Adhyaya 119

Verse 2

ऋषय ऊचुः । यत्वया सूतज प्रोक्तं देवी कात्यायनी च सा । महिषांतकरी जाता कथं सा मे प्रकीर्तय । कीदृग्दानववर्यः स माहिषं रूपमाश्रितः । कस्मात्स सूदितो देव्या तन्मे विस्तरतो वद

Los sabios dijeron: «Oh hijo de Sūta, has declarado que la Diosa es Kātyāyanī y que llegó a ser la destructora de Mahiṣa. Dinos cómo sucedió esto. ¿Qué clase de demonio eminente era aquel que asumió forma de búfalo? ¿Y por qué razón fue abatido por la Diosa? Explícanoslo con detalle».

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि देव्या माहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेऽपि मर्त्यानां येन शत्रुक्षयो भवेत्

Dijo Sūta: «Aquí os relataré la suprema grandeza de la Diosa; con sólo escucharla, los mortales alcanzan la destrucción de sus enemigos».

Verse 4

हिरण्याक्षसुतः पूर्वं महिषोनाम दानवः । आसीन्महिषरूपेण येन भुक्तं जगत्त्रयम्

Antaño hubo un demonio llamado Mahiṣa, hijo de Hiraṇyākṣa. Adoptando la forma de un búfalo, avasalló y oprimió los tres mundos.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । माहिषेण स्वरूपेण किंजातः सूतनंदन । अथवा शापदोषेण सञ्जातः केनचिद्वद

Los sabios dijeron: «Oh hijo de Sūta, ¿por qué nació él con forma de búfalo? ¿O llegó a ser así por la falta de alguna maldición? Dínoslo».

Verse 6

सूत उवाच । संजातो हि सुरूपाढ्यः शतपत्रनिभाननः । दीर्घबाहुः पृथुग्रीवः सर्वलक्षणलक्षितः । नाम्ना चित्रसमः प्रोक्तस्तेजोवीर्यसमन्वितः

Dijo Sūta: «En verdad nació de hermosura excelsa, con rostro semejante al loto de cien pétalos; de largos brazos, ancho cuello, señalado por todos los signos auspiciosos. Fue llamado Citrasama, y estaba colmado de esplendor y valor».

Verse 7

सबाल्यात्प्रभृति प्रायो महिषाणां प्रबोधनम् । करोति संपरित्यज्य सर्वमश्वादिवाहनम्

Desde la niñez, casi por completo se entregó a despertar y arrear a los búfalos, abandonando del todo cualquier otra montura, como caballos y semejantes.

Verse 9

कदाचिन्महिषारूढः स प्रतस्थे दनोः सुतः । जाह्नवीतीरमासाद्य विनिघ्नञ्जलपक्षिणः

Cierta vez, montado en un búfalo, aquel hijo de Danu emprendió la marcha; al llegar a la ribera del Jahnavī, comenzó a abatir a las aves acuáticas de allí.

Verse 10

विहंगासक्तचित्तेन शून्येन स मुनीश्वरः । दृष्टो न महिषक्षुण्णः खुरैर्वेगवशाद्द्विजः

Aquel señor de los ascetas, con la mente vacía y prendida en las aves, no advirtió que el dos veces nacido era pisoteado por los cascos del búfalo, impelido por su veloz carrera.

Verse 12

ततः क्षतजदिग्धांगः स दृष्ट्वा दानवं पुरः । अथ दृष्ट्वा प्रणामेन रहितं कोपमाविशत् । ततः प्रोवाच तं क्रुद्धस्तोयमादाय पाणिना । यस्मात्पाप मम क्षुण्णं गात्रं महिषजैः खुरैः

Entonces, con los miembros manchados de sangre, y viendo al Danava de pie ante él sin reverencia, el sabio fue presa de la ira. Tomando agua en su mano, le habló con furor: "Porque, oh pecador, mi cuerpo ha sido aplastado por los cascos de tu búfalo..."

Verse 13

समाधेश्च कृतो भंगस्तस्मात्त्वं महिषो भव । यावज्जीवसि दुर्बुद्धे सम्यग्ज्ञानसमन्वितः

"Has roto mi samadhi; por lo tanto, conviértete en un búfalo. Mientras vivas, oh malvado, permanecerás dotado de clara conciencia."

