Adhyaya 163: The Greatness of Kapila-Varāha: The Efficacy of Vaikuṇṭha Tīrtha and the Installation History of the Varāha Image

Verse 1

अथ कपिलवराहमाहात्म्यम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य यद्वृत्तं हि पुरातनम् ॥

Ahora (comienza) el Māhātmya de Kapila–Varāha. Śrī Varāha dijo: «De nuevo expondré otra cosa; escucha, oh Vasundharā: el antiguo relato relativo a la llegada al Vaikuṇṭha-tīrtha».

Verse 2

मिथिलायां पुरी रम्या जनकेन च पालिता ॥ मिथिलावासिनो लोकास्तीर्थयात्रां समागताः ॥

En Mithilā había una ciudad encantadora, gobernada por Janaka; y los habitantes de Mithilā se reunieron para una peregrinación a los lugares sagrados de vado.

Verse 3

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चापि वसुन्धरे ॥ स्नात्वा सौकरवे तीर्थे आयाता मधुरां पुरीम् ॥

Brāhmaṇas, kṣatriyas, vaiśyas y también śūdras, oh Vasundharā: tras bañarse en el Saukarava-tīrtha, llegaron a la ciudad de Mathurā.

Verse 4

तेषां च भक्तिरुत्पन्ना मथुरां प्रति सुन्दरी ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य सर्वे ते मनुजाः स्थिताः ॥

Y en ellos surgió la devoción, oh hermosa, hacia Mathurā. Habiendo llegado al vado sagrado llamado Vaikuṇṭha-tīrtha, todos aquellos hombres permanecieron allí.

Verse 5

तेषां तु ब्राह्मणः कश्चिद्ब्रह्महत्यासु चिह्नितः ॥ रुधिरस्य हि धारा च स्रवन्ती तस्य हस्ततः ॥

Entre ellos, sin embargo, había un cierto brāhmaṇa marcado por el pecado de brahma-hatyā; y de su mano, en verdad, fluía una corriente de sangre.

Verse 6

प्रत्यक्षा दृश्यते सर्वैर्ब्रह्महत्यास्वरूपिणी ॥ सर्वतीर्थप्लुतस्यापि ब्राह्मणस्य हि सा तदा ॥

Visible para todos, se vio la encarnación de brahma-hatyā; pues para aquel brāhmaṇa—aunque se hubiera bañado en todos los lugares sagrados—ella (esa aflicción) estaba presente entonces.

Verse 7

न गता पूर्वमेवासीद्वैकुण्ठे स्नानमाचरत् ॥ न सा वै दृश्यते धारा ततस्ते विस्मयंगताः ॥

Antes no se había ido; pero cuando él realizó el baño en Vaikuṇṭha, ya no se vio aquella corriente. Entonces quedaron llenos de asombro.

Verse 8

किमेतत्किमिति प्राहुर्धारा प्रति वसुन्धरे ॥ देवो ब्राह्मणरूपेण लोकान्सर्वान् हि पृच्छति ॥

«¿Qué es esto, por qué sucede así?», dijeron acerca de la corriente, oh Vasundharā. Pues la deidad, en forma de brāhmaṇa, pregunta a toda la gente.

Verse 9

केन कारणदोषेण धारा त्यक्त्वा गता द्विजम् ॥ तत्सर्वं कथयामासुर्ब्राह्मणस्य विचेष्टितम् ॥

«¿Por qué falta causal la corriente, abandonando al dos veces nacido, se apartó?»—así preguntaron. Entonces relataron por completo los actos y la conducta del brāhmaṇa.

Verse 10

इत्युक्तस्तैर्देवदेवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ एष प्रभावस्तीर्थस्य वैकुण्ठस्य वसुन्धरे ॥

Así interpelado por ellos, el Señor de los dioses desapareció allí mismo. «Tal es la potencia del tīrtha llamado Vaikuṇṭha, oh Vasundharā».

