Adhyaya 306

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सांबादित्यमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरभागे तु सर्वपातकनाशनम्

Īśvara dijo: «Entonces, oh Gran Diosa, debe uno ir al incomparable Sāmbāditya. Y al norte de ese lugar se halla aquello que destruye todos los pecados».

Verse 2

यत्र सांबस्तपस्तप्त्वा ह्याराध्य च दिवाकरम् । प्राप्तवान्सुन्दरं देहं सहस्रांशुप्रसादतः

En aquel lugar sagrado, Sāmba practicó austeridades y adoró a Divākara, el Sol; y por la gracia del Señor de los mil rayos, alcanzó un cuerpo hermoso, restaurado.

Verse 3

यदा रोषेण संशप्तः पित्रा जांबवतीसुतः । आराधयामास तदा विष्णुं कमललोचनम्

Cuando el hijo de Jāmbavatī (Sāmba) fue maldecido por su padre en la ira, entonces adoró a Viṣṇu, el Señor de ojos de loto.

Verse 4

अनुग्रहार्थं शापस्य सांबो जांबवतीसुतः । प्रसन्नवदनो भूत्वा विष्णुः प्रोवाच तं प्रति

Para concederle alivio de la maldición a Sāmba, hijo de Jāmbavatī, Viṣṇu—con el rostro sereno y complacido—le habló.

Verse 5

गच्छ प्राभासिके क्षेत्रे ब्रह्मभागमनुत्तमम् । ऋषितोयातटे रम्ये ब्राह्मणैरुपशोभिते

Ve al campo sagrado de Prābhāsika, al lugar insuperable llamado Brahmabhāga, en la hermosa ribera del Ṛṣitoyā, engalanada por los brāhmaṇas.

Verse 6

तत्राऽहं सूर्यरूपेण वरं दास्यामि पुत्रक । इत्युक्तः स तदा सांबो विष्णुना प्रभविष्णुना

«Allí, hijo mío, en la forma del Sol te concederé una gracia.» Así habló a Sāmba Viṣṇu, el Señor de gran poder.

Verse 7

गतः प्राभासिके क्षेत्रे रम्ये शिवपुरे शिवे । तत्राराध्य परं देवं भास्करं वारितस्करम्

Él fue a la región de Prābhāsika, a la auspiciosa y hermosa Śivapura; y allí adoró a la deidad suprema, Bhāskara (el Sol), quien ahuyenta el daño y la maldad.

Verse 8

प्रसादयामास तदा स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकधा

Entonces lo complació, alabándolo con muchos himnos, de diversas maneras.

Verse 9

प्रत्युवाच रविः सांबं प्रसन्नस्ते स्तवेन वै । शीघ्रं गच्छ नरश्रेष्ठ ऋषितोयातटे शुभे

Ravi (el Sol) respondió a Sāmba, complacido: «En verdad me agrada tu himno. Ve pronto, oh el mejor de los hombres, a la auspiciosa ribera del Ṛṣitoyā».

Verse 10

इत्युक्तः स तदाऽगत्य ऋषितोयातटं शुभम् । नारदो यत्र ब्रह्मर्षिस्तपस्तप्यति चैव हि

Así instruido, entonces fue a la auspiciosa ribera del Ṛṣitoyā, donde Nārada, el brahmarṣi, en verdad practica austeridades (tapas).

Verse 11

तत्र गत्वा हरेः सूनुरुन्नतस्थानवासिनः । आसन्ये ब्राह्मणास्तान्स इदं वचनमब्रवीत्

Al llegar allí, el hijo de Hari (Sāmba) se acercó a los brāhmaṇas que moraban en aquel eminente lugar sagrado; y a los que estaban cerca les dijo estas palabras.

Verse 12

सांब उवाच । एष वै ब्रह्मणो भागः प्रभासे क्षेत्र उत्तमे । अत्र वै ब्राह्मणा ये तु ते वै श्रेष्ठाः स्मृता भुवि

Dijo Sāmba: «Este Prabhāsa supremo, este kṣetra excelso, es en verdad una porción del propio poder de Brahmā. Y los brāhmaṇas que aquí moran son recordados en la tierra como los más eminentes».

Verse 13

भवतां वचनाद्विप्राः सूर्यमाराधयाम्यहम् । मम वै पूर्वमादिष्टं स्थानमेतच्च विष्णुना

«Oh brāhmaṇas, conforme a vuestra palabra, yo adoraré al Sol. Pues este mismo lugar me fue señalado antaño por Viṣṇu».

Verse 14

विप्रा ऊचुः । सिद्धिस्ते भविता सांब आराधय दिवाकरम् । इत्युक्तः स तदा विप्रैः प्रविष्टोऽथ प्रभाकरम्

Los brāhmaṇas dijeron: «Sāmba, el logro (siddhi) será ciertamente tuyo; adora a Divākara, el Sol». Así interpelado por los brāhmaṇas, entró entonces en (el santuario de) Prabhākara, el Sol.

Verse 15

नित्यमाराधयामास सांबो जांबवतीसुतः । तपोनिष्ठं च तं दृष्ट्वा विष्णुः कारुणिको महान्

Sāmba, hijo de Jāmbavatī, adoraba cada día al dios Sol. Al verlo firme en la austeridad, el gran y compasivo Viṣṇu reparó en él.

