Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

Ahora, la descripción de las reglas de iniciación (dīkṣā) para los brāhmaṇas. Dijo Sūta: Habiendo oído así los dharmas, causa de muchos caminos hacia la liberación, Bhūmi respondió entonces a Janārdana, Señor del mundo.

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

¡Ah, el poder del lugar sagrado, cuando se lo describe, es inmensamente abundante! Yo, oprimida por el peso de las cargas, me he vuelto ligera y veloz en mi andar.

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

Al escuchar esto, oh Señor, quedo libre del engaño y purificada. Soy conocida en los mundos, pues he surgido de tu boca.

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

De nuevo te pregunto, oh Deva, acerca de una duda relativa al compendio del dharma: ¿por qué procedimiento prescrito del dharma se obtiene una dīkṣā (iniciación) plena y bien establecida?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

Esto es para mí un secreto supremo y también mi mayor anhelo; para reunir y comprender el dharma, debes explicarlo.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

Entonces, al oír las palabras de Mahī, el Señor Bienaventurado en forma de Varāha—cuyo sonido era como nube y tambor dundubhi—respondió a Vasundharā.

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

Śrī Varāha dijo: Escucha de mí, oh Devī, conforme a la verdad, mi dharma eterno. Ni siquiera los dioses lo conocen, ni aquellos que permanecen en la observancia de votos yóguicos.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

Este dharma, oh de caderas hermosas, es auspicioso y ha brotado de la boca. Yo solo lo conozco, y también aquellas personas en la tierra que me son devotas.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

Y lo que me preguntas, oh noble señora—el relato de la dīkṣā bhāgavata—escúchalo, oh de hermosas caderas: es un medio para la liberación del ciclo de la existencia mundana modelada por el karma.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

Por esto, los hombres son llevados a través del océano de la existencia transmigratoria que comienza con el (re)encarnarse. Habiendo aquietado la mente en mí, esto se tiene por el método excelente, oh hermosa.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

Debe uno acercarse al maestro, oh Diosa, diciendo: «Instrúyeme; soy tu discípulo, oh Gurú». Luego, poniendo por delante la orden del maestro, debe traer los materiales para la dīkṣā.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

Lājā (arroz inflado), miel y también hierba kuśa; ghee semejante al amṛta; fragancia, flores, incienso, una lámpara y ofrendas como prāpaṇaka y otras.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

Y una piel de antílope negro, un bastón de madera de palāśa y también un kamaṇḍalu (vasija de agua); un ghaṭa (recipiente), ropa, sandalias y el cordón sagrado blanco (yajñopavīta).

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

Y (debe traer) un instrumento ritual, un recipiente de arghya, una olla para cocer la ofrenda de caru con su cucharón; asimismo sésamo, arroz y cebada, y diversas aguas perfumadas con frutos.

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

Si los iniciados—entregados a las observancias prescritas—consumen (solo) comestibles, alimentos cocidos, grano y bebida, y las provisiones almacenadas destinadas al rito…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

Cualesquiera semillas que haya, y diversas clases de joyas y objetos valiosos, y cosas como el oro—oh de hermosas caderas—eso debe traerlo pronto (como ofrenda).

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

Solo estos han de presentarse en el lugar del maestro; después, habiéndose bañado y provisto de observancias auspiciosas, el brāhmaṇa que desea la iniciación debe proceder.

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

Tomando los pies del maestro, debe decir: «¿Qué he de hacer por ti?» Luego, con el permiso del maestro, debe construir un altar espacioso.

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

Habiéndolo instalado debidamente según el rito—nuevo y firmemente asentado sobre granos—, lleno de agua, acompañado de mantras y adornado con flores y brotes tiernos.

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

Sobre ello, conforme al rito, debe colocar un recipiente lleno de sésamo; y con los materiales preparados por el propio discípulo, debe adorarme a mí, el guru.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

Habiendo allí realizado el rito de adoración, y habiendo determinado los deberes debidos al guru, debe llevar los materiales antes mencionados al centro del altar.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

Debe colocar cuatro jarras llenas de agua en los cuatro lados, oh hermosa—jarras puras para los dos veces nacidos—adornadas con hojas de mango.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

Por todos los lados debe ceñirlo con un hilo blanco, oh intachable; y debe colocar cuatro recipientes llenos en los cuatro lados.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

Así, tras preparar el mantra, el oficiante que confiere la dīkṣā debe otorgarlo. Ese mantra ha de ser conforme al rito correcto, o bien tal que complazca al Guru.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

Habiendo reunido debidamente lo necesario conforme al rito, y estando resuelto respecto a los deberes hacia el Guru, quien anhela la dīkṣā debe acercarse a la morada (santuario) de Viṣṇu.

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

Tras realizar la purificación prescrita tocando agua (upaspṛśya) conforme al rito, y luego mirando al oriente, debe hacer que todos los discípulos escuchen para la dīkṣā, sin duda alguna.