Verse 11

वैकुण्ठतीर्थे यः स्नाति मुच्यते सर्वपातकैः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

Quien se baña en el Vaikuṇṭha-tīrtha queda libre de toda transgresión; purificado de todo pecado, esa persona va al reino de Viṣṇu.

Verse 12

सूत उवाच ॥ पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि असिकुण्डेऽतिपुण्यदे ॥ नाम्ना गन्धर्वकुण्डं तु तीर्थानां तीर्थमुत्तमम् ॥

Sūta dijo: Volveré a relatar otra cosa, oh Asikuṇḍa sumamente meritorio: un lugar llamado Gandharva-kuṇḍa, el supremo tīrtha entre los tīrthas.

Verse 13

तत्र स्नातो नरो देवि गन्धर्वैः सह मोदते ॥ तत्र यो मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

Quien se baña allí, oh diosa, se regocija junto con los Gandharvas. Quien allí entrega el aliento vital va a mi reino.

Verse 14

विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम् ॥ इदं पद्मं महाभागे सर्वेषां मुक्तिदायि च

La región de Mathurā, que se extiende por veinte yojanas, es mi dominio sagrado. Este “loto” (disposición del kṣetra), oh afortunada, concede liberación a todos.

Verse 15

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः ॥ कर्णिकायां मृताः ये तु तेऽमराः मुक्तिभागिनः

En el pericarpio del loto (el santuario central), oh diosa, mora Keśava, destructor de aflicciones. Quienes mueren dentro de ese pericarpio se vuelven inmortales y participan de la liberación.

Verse 16

तत्र मध्ये मृताः ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे ॥ पश्चिमेन हरिं देवं गोवर्धननिवासिनम्

Quienes mueren en el centro de esa región alcanzan la liberación, oh Tierra. Hacia el occidente (se contempla) a Hari, el dios divino que mora en Govardhana.

Verse 17

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते ॥ उत्तरेण तु गोविन्दं दृष्ट्वा देवं परं शुभम्

Habiendo visto a ese Señor de los señores de los dioses, ¿por qué habría de afligirse la mente? Y hacia el norte, al ver a Govinda, el supremo y auspicioso Dios…

Verse 18

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ विश्रान्तिसंज्ञके देवं पूर्वपत्रे व्यवस्थितम्

Esa persona no cae en el saṁsāra hasta la disolución cósmica. (Allí está) la deidad situada en el pétalo oriental, en el lugar llamado “Viśrānti”.

Verse 19

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम् ॥ तां दृष्ट्वा मनुजो देवि ब्रह्मणा सह मोदते

(Esa imagen) es de gran cuerpo y hermosa, semejante al aspecto de Keśava. Al verla, oh diosa, el hombre se regocija junto con Brahmā.

Verse 20

कृते युगे तु राजासीन्मान्धाता नाम नामतः ॥ तेनाहं तोषितो देवि भक्तियुक्तेन चेतसा

En el Kṛta Yuga hubo un rey llamado Māndhātā. Por él quedé complacido, oh diosa, mediante una mente colmada de devoción.

Verse 21

तस्य तुष्टेन हि मया प्रतिमेयं समर्पिता ॥ तेनैयं पूजिता नित्यमात्ममुक्तिमभीप्सता

En verdad, complacido con él, le otorgué esta venerable imagen. Él, deseando su propia liberación, la adoró continuamente.

Verse 22

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः ॥ तदैव प्रतिमा दिव्या मथुरायां व्यवस्थिताः

Pero cuando, al llegar a Mathurā, este Lavaṇa fue abatido, entonces, en ese mismo momento, la imagen divina quedó establecida en Mathurā.

Verse 23

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी ॥ कपिलो नाम विप्रर्षिर्मम भक्तिपरायणः

Esta imagen es meritoria: divina, resplandeciente y de apariencia celestial. Hay un sabio brahmán llamado Kapila, entregado por completo a mi devoción.

