Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
सुखमासनमासीनौ प्रसादाभिमुखौ मुनी । पुनरानम्य पादाभ्यां गरिष्ठाविदमब्रवीत् ॥ ३९ ॥
sukham āsanam āsīnau prasādābhimukhau munī punar ānamya pādābhyāṁ gariṣṭhāv idam abravīt
Ces deux sages, les plus dignes de vénération, étaient assis paisiblement, prêts à accorder leur grâce. Alors le Ṛṣi Mārkaṇḍeya se prosterna de nouveau à leurs pieds de lotus et parla ainsi.
This verse highlights that even exalted sages approach Bhagavān with reverence—sitting attentively before Him and bowing again at His feet—showing humility as a core element of bhakti.
Because in Bhagavata culture, speech offered to Bhagavān is preceded by renewed surrender and respect; the elder sage bows again to seek the Lord’s grace and speak in proper devotional mood.
Before prayer, study, or important decisions, pause to cultivate reverence—offer a respectful gesture, remember the Lord, and then speak or act from a calmer, surrendered mindset.