Verse 16

इदं वै चिन्तयामास पुत्रवात्सल्यसंयुतः । यथैश्वर्यप्रदो रुद्रो यथा विष्णुश्च मुक्तिदः

Movido por el amor paternal, Viṣṇu reflexionó: «Así como Rudra es tenido por dador de poderes soberanos, y Viṣṇu por dador de liberación…»

Verse 17

यज्ञैरिष्टो हि देवेन्द्रो यथा स्वर्गप्रदः स्मृतः । शुद्धिकर्तृ यथा तोयं मृत्तिकाभस्मसंयुतम् । दहनात्मा यथा वह्निर्विघ्नहर्त्ता गणेश्वरः

«Como Indra, cuando es honrado con sacrificios, es recordado como dador del cielo; como el agua—junto con arcilla y ceniza—obra como purificadora; como el fuego es por naturaleza ardiente; y como Gaṇeśvara es el que aparta los obstáculos…»

Verse 18

स्वच्छंदभारतीदाने यथा ब्रह्मसुता नृणाम् । तथाऽरोग्यप्रदाता च नान्यो देवो दिवाकरात्

«Así como Sarasvatī, hija de Brahmā, concede libremente a los hombres la elocuencia y el saber, así no hay otro dios fuera de Divākara (el Sol) que otorgue la salud.»

Verse 19

अनेकधाऽराधितोऽपि स देवो भास्करः शुचिः । न ददाति वरं यत्तु तन्मे शापस्य कारणात्

«Aunque he adorado de muchas maneras a ese dios puro, Bhāskara, no concede la gracia que deseo, a causa del motivo de mi maldición.»

Verse 20

एवं संचिन्त्य भगवान्विष्णुः कमललोचनः । सूर्यरूपं समाश्रित्य तस्य तुष्टो जनार्दनः

Así, tras meditar, el Bienaventurado Viṣṇu, Janārdana de ojos de loto, asumió la forma del Sol y se complació en él (Sāmba).

Verse 21

योऽपरनारायणख्यस्तस्यैव सन्निधौ स्थितः । प्रत्यक्षः स ततो विष्णुः सूर्यरूपी दिवाकरः । उवाच परमप्रीतो वरदः पुण्यकर्मणाम्

Entonces Viṣṇu—manifestado como Divākara en forma del Sol—se hizo visible, de pie en la misma presencia de aquel llamado «Apara-Nārāyaṇa». Sumamente complacido, el dador de dones a los que obran mérito habló.

Verse 22

अलं क्लेशेन ते सांब किमर्थं तप्यसे तपः । प्रसन्नोऽहं हरेः सूनो वरं वरय सुव्रत

Basta ya de penurias para ti, oh Sāmba: ¿por qué te mortificas con austeridades? Estoy complacido, oh hijo de Hari; elige un don, oh tú de excelente voto.

Verse 23

सांब उवाच । निर्मलस्त्वत्प्रसादेन कुष्ठमुक्तकलेवरः । भवानि देवदेवेश प्रत्यक्षाऽम्बरभूषण । अस्मिन्स्थाने स्थितो रम्ये नित्यं सन्निहितो भव

Dijo Sāmba: Por tu gracia he quedado purificado, y mi cuerpo se ha librado de la lepra. Oh Bhavānī, oh Señor de los dioses, oh Presencia manifiesta adornada con vestiduras radiantes: permanece en este lugar hermoso y sé aquí eternamente presente.

Verse 24

सूर्य उवाच । अधुना निर्मलो देहस्तव सांब भविष्यति इहागत्य नरो यस्तु सप्तम्यां रविवासरे । उपवासपरो भूत्वा रात्रौ जागरणे स्थितः

Dijo Sūrya: Ahora, oh Sāmba, tu cuerpo quedará inmaculado. Y el hombre que venga aquí en el séptimo día lunar (Saptamī) que caiga en domingo, y que guarde ayuno y permanezca en vigilia durante la noche—

Verse 25

अष्टादशानि कुष्ठानि पापरोगास्तथैव च । कदाचिन्न भविष्यन्ति कुले तस्य महात्मनः

Las dieciocho clases de lepra, y asimismo las dolencias nacidas del pecado, jamás surgirán en el linaje de aquel devoto magnánimo.

Verse 26

कृत्वा स्नानं नरो यस्तु भक्तियुक्तो जितेन्द्रियः । पूजयेद्रविवारेण सांबादित्यं महाप्रभम् । स रोगहीनो धनवान्पुत्रवाञ्जायते नरः

Quien, dueño de sus sentidos y colmado de devoción, se bañe y en domingo adore al poderoso Sāmbāditya, el Gran Señor, quedará libre de enfermedad, será próspero y bendecido con hijos.

Verse 27

तस्यैव पूर्वदिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितम् । कुंडं पापहरं पुण्यं स्वच्छोदपरि पूरितम्

En su sector oriental, levemente inclinado hacia el nordeste, hay un estanque sagrado, destructor del pecado y fuente de mérito, colmado de aguas limpias y transparentes.

Verse 28

तत्र स्नात्वा च् विधिवत्कुर्याच्छ्राद्धं विचक्षणः । भोजयेद्ब्राह्मणान्यस्तु सांबादित्यं प्रपूजयेत्

Tras bañarse allí conforme al rito, el prudente debe realizar el śrāddha según la norma; y quien alimente a los brāhmaṇas y venere debidamente a Sāmbāditya—

Verse 29

सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्य लोके महीयते

Con el alma colmada de todo deseo justo, es honrado en el mundo de Sūrya.

Verse 306

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्य माहात्म्यवर्णनंनाम षडुत्तरत्रिशततमोध्यायः

Así concluye el capítulo trescientos seis, llamado “Descripción de la grandeza de Sāmbāditya”, en la primera parte—Prabhāsa Kṣetra Māhātmya—del séptimo libro, el Prabhāsa Khaṇḍa, dentro del Śrī Skanda Mahāpurāṇa, en la Saṁhitā de ochenta y un mil versos.