Verse 24

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा ॥ कपिलो ध्यायते नित्यं अर्चति स्म दिने दिने ॥

Por él fue formada en la mente una auspiciosa imagen de Varāhī; Kapila la contempla sin cesar y, en verdad, la venera día tras día.

Verse 25

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः ॥ तस्य प्रीतो ददौ देवं वराहं दिव्यरूपिणम् ॥

Oh Diosa, Kapila, el mejor de los sabios, fue complacido por Indra; y, satisfecho con él, le concedió al dios Varāha, de forma divina.

Verse 26

देवे लब्धे वरारोहॆ शक्रो हर्षसमन्वितः ॥ ध्यायति स्म सदा देवं पूजां कृत्वा हि भक्तितः ॥

Oh Varārohā, al obtener al dios, Śakra, colmado de gozo, medita siempre en la Deidad, tras haber realizado el culto con devoción.

Verse 27

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम् ॥ ततः कालेन महता रावणो नाम राक्षसः ॥

Entonces, en verdad, Indra obtuvo un conocimiento divino insuperable; después, con el transcurso de mucho tiempo, surgió un rākṣasa llamado Rāvaṇa.

Verse 28

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः ॥ बद्ध्वा चेन्द्रं महाबाहुं शक्रस्य भवनं गतः ॥

Los dioses fueron vencidos por Rāvaṇa, y también Śakra, aunque poderoso; tras atar a Indra, el de fuertes brazos se dirigió a la morada de Śakra.

Verse 29

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते ॥ दृष्ट्वा कपिलवाराहं शिरसा धरणीं गतः ॥

Al entrar allí, Rāvaṇa penetró en la casa adornada con joyas; al ver a Kapila-Varāha, inclinó la cabeza y cayó al suelo en señal de reverencia.

Verse 30

तेन सम्मोहितो देवि रावणो नाम राक्षसः ॥ त्रातुमर्हसि मे देव धरणीधर माधव ॥

Oh Diosa, ese rākṣasa llamado Rāvaṇa quedó confundido por Él. «Oh Señor Mādhava, sustentador de la Tierra, dígnate protegerme».

Verse 31

दामोदर हृषीकेश हिरण्याक्षविदारण ॥ वेदगर्भ नमस्तेऽस्तु वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥

Oh Dāmodara, Hṛṣīkeśa, desgarrador de Hiraṇyākṣa; oh Vedagarbha, sea para Ti la reverencia. Oh Vāsudeva, sea para Ti la reverencia.

Verse 32

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत ॥ देवदेव नमस्तुभ्यं भक्तानामभयप्रद ॥

No puedo mirarte, ni siquiera interrogarte, oh Guṇavrata. Oh Dios de dioses, homenaje a Ti, dador de intrepidez a los devotos.

Verse 33

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा ॥ इति स्तुतो रावणेन देवदेवो जगत्पतिः ॥

A mí, inclinado con devoción, concédeme siempre Tu gracia. Así fue alabado por Rāvaṇa el Dios de dioses, el Señor del mundo.

Verse 34

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोकनाथो जनार्दनः ॥ सन्निधानमनुप्राप्य पुष्पकारोहणोत्सुकः

El dios Janārdana, Señor del mundo, asumió una forma apacible; y, al presentarse ante ellos, se mostró ansioso por subir al Puṣpaka, el carro aéreo.

Verse 35

कूर्मरूप नमस्तेऽस्तु नारायण नमोऽस्तु ते ॥ मस्त्यरूपधरं देवं मधुकैटभनाशिनम्

Saludo a ti en la forma de la Tortuga; saludo a ti, Nārāyaṇa. (Saludo) al Dios que porta la forma del Pez, destructor de Madhu y Kaiṭabha.