Verse 14

अथाऽसौ महिषो जातः कृष्णगात्रधरो महान् । अतिदीर्घविषाणश्च अंजनाद्रिरिवापरः

Entonces se convirtió en un poderoso búfalo, de cuerpo negro y cuernos extremadamente largos, como otra montaña Anjanadri.

Verse 15

ततः प्रसादयामास तं मुनिं विनयान्वितः । शापातं कुरु मे विप्र बाल्यभावादजानतः

Entonces, con humildad, trató de apaciguar a ese sabio: "Oh Brāhmaṇa, por favor suaviza la maldición sobre mí, pues por niñez no entendí."

Verse 16

अथ तं स मुनिः प्राह न मे स्याद्वचनं वृथा । तस्माद्यावत्स्थिताः प्राणास्तावदित्थं भविष्यति

Entonces el sabio le dijo: "Mi palabra no puede ser inútil. Por lo tanto, mientras dure tu aliento de vida, permanecerá así."

Verse 17

महिषस्य स्वरूपेण निन्दितस्य सुदुर्मते । एवं स तं परित्यज्य गंगातीरं मुनीश्वरः । जगामाऽन्यत्र सोऽप्याशु गत्वा शुक्रमुवाच ह

Así, aquel malvado—deshonrado al tomar la forma de un búfalo (mahiṣa)—fue dejado atrás; y el señor de los sabios partió de la ribera del Gaṅgā hacia otro lugar. Él también fue presto y habló a Śukra.

Verse 18

अहं दुर्वाससा शप्तः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । महिषत्वं समानीतस्तस्मात्त्वं मे गतिर्भव

«He sido maldecido por Durvāsas por alguna causa, y he sido llevado al estado de búfalo (mahiṣa); por ello, sé tú mi refugio.»

Verse 19

यथा स्यात्पूर्वजं देहं तिर्यक्त्वं नश्यते यथा । प्रसादात्तव विप्रेंद्र तथा नीतिर्विधीयताम्

«Oh el mejor de los brāhmaṇas, por tu gracia ordena el recto proceder, para que recobre mi cuerpo anterior y se destruya esta condición animal.»

Verse 20

शुक्र उवाच । तस्य शापोऽन्यथा कर्तुं नैव शक्यः कथंचन । केनापि संपरित्यज्य देवमेकं महेश्वरम्

Śukra dijo: «De ningún modo puede hacerse que esa maldición sea de otra manera. Por tanto, sin abandonar al único Dios—Maheśvara—refúgiate sólo en Él.»

Verse 21

तस्मादाराधयाऽशु त्वं गत्वा लिंगमनुत्तमम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वसिद्धिप्रदायके

«Por ello, ve pronto y adora el Liṅga insuperable en la región sagrada de Hāṭakeśvara, otorgadora de toda realización.»

Verse 22

तत्र सञ्जायते सिद्धिः शीघ्रं दानवसत्तम । अपि पापयुगे प्राप्ते किं पुनः प्रथमे युगे

Allí surge pronto el logro (siddhi), oh el mejor de los Dānava—hasta cuando ha llegado la era del pecado; ¡cuánto más, entonces, en la primera era, la más pura!

Verse 23

एवमुक्तः स शुक्रेण दानवः सत्वरं ययौ । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तपस्तेपे ततः परम्

Así instruido por Śukra, el Dānava partió sin demora; fue al sagrado territorio de Hāṭakeśvara y, desde entonces, emprendió austeridades (tapas).

Verse 25

तस्यैवं वर्तमानस्य तपःस्थस्य महात्मनः । जगाम सुमहान्कालः कृच्छ्रे तपसि वर्ततः

Mientras aquel magnánimo permanecía así, firme en la austeridad, transcurrió un tiempo inmensamente largo, perseverando él en una penitencia ardua.

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो गत्वा तद्दृष्टिगोचरम् । प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि वरं वरय दानव

Entonces Mahādeva, complacido, vino al alcance de su mirada y dijo: «Estoy plenamente satisfecho. Oh Dānava, elige un don».

