Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
राजन! सम्पूर्ण युद्धकलामें कुशल योद्धाओंमें श्रेष्ठ नकुलको सुबलपुत्र शकुनिने शीघ्रतापूर्वक आकर रोका ।। शिखण्डिनमथायान्तं रथेन रथिनां वरम् | कृप: शारद्वतो राजन् वारयामास संयुगे,नरेश्वरर रथसे आते हुए रथियोंमें श्रेष्ठ शिखण्डीको युद्धसस््थलमें शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यने रोका
sañjaya uvāca |
rājan! sampūrṇa-yuddha-kalāyāṁ kuśala-yoddhāṇāṁ śreṣṭhaṁ nakulaṁ subala-putraḥ śakuniḥ śīghratāpūrvakam āgamya arodhayat ||
śikhaṇḍinam athāyāntaṁ rathena rathināṁ varam |
kṛpaḥ śāradvatō rājan vārayām āsa saṁyuge ||
Sañjaya dit : «Ô roi, Śakuni, fils de Subala, s’avança promptement et arrêta Nakula, le plus éminent des guerriers, maître de tous les arts de la guerre. Puis, lorsque Śikhaṇḍī—le meilleur des combattants en char—s’avança sur son char, Kṛpa, fils de Śaradvat, le retint sur le champ de bataille.»
संजय उवाच
Even in a morally complex war, warriors act within their perceived duty and allegiance; the verse highlights disciplined battlefield strategy—checking key opponents to prevent decisive breakthroughs—while reminding the listener that skill and intent operate inside a larger dharmic crisis.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Shakuni quickly intercepts Nakula, and Kripa similarly restrains the advancing Shikhandi—two tactical engagements meant to halt prominent Pandava fighters at a critical moment in the fighting.