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

Pero quien, aun siendo él mismo un bhāgavata puro, al ver a los bhāgavatas no se levanta en saludo reverente, por él yo soy en verdad ofendido; el orden sagrado queda ultrajado.

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

Quien, sin compasión, daña a su esposa—compañera amada y mujer virtuosa (sādhvī)—por él no se alcanza el verdadero bien ligado a ella; los violentos renacen en vientres y condiciones degradadas.

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

Deben excluirse tales discípulos: el matador de un brāhmaṇa, el ingrato que daña a su benefactor, el asesino de ganado y quienes han cometido pecados graves; así también los demás pecadores ya descritos.

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

El árbol bilva y el udumbara, y asimismo otros árboles en ciertas ocasiones—en especial los vinculados a los ritos—no deben ser cortados en ningún tiempo.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

Si se desea la suprema realización—la eterna disciplina del mokṣa—entonces, en ese asunto, debe instruirse al discípulo sobre lo que es comestible y lo que no lo es.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

Se aprueba el corte (recolección) del karīra, y también los frutos del udumbara. Por esa norma, se vuelven alimento que puede comerse de inmediato; pero la pūtivāsikā no debe comerse.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

No debe comerse carne de jabalí, ni tampoco pescado en ninguna forma. Estos no son aptos para ser comidos por los brāhmaṇas y por los iniciados (dīkṣitas), sin duda.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

No debe uno incurrir en la calumnia, ni cometer violencia en ningún momento. Tampoco debe practicar la delación maliciosa ni el robo, en ningún tiempo.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

Al ver a un huésped que ha llegado, venido de algún lugar tras un largo camino, debe uno compartirle una porción (de alimento o recursos) por cualquier medio posible, hijo querido.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

La esposa del maestro, la esposa del rey y la esposa de un brāhmaṇa: no debe uno acercarse a ellas ni siquiera con el pensamiento, en ningún momento; así declara Viṣṇu.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

Al ver la fortuna de otro y, asimismo, la propia desgracia, no debe uno alimentar la ira en tal situación; éste es el dharma perenne.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

Luego, de este modo, debe hacerse que el aspirante a la dīkṣā recite o declare la fórmula, oh Vasundharā; y también debe prepararse mentalmente un parasol y un calzado.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

Colóquense de dos en dos las hojas del árbol udumbara en medio del altar; y también, oh de hermosas caderas, una navaja y un recipiente lleno de agua.

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

Tras invocarme primero, debe adorarse conforme al rito mediante un mantra. El mantra dice: «Oṃ—homenaje a los siete océanos, a los siete continentes, a las siete montañas y a la totalidad, incluidos los diez mil cielos; todos ellos moran en el corazón». Y: «quien hace llover esto, se eleva de nuevo».

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

Oṃ. Oh Bienaventurado Vāsudeva, ordena el recuerdo del mantra sobre esta tierra creada por la Forma de Varāha, para el logro de este rito mío. Habiendo meditado lo que nos ha sido prescrito, oh Señor, ven: por tu gracia el brāhmaṇa que desea la dīkṣā es iniciado.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

Habiendo pronunciado este mantra, debe adoptarse una postura de reverencia, descendiendo al suelo con la cabeza y las rodillas (postrándose).

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

Oṃ—«Bienvenido, bienvenido en verdad», así se dice.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

Entonces, oh Vasundharā, habiendo invocado (el rito) con este mantra, debe ofrecerse arghya (ofrenda respetuosa de agua) y pādya (agua para los pies), conforme al rito determinado por el mantra.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

Mantra: «Oh tú que no olvidas el beneficio (no eres ingrato); todo lo que el brāhmaṇa ha obtenido por medio de Rudra, el matador de devas y asuras, sea ofrecido al Señor Bienaventurado. Acéptalo, oh Lokanātha».

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

Mantra: «Así, que Varuṇa proteja tu cabeza, oh discípulo, mientras es rasurada. Con agua unida a Viṣṇu (es decir, agua santificada por Viṣṇu), la dīkṣā se vuelve medio de liberación del vínculo mundano».

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

Oh hermosa, debe darse un solo kalaśa (vasija de agua) al ejecutor del rito; y, habiendo dejado la cabeza completamente rapada, debe quedar libre de sangre.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

Luego, habiéndose bañado de nuevo, ciertamente con prontitud—sin duda—, oh hermosa, tras realizar esto conforme a la regla, es para quien desea la dīkṣā (iniciación).

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Habiendo ofrecido para la liberación del vínculo mundano—resuelto en todos los fines—, postrándose en tierra sobre ambas rodillas, debe recitar este mantra.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

Mantra: «Oṃ. Reconozco a todos los bhāgavatas, a todos los devotos del Señor, y a todos los gurús debidamente iniciados. Habiendo obtenido la iniciación por la gracia de Viṣṇu, que ellos me sean propicios; me inclino ante todos».