Verse 27

महिष उवाच । अहं दुर्वाससा शप्तो महिषत्वे नियोजितः । तिर्यक्त्वं नाशमायातु तस्मान्मे त्वत्प्रसादतः

Dijo el Ser-Búfalo: «Durvāsas me maldijo y me destinó a la condición de búfalo. Por tu gracia, haz que este estado animal llegue a su fin en mí».

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । नान्यथा शक्यते कर्तुं तस्य वाक्यं कथंचन । तस्मात्तव करिष्यामि सुखोपायं शृणुष्व तम्

El Bienaventurado Señor dijo: «Su palabra no puede hacerse de otro modo en manera alguna. Por eso te concederé un medio fácil; escúchalo».

Verse 29

ये केचिन्मानवा भोगा दैविका ये तथाऽसुराः । ते सर्वे तव गात्रेऽत्र सम्प्रयास्यंति संश्रयम्

«Todos los goces que existen entre los hombres, entre los dioses y asimismo entre los asuras—todos ellos vendrán aquí, se reunirán y hallarán refugio en tu propio cuerpo».

Verse 31

महिष उवाच । यद्येवं देवदेवेश भोगप्राप्तिर्भवेन्मम । तस्मादवध्यमेवास्तु गात्रमेतन्मम प्रभो

Mahiṣa dijo: «Si así es, oh Señor de los dioses, y el goce ha de llegarme, entonces, oh Dueño, que este cuerpo mío sea verdaderamente invulnerable, incapaz de ser muerto».

Verse 32

दशानां देवयोनीनां मनुष्याणां विशेषतः । तिर्यञ्चानां च नागानां पक्षिणां सुरसत्तम

«Entre las diez clases de nacimiento divino, y en especial entre los hombres—también entre los animales, entre los Nāgas y entre las aves, oh el mejor de los dioses—»

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नावध्योऽस्ति धरापृष्ठे कश्चिद्देही च दानव । तस्मादेकं परित्यक्त्वा शेषान्प्रार्थय दैत्यप

El Señor Bienaventurado dijo: «Sobre la faz de la tierra no existe ser encarnado que sea verdaderamente imposible de matar, oh Dānava. Por eso, abandona esa única petición y pide los dones restantes, oh señor de los Daityas».

Verse 34

ततः स सुचिरं ध्यात्वा प्रोवाच वृषभध्वजम् । स्त्रियमेकां परित्यक्त्वा नान्येभ्यस्तु वधो मम

Entonces, tras meditar largo tiempo, habló a Vṛṣabhadhvaja (Śiva): «Salvo por una sola mujer, que mi muerte no provenga de ningún otro»។

Verse 35

तथात्र मामके तीर्थे यः कश्चिच्छ्रद्धया नरः । करोति स्नानमव्यग्रस्त्वां पश्यति ततः परम्

«Asimismo, aquí, en mi tīrtha sagrado, cualquier hombre que, con fe y sin distracción, realice el baño ritual, después de ello Te contempla (oh Señor).»

Verse 36

तस्य स्यात्त्वत्प्रसादेन संसिद्धिः सार्वकामिकी । सर्वोपद्रवनाशश्च तेजोवृद्धिश्च शंकर

«Por Tu gracia, oh Śaṅkara, él alcanza la plena realización de todos los deseos; se destruyen todas las calamidades y crece su resplandor espiritual.»

Verse 37

भोगार्थमिष्यते कायं यतो मर्त्यं सुरासुरैः । समवाप्स्यसि तान्सर्वांस्तस्मात्तव कलेवरम्

«Pues incluso dioses y asuras desean un cuerpo mortal por el goce de los placeres; así también tú obtendrás todos esos (goces). Por eso, en cuanto a tu cuerpo—»

Verse 38

भूतप्रेतपिशाचादि संभवास्तस्य तत्क्षणात् । दोषा नाशं प्रयास्यंति तथा रोगा ज्वरादयः

«Desde ese mismo instante, se disipan las aflicciones nacidas de bhūtas, pretas, piśācas y semejantes; asimismo, las dolencias—fiebres y otras enfermedades—van a su destrucción.»

