Adhyaya 12

Verse 1

लोमश उवाच । प्रणम्य परमात्मानं रमायुक्तं जनार्द्दनम् । अमृतार्थं ममंथुस्ते सुरासुरगणाः पुनः

Dijo Lomaśa: Tras postrarse ante Janārdana—el Ser Supremo, unido a Ramā (Śrī)—las huestes de dioses y asuras volvieron a batir el océano en busca del amṛta, el néctar de la inmortalidad.

Verse 2

उदधेर्मथ्यमानाच्च निर्गतः सुमहायशाः । धन्वंतरिरिति ख्यातो युवा मृत्युञ्जयः परः

Y mientras el océano era batido, surgió uno de inmensa fama—conocido como Dhanvantari—joven, supremo y vencedor de la muerte.

Verse 3

पाणिभ्यां पूर्णकलशं सुधायाः परिगृह्य वै । यावत्सर्वे सुराः सर्वे निरीक्षंते मनोहरम्

Sosteniendo con ambas manos una vasija rebosante de sudhā (néctar), permaneció allí; y todos los dioses contemplaban aquella visión encantadora.

Verse 4

तदा दैत्याः समं गत्वा हर्तुकामा बलादिव । सुधया पूर्णकलशं धन्वंतरिकरे स्थितम्

Entonces los Daityas se acercaron todos juntos, deseosos de arrebatárselo por la fuerza, apuntando a la vasija llena de sudhā que estaba en la mano de Dhanvantari.

Verse 5

यावत्तरंगमालाभिरावृतोऽभूद्भिषक्तमः । शनैः शनैः समायातो दृष्टोऽसौ वृषपर्वणा

Mientras el médico supremo quedaba velado por guirnaldas de olas, avanzó poco a poco; y Vṛṣaparvan lo vio.

Verse 6

करस्थः कलशस्तस्य हृतस्तेन बलादिव । असुराश्च ततः सर्वे जगर्जुरतिभीषणम्

La vasija que estaba en su mano le fue arrebatada, como por pura fuerza; y entonces todos los Asuras rugieron de modo terrible.

Verse 7

कलशं सुधया पूर्णं गृहीत्वा ते समुत्सुकाः । दैत्याः पातालमाजग्मुस्तदा देवा भ्रमान्विताः

Apoderándose de la vasija colmada de néctar, los Daityas, henchidos de júbilo, descendieron a Pātāla; entonces los dioses quedaron sumidos en confusión.

Verse 8

अनुजग्मुः सुसंनद्धा योद्धुकामाश्च तैः सह । तदा देवान्समालोक्य बलिरेवमभाषत

Los persiguieron, bien armados y deseosos de combatir junto a ellos. Entonces Bali, al ver a los dioses, habló de este modo.

Verse 9

बलिरुवाच । वयं तु केवलं देवाः सुधया परितोषिताः । शीघ्रमेव प्रगंतव्यं भवद्भिश्च सुरोत्तमैः

Dijo Bali: «Sólo nosotros somos los “dioses”, saciados con el néctar. Vosotros también, oh los mejores entre los Suras, debéis marcharos de inmediato».

Verse 10

त्रिविष्टपं मुदा युक्तैः किमस्माभिः प्रयोजनम् । पुरास्माभिः कृतं मैत्रं भवद्भिः स्वार्थतत्परैः । अधुना विदितं तत्तु नात्र कार्या विचारणा

«¿De qué nos sirve Triviṣṭapa (el cielo), aun si viene unido al gozo? Antes trabamos amistad con vosotros, pero estáis entregados sólo a vuestro propio provecho. Ahora que esto se ha comprendido, aquí no hace falta más deliberación.»

Verse 11

एवं निर्भार्त्सितास्तेन बलिना सुरसत्तमाः । यथागतेन मार्गेण जग्मुर्नारायणं प्रभुम्

Así, reprendidos por Bali, los más excelsos entre los dioses partieron por el mismo sendero por el que habían llegado y fueron al Señor Nārāyaṇa.

Verse 12

तं दृष्ट्वा विष्णुना सर्वे सुरा भग्नमनोरथा । आश्वासिता वचोभिश्च नानानुनयको विदैः

Al ver a Viṣṇu, todos los dioses, con sus esperanzas quebrantadas, fueron consolados por sus palabras, diestras en múltiples modos de sosiego y persuasión.

Verse 13

मा त्रासं कुरुतात्रार्थ आनयिष्यामि तां सुधाम् । एवमाभाष्य भगवान्मुकुन्दोऽनाथसंश्रयः

«No temáis por este asunto; yo traeré esa sudhā, el néctar.» Dicho esto, el Bienaventurado Señor Mukunda, amparo de los desamparados, se dispuso a obrar.

Verse 14

स्थापयित्वा सुरान्सर्वांस्तत्रैव मधुसूदनः । मोहनीरूपमास्थाय दैत्यनामग्रतोऽभवत्

Tras dejar allí mismo a todos los dioses, Madhusūdana asumió la forma de Mohinī y se presentó ante los Dānavas (Daityas).

