पीतांबरधरः स्रग्वी नारदादिभिरीडितः । तार्क्ष्यासनो मुकुटवान्महेन्द्रादिविभूषितः
pītāṃbaradharaḥ sragvī nāradādibhirīḍitaḥ | tārkṣyāsano mukuṭavānmahendrādivibhūṣitaḥ
Hari, vestido con ropaje amarillo y ceñido de guirnalda, alabado por Nārada y otros sabios; sentado sobre Tārkṣya (Garuḍa), coronado y engalanado con ornamentos dignos de Indra y de los dioses: así se contempla a Hari en Ayodhyā.
Brahmā (deduced; Vaiṣṇavakhaṇḍa narration style)
True merit arises from devotional remembrance and reverent vision of Hari, praised by sages and honored by the gods.
Ayodhyā, presented as a place where Hari’s majesty and grace are especially accessible through devotion.
No explicit rite is stated here; the verse emphasizes contemplative darśana/meditation on Hari’s form.