Verse 39

एवमुक्त्वाऽथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । महिषोऽपि निजं स्थानं प्रजगाम ततः परम्

Dicho esto, el Señor de los dioses desapareció de la vista. Mahiṣa también, después, regresó a su propia morada.

Verse 40

स गत्वा दानवान्सर्वान्समाहूय ततः परम् । प्रोवाचामर्षसंयुक्तः सभामध्ये व्यवस्थितः

Él salió, convocó a todos los Dānavas y, luego, de pie en medio de la asamblea, habló, colmado de resentimiento y furia.

Verse 41

पिता मम पितृव्यश्च ये चान्ये मम पूर्वजाः । दानवा निहता देवैर्वासुदेवपुरोगमैः

“Mi padre, mi tío paterno y todos mis demás antepasados: aquellos Dānavas fueron abatidos por los Devas, con Vāsudeva a la cabeza.”

Verse 42

तस्मात्तान्नाशयिष्यामि देवानपि महाहवे । अहं त्रैलोक्यराज्यं हि ग्रहीष्यामि ततः परम्

“Por eso, en la gran batalla destruiré a esos Devas; y después me apoderaré de la soberanía de los tres mundos.”

Verse 43

अथ ते दानवाः प्रोचुर्युक्तमेतदनुत्तमम् । अस्मदीयमिदं राज्यं यच्छक्रः कुरुते दिवि

Entonces aquellos Dānavas dijeron: «Esto es justo, en verdad insuperable. Pues la soberanía que Śakra goza en el cielo es, ciertamente, nuestra».

Verse 44

तस्मादद्यैव गत्वाऽशु हत्वेन्द्रं रणमूर्धनि । दिव्यान्भोगान्प्रभुञ्जानाः स्थास्यामः सुखिनो दिवि

Por lo tanto, partiendo hoy mismo —velozmente— mataremos a Indra en lo más álgido de la batalla; entonces, disfrutando de los deleites celestiales, moraremos felices en el cielo.

Verse 45

एवं ते दानवाः सर्वे कृत्वा मंत्रविनिश्चयम् । मेरुशृंगं ततो जग्मुः सभृत्यबलवाहनः

Así, todos esos Dānavas, habiendo tomado una firme decisión en consejo, partieron entonces hacia la cima del Meru, junto con sus asistentes, ejércitos y monturas.

Verse 46

अथ शक्रादयो देवा दृष्ट्वा तद्दानवोद्भवम् । अकस्मादेव संप्राप्तं बलं शस्त्रास्त्रसंयुतम् । युद्धार्थं स्वपुरद्वारि निर्ययुस्तदनंतरम्

Entonces Śakra y los otros Devas, al ver aquella hueste de Dānavas que había llegado repentinamente —equipada con armas y proyectiles— salieron de inmediato a la puerta de su propia ciudad, decididos a luchar.

Verse 47

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ च भिषग्वरौ । विश्वेदेवास्तथा साध्याः सिद्धा विद्याधराश्च ये

Los Ādityas, los Vasus, los Rudras, los dos Nāsatyas —los más destacados entre los médicos—, los Viśvedevas, los Sādhyas, los Siddhas y también todos los Vidyādharas (se reunieron para el conflicto).

Verse 48

ततः समभवद्युद्धं देवानां सह दानवैः । मिथः प्रभर्त्स्यमानानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

Entonces estalló una guerra entre los Devas y los Dānavas; mientras se atacaban mutuamente, su única 'retirada' era tras encontrar la muerte como fin.

Verse 49

एवं समभवद्युद्धं यावद्वर्षत्रयं दिवि । रक्तनद्योतिविपुलास्तत्रातीव प्रसुस्रुवुः

Así, la guerra en el cielo prosiguió durante tres años; allí, torrentes inmensos se desbordaban, como ríos de sangre.

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शक्रं दृष्टैवारावणसंस्थितम् । तं शुक्लेनातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । देवैः परिवृतं दिव्यशस्त्रपाणिभिरेव च

Otro día vieron a Śakra (Indra) sentado sobre Airāvata, con la cabeza sombreada por un blanco parasol real, y rodeado de Devas que portaban armas celestiales.