Verse 36

तदुद्धर्त्तुं न शक्नोति रावणो विस्मयङ्गतः ॥ शङ्करेण पुरा सार्द्धं कैलासस्तु मयोद्धृतः

Rāvaṇa, sobrecogido de asombro, no puede levantarlo. Antaño, junto con Śaṅkara, yo en verdad levanté el monte Kailāsa.

Verse 37

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

Deseo conducirte a la ciudad de Laṅkā, insuperable en esplendor.

Verse 38

श्रीवराह उवाच ॥ अवैष्णवोऽसि रक्षस्त्वं कुतो भक्तिस्तवेदृशी ॥ कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्यमब्रवीत्

Śrī Varāha dijo: «No eres vaiṣṇava; eres un rākṣasa: ¿cómo podría haber en ti tal devoción?» Al oír las palabras de Kapila, Rāvaṇa respondió.

Verse 39

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी ॥ महात्मस्त्वां नयिष्यामि देवदेव नमोऽस्तु ते

(Dijo Rāvaṇa:) «Al contemplarte, ha nacido en mí una devoción inquebrantable. Oh magnánimo, yo te conduciré; oh Dios de dioses, sea para ti mi salutación.»

Verse 40

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा ॥ पुष्पके तु समारोप्य देवं त्रैलोक्यविश्रुतम्

Al sostener tal devoción, entonces adoptó una apariencia ligera y sencilla. Y, haciendo subir al Puṣpaka al dios célebre en los tres mundos, prosiguió.

Verse 41

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे ॥ तदा स्थितोऽहं लङ्कायां रावणेन प्रपूजितः

Me llevó a Laṅkā y, tras instalarme en su propia morada, permanecí entonces en Laṅkā, debidamente honrado por Rāvaṇa.

Verse 42

अयोध्याधिपती रामो हन्तुं राक्षसपुङ्गवम् ॥ गतोऽसौ विक्रमेणैव हत्त्वा राक्षसपुङ्गवम्

Rāma, señor de Ayodhyā, partió —solo por su valor— para matar al principal de los rākṣasas; y fue y dio muerte a aquel principal de los rākṣasas.

Verse 43

विभीषणश्च लङ्काया आधिपत्येऽभिषेचितः ॥ विभीषणेन रामस्य सर्वस्वं च निवेदितम्

Y Vibhīṣaṇa fue consagrado a la soberanía de Laṅkā; y por Vibhīṣaṇa se ofreció a Rāma todo cuanto estaba a su disposición.

Verse 44

श्रीराम उवाच ॥ अनेन नास्ति मे कार्यं तव रक्षा विभीषण ॥ देवो मे दीयतां रक्षः शक्रलोकाद्य आगतः ॥

Śrī Rāma dijo: «No tengo necesidad de esto; sé tú mi protección, Vibhīṣaṇa. Concédaseme ese guardián divino: el rākṣasa que ha venido del mundo de Śakra (Indra)»

Verse 45

अह्न्यहनि पूजामि देवं वाराहरूपिणम् ॥ अयोध्यां चैव नेष्यामि त्वया दत्तं हि राक्षस ॥

«Día tras día adoro al Dios en la forma de Varāha. Y también llevaré a Ayodhyā lo que tú me has dado, oh rākṣasa.»

Verse 46

अयोध्यायां स्थापयित्वा पूजयामास तं तदा ॥ गतं वर्षसहस्रं तु दशोत्तरमतः परम् ॥

Habiéndolo instalado en Ayodhyā, entonces lo adoró allí. Después transcurrieron mil años, y además diez más.

Verse 47

लवणस्य वधार्थं हि शत्रुघ्नं प्रेषयत्तदा ॥ कृतप्रणामः शत्रुघ्नो राघवाय महात्मने ॥

Con el fin de dar muerte a Lavaṇa, entonces envió a Śatrughna. Śatrughna, tras rendir homenaje, se presentó ante el magnánimo Rāghava (Rāma).