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

Habiéndose inclinado ante los devotos del Señor y habiendo encendido el fuego sagrado, debe ofrecer con ghee mezclado con miel, y asimismo con granos tostados y sésamo negro.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Luego, habiendo hecho la ofrenda siete veces y (además) veinte ofrendas de arroz con sésamo, postrándose en tierra sobre ambas rodillas, debe pronunciar este mantra.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

Mantra: «Que los Aśvins, las direcciones, y Soma y Sūrya—como testigos—me escuchen. Estamos serenos; pronuncio una palabra verdadera».

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

Por la verdad es sostenida la tierra; por la verdad permanece firme. Por la verdad avanza el sol, y por la verdad también sopla el viento.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Habiendo realizado tres pradakṣiṇā (circunvalaciones) alrededor del guru—venerado como bhāgavata, devoto del Señor—debe entonces tomar los pies del guru y recitar este mantra.

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

Mantra: «Por la gracia del Gurudeva y del Señor, la dīkṣā (iniciación) se ha obtenido por buena fortuna. Y cualquier leve falta cometida, que el guru la perdone por mí».

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

Así, tras aplacar (al guru) con el mantra, el discípulo—oh hermosa—debe colocar (lo pertinente) en medio del vedi (altar) y luego, vuelto hacia el oriente, proceder.

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Luego, mirando al discípulo, y tomando el kamaṇḍalu (vasija de agua) y el blanco yajñopavīta (cordón sagrado), debe pronunciarse este mantra.

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

Mantra: «Por la gracia de Viṣṇu has alcanzado el éxito; has recibido la dīkṣā, junto con el kamandalu. Tomándolo con ambas manos, quedas ahora apto para el rito y la práctica—para la acción y su ejecución.»

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Luego, tras realizar el rito de mukha-pada y haber sido debidamente iniciado por el guru, debe hacerse la pradakṣiṇā completa (circunvalación) y recitarse este mantra.

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

«Aunque, haciéndome cada vez más humilde, yo anduviera errante, aun así he obtenido un guru y he obtenido la dīkṣā de Viṣṇu: por tu favor, oh guru, así como es.»

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

Con este mantra debe hacerse realizar el mukha-pada. En el lavado y la purificación, debe prepararse y disponerse debidamente la vestidura hasta el extremo.

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

Así, en verdad, toma la vestidura. «Toma, hijo querido, el kamandalu; esta purificación es célebre en los mundos para todos los ritos.»

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

Habiendo tomado la ofrenda de madhuparka, recítese este mantra: «Acepta el madhuparka; es una purificación para quien suplica».

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

Luego, tomando con cuidado los pies del maestro, complázcasele respetuosamente; inclinando la cabeza y juntando las manos en añjali, con la mente bien contenida, y recordando lo enseñado por el guru, recítese este mantra.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

Mantra: «Que todos los devotos me escuchen: mi guru ha hecho cesar todos los deseos (en mí). Yo soy discípulo, en condición de siervo; y mi guru es, por así decirlo, comparable a un dios; así es lo apropiado».

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

En esta enseñanza, oh Tierra, se ha expuesto la iniciación (dīkṣā) de un brāhmaṇa. Ahora escucha de mí los ritos de iniciación para las otras tres varṇas.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

Por este mismo procedimiento, oh Vasundharā, debe conferirse la iniciación; y ambos—el maestro y el discípulo—pueden alcanzar el éxito (siddhi).

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

Alguno obtiene la dīkṣā tal como la he expuesto, una iniciación que trae bienestar. Escucha, oh hermosa, esa dīkṣā conforme al ordenamiento de las cuatro varṇas (cāturvarṇya).

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

El brāhmaṇa que va a ser iniciado debe preparar un recinto cuadrado de dieciséis hastas y allí disponer el rito en relación con el kalaśa (vasija ritual).

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

Habiendo entregado a una doncella (en matrimonio), no debe luego deshacerlo mediante actos rituales; por ello se dañan ocho grupos de antepasados, sin duda alguna.

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

Oro y otras riquezas, joyas, y una joven mujer deseosa: no debe fijarse la mente en ello; así declara Viṣṇu.

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

Así, oh Tierra, después de ofrecer arghya y pādya según el rito debido, tomando la navaja, debe recitarse este mantra conforme a la regla correcta.

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

Habiendo cumplido así el voto veraz, los brāhmaṇas emprendieron de nuevo la inspección; y allí, adorando conforme al rito con un mantra, procuró complacer al maestro (guru).

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

Mantra: «Toma los recipientes de fragancias—toda fragancia apropiada para el bienestar; enteramente vaiṣṇava, pura y medio de liberación de toda atadura mundana».