Verse 51

ततः कोपपरीतात्मा महिषो दानवाधिपः । महावेगं समासाद्य तस्यैवाभिमुखो ययौ

Entonces Mahiṣa, señor de los Dānavas, con el ánimo anegado de ira, cobró gran ímpetu y se lanzó de frente contra él.

Verse 52

शृंगाभ्यां च सुतीक्ष्णाभ्यां ततश्चैरावणं गजम् । विव्याध हृदये सोऽथ चक्रे रावं सुदारुणम्

Luego, con sus cuernos agudísimos, hirió en el corazón al elefante Airāvata; y Airāvata lanzó un clamor terriblemente espantoso.

Verse 53

ततः पराङ्मुखो भूत्वा पलायनपरायणः । अभिदुद्राव वेगेन पुरी यत्रामरावती

Entonces, volviendo el rostro y entregado sólo a la huida, corrió velozmente hacia la ciudad donde se halla Amarāvatī.

Verse 54

अंकुशोत्थप्रहारैश्च क्षतकुंभोऽपि भूरिशः । महामात्रनिरुद्धोऽपि न स तस्थौ कथंचन

Aunque sus sienes estaban gravemente heridas por repetidos golpes del aguijón de elefante, y aunque los grandes asistentes lo sujetaban, de ningún modo pudieron hacerlo quedarse quieto.

Verse 55

अथाब्रवीत्सहस्राक्षो महिषं वीक्ष्य गर्वितम् । गर्जमानांस्तथा दैत्यान्क्ष्वेडनास्फोटनादिभिः

Entonces Sahasrākṣa (Indra), al ver a Mahiṣa hinchado de soberbia—y a los Daityas rugiendo con burlas, palmadas y otros clamores—habló.

Verse 56

मा दैत्य प्रविजानीहि यन्नष्टस्त्रिदशाधिपः । एष नागो रणं हित्वा विवशो याति मे बलात्

“Oh Daitya, no imagines que el señor de los dioses ha sido destruido. Este elefante, abandonando el campo de batalla, es expulsado sin remedio por mi poder.”

Verse 57

तस्मात्तिष्ठ मुहूर्तं त्वं यावदास्थाय सद्रथम् । नाशयामि च ते दर्पं निहत्य निशितैः शरैः

“Por tanto, detente un instante, hasta que suba a mi noble carro. Destruiré tu arrogancia, abatiéndote con flechas afiladas.”

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो मातलिः शक्रसारथिः । सहस्रैदर्शभिर्युक्तं वाजिनां वातरंहसाम्

En ese mismo instante llegó Mātali, auriga de Śakra, trayendo un carro uncido a mil caballos veloces, rápidos como el viento.

Verse 59

ते ऽथ मातलिना अश्वाः प्रतोदेन समाहताः । उत्पतंत इवाकाशे सत्वं संप्रदुद्रुवुः

Entonces aquellos caballos, azotados por Mātali con el látigo, se lanzaron hacia delante con ímpetu, como si fueran a saltar hasta el cielo.

Verse 60

अथ चापं समारोप्य सत्वरं पाकशासनः । शरैराशीविषाकारैश्छादयामास दानवम्

Luego Pākaśāsana (Indra), encajando el arco con presteza, cubrió al Dānava con flechas como serpientes venenosas.

Verse 61

ततः स वेगमास्थाय भूयोऽपि क्रोधमूर्छितः । अभिदुद्राव वेगेन स यत्र त्रिदशाधिपः

Entonces, recobrando de nuevo su ímpetu y ofuscado por un desmayo de ira, se abalanzó con gran fuerza hacia donde estaba el señor de los Treinta Dioses (Indra).

Verse 62

ततस्तान्सुहयांस्तस्य शृंगाभ्यां वेगमाश्रितः । दारयामास संक्रुद्ध आविध्याविध्य चासकृत्

Entonces, apoyado en su propio impulso y enfurecido, desgarró con sus cuernos a aquellos excelentes caballos, embistiéndolos y arrojándolos una y otra vez.

Verse 63

ततस्ते वाजिनस्त्रस्ताः संजग्मुः क्षतवक्षसः । रक्तप्लावितसर्वांगा मार्गमैरावणस्य च

Entonces aquellos caballos, aterrados y heridos en el pecho, huyeron—con el cuerpo entero empapado en sangre—por el camino de Airāvata también.