Verse 48

चतुरङ्गबलोपेतो जगाम मथुरां प्रति ॥ गत्वा तु राक्षसश्रेष्ठं लवणं रौद्ररूपिणम् ॥

Acompañado por el ejército de cuatro divisiones, marchó hacia Mathurā. Y al llegar, se enfrentó a Lavaṇa, el más excelso de los rākṣasas, de aspecto terrible.

Verse 49

घातयित्वा तु शत्रुघ्नः प्रविश्य मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणान्स्थापयित्वा तु मया तुल्यान्महौजसः ॥

Después de darle muerte, Śatrughna entró en la ciudad de Mathurā. Luego estableció allí a brāhmaṇas—hombres de gran vigor—iguales a mí en dignidad y excelencia.

Verse 50

षड्विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगान् ॥ अनृचो माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः ॥

Allí había veintiséis mil que habían dominado los Vedas y los Vedāṅgas. En Mathurā había quienes no se dedicaban a los himnos ṛc, y otros que conocían los cuatro Vedas en su totalidad.

Verse 51

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजितः ॥ लवणस्य यथावृत्तं कथितं ते वसुन्धरे ॥

Cuando se alimenta a un solo brāhmaṇa, es como si se hubiera alimentado a un crore. Así te he relatado, oh Vasundharā, el suceso de Lavaṇa tal como aconteció.

Verse 52

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत् ॥ यदि तुष्टोऽसि मे देव वरार्हो यदि वाप्यहम् ॥

Al oír las palabras de Rāghava, Śatrughna dijo: «Si estás complacido conmigo, oh Señor, si en verdad soy digno de una gracia…».

Verse 53

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान् ॥ शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥

«Que se me entregue esta deidad, si tú eres para mí otorgador de dones». Al oír las palabras de Śatrughna, Rāghava respondió.

Verse 54

धन्यास्ते मथुरा लोकाः पश्यन्ति कपिलं सदा ॥ दृष्टः स्पृष्टः तदा ध्यातः स्नापितश्च दिने दिने ॥

Bienaventurados son los habitantes de Mathurā, que contemplan siempre a Kapila. Al ser visto, tocado, luego meditado y bañado día tras día, se acumula mérito sagrado (puṇya).

Verse 55

अनुलिप्तश्च शत्रुघ्न सर्वपापं व्यपोहति ॥ पूजितः स्नापितो देवो दृष्टो यैस्तु दिने दिने ॥

Y cuando es ungido, oh Śatrughna, elimina todo pecado. La deidad—adorada, bañada y contemplada por esas gentes día tras día—otorga purificación.

Verse 56

सर्वं हरति वै पापं मोक्षं चैव प्रयच्छति ॥ इत्युक्त्वा राघवस्तस्मै देवं प्रादाद्वसुन्धरे ॥

«En verdad, elimina todo pecado y también concede la liberación (mokṣa).» Dicho esto, Rāghava le entregó aquella deidad, oh Vasundharā.

Verse 57

देवमादाय शत्रुघ्नो जगाम मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणं स्थापयित्वा तु आगच्छन्मम सन्निधौ ॥

Tomando la deidad, Śatrughna fue a la ciudad de Mathurā. Y tras establecer allí a un brāhmaṇa, vino a mi presencia.

Verse 58

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य पूजयामास राघवः ॥ अनेन क्रमयोगेन मथुरायां स्थितः प्रभुः ॥

Allí, colocándolo en el lugar central, Rāghava realizó la adoración. Por esta secuencia ordenada del rito, el Señor quedó establecido en Mathurā.

Verse 59

गयायां पिण्डदानेन यत्फलं ज्येष्ठपुष्करे ॥ तत्फलं समवाप्नोति श्वेतं दृष्ट्वा सदा नरः ॥

Cualquiera que sea el fruto que se obtiene al ofrecer piṇḍas en Gayā, y el que se obtiene en Jyeṣṭha-Puṣkara, ese mismo fruto alcanza el hombre al contemplar siempre a Śveta.

