दृष्टवा कुमारं जात॑ सा वार्ष्णेयी दीनमानसा । एकाग्रं चिन्तयामास कि कृत्वा सुकृतं भवेत्
dṛṣṭvā kumāraṃ jātā sā vārṣṇeyī dīnamānasā | ekāgraṃ cintayāmāsa kiṃ kṛtvā sukṛtaṃ bhavet ||
À la vue de ce nouveau-né, la femme Vārṣṇeyī—le cœur accablé de détresse—fixa son esprit en une pensée unique, se demandant quel acte accomplir afin qu’il en naquît un mérite véritable (sukṛta).
वैशम्पायन उवाच
Even under distress, one should pause and reflect with a focused mind on what action will truly count as sukṛta (merit)—i.e., what aligns with dharma rather than impulse, fear, or self-interest.
The narrator says that a woman identified as Vārṣṇeyī sees a newborn boy and, feeling sorrowful, concentrates and deliberates about what she should do next so that her action becomes a genuinely virtuous deed.