तुम्बुरुश्नित्रसेनश्व देवदूतश्न विश्रुतः । देवकन्या महाभागा दिव्याश्वाप्सरसां गणा:
tumburuś citrasenaś ca devadūtaś ca viśrutaḥ | devakanyā mahābhāgā divyāś cāpsarasāṃ gaṇāḥ ||
Bhīṣma dit : «Tumburu, Citraseṇa et le messager divin renommé ; les jeunes filles célestes comblées de fortune ; et les cohortes resplendissantes d’apsaras — que tous soient rappelés parmi les êtres vénérables.»
भीष्म उवाच
The verse participates in a protective invocation: remembering and honoring revered celestial beings is presented as spiritually efficacious, reinforcing dharmic humility and reliance on auspicious powers rather than ego or violence.
Bhīṣma is reciting a catalogue of divine and cosmic beings—here naming Gandharvas, a divine messenger, celestial maidens, and apsarases—as part of a broader enumeration meant to invoke protection and благоприятness (auspicious safeguarding).