Verse 60

विश्रान्तिसंज्ञके तद्वद्गोविन्दे च तथा हरौ ॥ केशवे दीर्घविष्णौ च तदेव फलमश्नुते ॥

Del mismo modo, en el lugar llamado Viśrānti, y también en Govinda y en Hari—en Keśava y en Dīrgha-Viṣṇu—se disfruta de ese mismo fruto (de mérito).

Verse 61

उदये मामकं तेजः सदा विश्रान्तिसंज्ञके ॥ मध्याह्ने मामकं तेजो दीर्घविष्णौ व्यवस्थितम् ॥ केशवे मामकं तेजो दिनभागे चतुर्थके ॥

Al amanecer, mi resplandor está siempre manifiesto en el llamado Viśrānti. Al mediodía, mi resplandor está establecido en Dīrgha-Viṣṇu. Y en Keśava, mi resplandor se manifiesta en la cuarta división del día.

Verse 62

एषा विद्या पुरा देवि नित्यकालं सुगो पिता ॥ भक्ताऽ त्वं मम शिष्या च कथिता ते वसुन्धरे ॥

Esta enseñanza, oh Devī, existe desde antiguo, y en todo tiempo fue sostenida por el buen Padre. Tú eres devota y también mi discípula; por ello te ha sido expuesta, oh Vasundharā.

Verse 63

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥ वरं वरय शत्रुघ्न यत्ते मनसि रोचते ॥

Al oír la muerte de Lavaṇa, Rāghava pronunció estas palabras: «Elige un don, oh Śatrughna, lo que agrade a tu corazón».

Verse 64

वैकुण्ठे तु निमग्नोऽयं ब्रह्महत्यागता ततः ॥ विस्मयो नात्र कर्तव्यस्तीर्थस्येदं महत्फलम् ॥

Cuando se sumergió en Vaikuṇṭha, se apartó de él la mancha de brahma-hatyā (el pecado de matar a un brāhmaṇa). No hay motivo de asombro: tal es el gran poder de este tīrtha sagrado.

Verse 65

यं दृष्ट्वा तु नरो याति मुक्तिं नास्त्यत्र संशयः ॥ दक्षिणेन तु मां विद्धि प्रतिमां दिव्यरूपिणीम् ॥

Al contemplar esto, el hombre alcanza la liberación (mokṣa); no hay duda alguna. Y hacia el sur, reconoce mi imagen: una estatua de forma divina y resplandeciente.

Verse 66

इन्द्रलोकं गतः सोऽथ स्वर्गं जेतुं महाबलः ॥ शक्रेण सह सङ्गम्य ततो युद्धं प्रवर्तितम् ॥

Entonces aquel poderoso fue al mundo de Indra, con el propósito de conquistar el cielo. Tras encontrarse con Śakra (Indra), se puso en marcha la batalla.

Verse 67

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः ॥ प्रसीद देवदेवेश सुरनाथ नमोऽस्तु ते ॥

Oh dios, eres de cuerpo pequeño; yo no soy capaz de levantarte. Sé propicio, oh Señor de los dioses, oh protector de los devas: homenaje sea para ti.

Verse 68

ततः समर्पयामास कपिलं दिव्यरूपिणम् ॥ पुष्पके तु समारोप्य नीतवान्नगरीं प्रति ॥

Entonces ofreció a Kapila, de apariencia divina; y tras hacerlo subir al Puṣpaka, lo condujo hacia la ciudad.

Verse 69

नय शत्रुघ्न देवं त्वं दिव्यं वाराहरूपिणम् ॥ धन्याऽसौ मण्डली लोके धन्या सा मथुरा पुरी ॥

Guía, oh Śatrughna, a este Dios divino en la forma de Varāha. Bendita es esa región en el mundo; bendita es la ciudad de Mathurā.