Adhyaya 40: Ritual Procedure for the Kūrma Dvādaśī Observance

Verse 1

दुर्वासा उवाच । तथैव पौषमासे तु अमृतं मथितं सुरैः । तत्र कूर्मो भवेद्देवः स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४०.१ ॥

Dijo Durvāsā: «Asimismo, en el mes de Pauṣa, los dioses batieron (el océano) y se obtuvo el amṛta, el néctar. Allí, el propio Janārdana se manifiesta como Kūrma, la Tortuga divina»

Verse 2

तस्येयं तिथिरुद्दिष्टा हरेर्वै कूर्मरूपिणः । पुष्यमासस्य या शुद्धा द्वादशी शुक्लपक्षतः ॥ ४०.२ ॥

Ésta es la fecha (tithi) prescrita para Hari en su forma de Kūrma: la pura Dvādaśī (duodécimo día lunar) de la quincena luminosa (śukla-pakṣa) del mes de Puṣya.

Verse 3

तस्यां प्रागेव संकल्प्य प्राग्वत् स्नान्नादिकाः क्रियाः । निर्वर्त्याराधयेद् रात्र्यामेकादश्यां जनार्दनम् । पृथङ्मन्त्रैर्मुनिश्रेष्ठ देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४०.३ ॥

En esa ocasión, tras formular primero el saṅkalpa y realizar, como antes, los ritos habituales —baño y demás observancias—, debe adorarse en la noche de Ekādaśī a Janārdana, oh el mejor de los sabios, al Dios de los dioses, Janārdana, con mantras distintos.

Verse 4

ॐकूर्माय पादौ प्रथमं प्रपूज्य नारायणेत्य् हरेः कटिं च । संकर्षणायेत्युदरं विशोकेत्युरोभवायेत्य् तथैव कण्ठम् । सुबाहवेतेव भुजौ शिरश्च नमो विशालाय रथाङ्गसारम् ॥ ४०.४ ॥

Primero, venerando los pies con la fórmula «Oṃ, a Kūrma», y luego la cintura de Hari con «(a) Nārāyaṇa», asígnese «(a) Saṅkarṣaṇa» al vientre, «(a) Viśoka» al pecho y «(a) Urobhava» a la garganta; y «(a) Subāhu» a los brazos y a la cabeza. Homenaje al Vasto, cuya esencia es el disco (rathāṅga).

Verse 5

स्वनाममन्त्रेण सुगन्धपुष्पैर् नानानिवेद्यैर्विविधैः फलैश्च | अभ्यर्च्य देवं कलशं तदग्रे संस्थाप्य माल्यैः सितकण्ठदाम || ४०.५ ||

Habiendo adorado a la Deidad con el mantra compuesto por Su propio Nombre, con flores fragantes, variadas ofrendas de alimento y diversos frutos, colóquese luego ante Él un kalaśa (vasija de agua), adornándolo con guirnaldas y un ornamento a modo de collar de garganta blanca.

Verse 6

तं रत्नगर्भं तु पुरेव कृत्वा स्वशक्तितो हेममयं तु देवम् । समन्दरं कूर्मरूपेण कृत्वा संस्थाप्य ताम्रे घृतपूर्णपात्रे । पूर्णघटस्योपरि संनिवेश्य श्वो ब्राह्मणायैवमेवं तु दद्यात् ॥ ४०.६ ॥

Habiendo preparado primero un ‘Ratnagarbha’ (ofrenda colmada de joyas) y, según la propia capacidad, una imagen de la deidad hecha de oro, y habiendo formado junto con ello una representación del océano en la forma de Kūrma (la Tortuga), colóquese en un recipiente de cobre lleno de ghee. Poniéndolo sobre un kalaśa lleno, al día siguiente entréguese así mismo a un brāhmaṇa.

Verse 7

श्वो ब्राह्मणान् भोज्य सदक्षिणांश्च यथाशक्त्या प्रीणयेद् देवदेवम् । नारायणं कूर्मरूपेण पश्चाद् तथा स्वयं भुञ्जीत सभृत्यवर्गः ॥ ४०.७ ॥

Al día siguiente, tras alimentar a los brāhmaṇas y darles también la dakṣiṇā (honorario ritual) conforme a la propia capacidad, se complace así al Dios de los dioses. Después, contemplando a Nārāyaṇa en la forma de Kūrma (la Tortuga), uno debe comer por sí mismo junto con sus servidores y su casa.

Verse 8

एवं कृते विप्र समस्तपापं विनश्यते नात्र कुर्याद्विचारम् । संसारचक्रं तु विहाय शुद्धं प्राप्नोति लोकं च हरेः पुराणम् । प्रयान्ति पापानि विनाशमाशु श्रीमांस्तथा जायते सत्यधर्मः ॥ ४०.८ ॥

Cuando esto se realiza, oh brāhmaṇa, todo pecado queda destruido; no debe albergarse duda al respecto. Abandonando la rueda del saṃsāra, el purificado alcanza el antiguo reino de Hari. Los pecados se extinguen pronto, y uno se vuelve próspero; asimismo surge el dharma fundado en la verdad.

Verse 9

अनेकजन्मान्तरसंचितानि नश्यन्ति पापानि नरस्य भक्त्या । प्रागुक्तरूपं तु फलं भवेत नारायणस्तुष्टिमायाति सद्यः ॥ ४०.९ ॥

Por la bhakti (devoción) del hombre, se destruyen los pecados acumulados a lo largo de muchos nacimientos. El fruto antes declarado ciertamente se manifestará; y Nārāyaṇa queda satisfecho de inmediato.