Verse 64

ततः शक्ररथं दृष्ट्वा विमुखं सुरसत्तमाः । सर्वे प्रदुद्रुवुर्भीतास्तस्य मार्गमुपाश्रिताः

Entonces, al ver que el carro de Śakra (Indra) se apartaba, los mejores de los dioses—todos sobrecogidos de temor—huyeron apresurados, tomando precisamente aquel camino.

Verse 65

ततस्तु दानवाः सर्वे भग्नान्दृष्ट्वा रणे सुरान् । शस्त्रवृष्टिं प्रमुंचंतो गर्जमाना यथा घनाः

Pero entonces, al ver a los dioses quebrantados en la batalla, todos los Dānavas desataron una lluvia de armas, rugiendo como nubes de trueno.

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रजनी तमसावृता । न किंचित्तत्र संयाति कस्यचिद्दृष्टिगोचरे

Entretanto, llegó la noche, envuelta en tinieblas; allí, nada en absoluto entraba en el alcance de la vista de nadie.

Verse 67

ततस्तु दानवाः सर्वे युद्धान्निर्वृत्य सर्वतः । मेरुशृंगं समाश्रित्य रम्यं वासं प्रचक्रमुः

Entonces, todos los Dānavas, cesando la batalla por doquier, se refugiaron en una cumbre del Meru y se dispusieron a levantar un campamento agradable.

Verse 68

विजयेन समायुक्तास्तुष्टिं च परमां गताः । कथाश्चक्रुश्च युद्धोत्था युद्धं तस्य यथा भवत्

Colmados de victoria y llegados a la suprema satisfacción, conversaron entre sí sobre la batalla: cómo se había desarrollado aquel combate.

Verse 69

देवाश्चापि हतोत्साहाः प्रहारैः क्षतविक्षताः । मंत्रं चक्रुर्मिथो भूत्वा बृहस्पतिपुरःसराः

También los dioses, quebrantado su ardor y llagados por los golpes, se reunieron y deliberaron entre sí, con Bṛhaspati a la cabeza.

Verse 70

सांप्रतं दानवैः सैन्यमस्माकं विमुखं कृतम् । विध्वस्तं सुनिरुत्साहमक्षमं युद्धकर्मणि

Ahora los Dānavas han hecho retroceder a nuestro ejército; está destrozado, sin aliento alguno, e incapaz de cumplir la labor de la guerra.

Verse 72

एवं ते निश्चयं कृत्वा ब्रह्मलोकं ततो गताः । शून्यां शक्रपुरीं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः

Así, tras tomar tal determinación, todos los dioses—junto con Indra—partieron al mundo de Brahmā, dejando vacía la ciudad de Śakra (Amarāvatī).

Verse 73

ततः प्रातः समुत्थाय दानवास्ते प्रहर्षिताः । शून्यां शक्रपुरीं दृष्ट्वा विविशुस्तदनंतरम्

Luego, al alba, aquellos Dānavas se levantaron jubilosos; al ver desierta la ciudad de Śakra, entraron en ella de inmediato.

Verse 74

अथ शाक्रे पदे दैत्यं महिषं संनिधाय च । प्रणेमुस्तुष्टिसंयुक्ताश्चक्रुश्चैव महोत्सवम्

Entonces colocaron al Daitya Mahiṣa en el trono de Śakra; satisfechos, se postraron y celebraron una gran festividad.

Verse 76

जगृहुर्यज्ञभागांश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । देवस्थानेषु सर्वेषु देवताऽभिमताश्च ये

Arrebataron las porciones del sacrificio que pertenecían a todos los moradores de los tres cielos; y en cada santuario divino tomaron también aquello que era grato y legítimo para las deidades.

Verse 94

स्थापयित्वा महल्लिगं भक्त्या देवस्य शूलिनः । प्रासादं च ततश्चक्रे कैलासशिखरोपमम्

Habiendo instalado con devoción un gran Liṅga para el Señor portador del tridente (Śiva), edificó después un templo-palacio semejante a la cumbre del Kailāsa.