Yati-Āśrama: Bhikṣā-vidhi, Īśvara-dhyāna, and Prāyaścitta
Mahādeva as Non-dual Brahman
एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च / प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्
ekānne madhumāṃse ca navaśrāddhe tathaiva ca / pratyakṣalavaṇe coktaṃ prājāpatyaṃ viśodhanam
Pour la faute d’un repas à plat unique, et (la consommation de) miel et de viande, ainsi que dans le cas d’un śrāddha tout récemment accompli, et aussi lorsque le sel est pris directement, l’observance Prajāpatya est ici prescrite comme expiation purificatrice.
Sūta (narrating the Kurma Purana’s dharma-teachings to the sages)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
This verse is primarily dharma-śāstra in tone, prescribing expiation (prāyaścitta) for specific lapses; it implies that inner purity is safeguarded through disciplined conduct rather than offering a direct ātman-metaphysics teaching.
No meditative technique is taught directly; instead, the verse supports yogic purity (śauca) through the Prajāpatya observance, a restraint-based discipline that complements sādhana by regulating food and ritual integrity.
It does not explicitly discuss Śiva–Viṣṇu unity; its synthesis is indirect—by grounding spiritual life in dharma and purification, it provides the ethical framework within which the Purana’s broader Śaiva–Vaiṣṇava teachings operate.