Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
सन्निकृष्टमतिक्रम्य श्रोत्रियं यः प्रयच्छति / स तेन कर्मणा पापी दहत्यासप्तमं कुलम्
sannikṛṣṭamatikramya śrotriyaṃ yaḥ prayacchati / sa tena karmaṇā pāpī dahatyāsaptamaṃ kulam
Celui qui, délaissant un śrotriya —brahmane connaisseur du Veda— digne et tout proche, offre son don ailleurs, devient par cet acte même pécheur et consume sa lignée jusqu’à la septième génération.
Traditional narration in the Kurma Purana’s dharma-teaching context (instructional discourse attributed to the Purana’s authoritative voice, commonly framed through sages conveying dharma).
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
It does not directly define Ātman; it teaches karma-phala in dāna-dharma: ethical discernment in action shapes consequences for oneself and one’s lineage.
No explicit yoga technique is taught here; the implied discipline is dharmic self-restraint and viveka (discrimination) in charity—an ethical foundation supportive of purification (śuddhi) that undergirds yogic practice in the Kurma Purana.
This verse is primarily about varṇāśrama-based dāna ethics and does not explicitly address Śiva–Viṣṇu unity; it reflects the Purana’s broader synthesis by grounding spirituality in dharma as a prerequisite for higher realization.