Verse 15

तावद्दैत्याः सुसंरब्धाः परस्परमथाब्रुवन् । विवादः सर्वदैत्यानाममृतार्थे तदाऽभवत्

Entretanto, los Daityas, muy agitados, se hablaron unos a otros; y entonces surgió una disputa entre todos los Daityas por el amṛta, el néctar.

Verse 16

एवं प्रवर्तमाने तु मोहिनीरूपमाश्रिताम् । दृष्ट्वा योषां तदा दैवात्सर्वभूतमनोरमाम्

Mientras así proseguían los sucesos, vieron—por designio del destino—a una mujer que había asumido la forma de Mohinī, encantadora para todos los seres.

Verse 17

विस्मयेन समाविष्टा बभूवुस्तृषितेक्षणाः । तां संमान्य तदा दैत्यराजो बलिरुवाच ह

Arrebatados por el asombro, quedaron con la mirada sedienta fija en ella. Entonces, rindiéndole honor, Bali—rey de los Daityas—habló.

Verse 18

बलिरुवाच । सुधा त्वया विभक्तव्या सर्वेषां गतिहेतवे । शीघ्रत्वेन महाभागे कुरुष्व वचनं मम

Dijo Bali: “El néctar debe ser repartido por ti, para el logro y el bien de todos. Oh dama afortunada, cumple pronto mi palabra.”

Verse 19

एवमुक्ता ह्युवाचेदं स्मयमाना बलिं प्रति । स्त्रीणां नैव च विश्वासः कर्तव्यो हि विपश्चिता

Así interpelada, ella respondió, sonriendo a Bali: «En verdad, el sabio no debe depositar confianza en las mujeres».

Verse 20

अनृतं साहसं माया मूर्खत्वमति लोभता । अशौचं निर्घृणत्वं च स्त्रीणां दोषाः स्वभावजाः

«Falsedad, violencia temeraria, engaño, necedad, codicia excesiva, impureza y falta de compasión: tales son los defectos que aquí se declaran como innatos y atribuidos a las mujeres».

Verse 21

निःस्नेहत्वं च विज्ञेयं धूर्तत्वं चैव तत्त्वतः । स्वस्त्रीणां चैव विज्ञेया दोषा नास्त्यत्र संशयः

Debe reconocerse en verdad la falta de afecto y también la astucia engañosa; han de entenderse como faltas aun en las propias mujeres de la casa—de ello no hay duda.

Verse 22

यथैव श्वापदानां च वृका हिंसापरायणाः । काका यतांडजानां च श्वापदानां च जंबुकाः । धूर्ता तथा मनुष्याणां स्त्रीज्ञेया सततं बुधैः

Así como los lobos entre las fieras están siempre entregados a la violencia, y como los cuervos entre los nacidos del huevo, y los chacales entre las bestias, son conocidos por su astucia—del mismo modo, entre los humanos, la mujer es entendida por los sabios como siempre engañosa.

Verse 23

मया सह भवद्भिश्च कथं सख्यं प्रवर्तते । सर्वथात्र न विज्ञेयाः के यूयं चैव क ह्यहम्

«¿Cómo podría nacer una amistad verdadera entre vosotros y yo? Pues aquí, de ningún modo se sabe quiénes sois vosotros, ni quién soy yo en verdad»។

Verse 24

तस्माद्भवद्भिः संचिंत्यकार्याकार्यविचक्षणैः । कर्तव्यं परया बुद्ध्या प्रयातासुरसत्तमाः

Por tanto, oh el mejor entre los Asuras, vosotros—diestros en discernir lo que debe hacerse y lo que no—reflexionad bien y luego obrad con la más alta sabiduría, y partid conforme a ello.

Verse 28

बलिरुवाच । अद्यामृतं च सर्वेषां विभजस्व यथातथम् । त्वया दत्तं च गृह्णीमः सत्यंसत्यं वदामि ते

Dijo Bali: «Hoy distribuye el amrita entre todos, en la debida medida y como conviene. Y cuanto tú otorgues, lo aceptamos—esto es verdad; en verdad te lo digo.»

Verse 29

एवमुक्ता तदा देवी मोहिनी सर्वमंगला । उवाचाथासुरान्सर्वान्रोचयंल्लौकिकीं स्थितिम्

Así interpelada, la Diosa Mohinī—siempre portadora de toda auspiciosidad—habló entonces a todos los Asuras, recomendándoles un modo de conducta conforme al orden mundano.

Verse 30

भगवानुवाच । यूयं सर्वे कृतार्थाश्च जाता दैवेन केनचित् । अद्योपावाससंयुक्ता अमृतस्याधिवासनम्

Dijo el Señor Bienaventurado: “Todos vosotros habéis alcanzado en verdad vuestro propósito, por obra de alguna disposición divina. Hoy, unidos a la observancia del ayuno (upavāsa), os habéis hecho aptos para la consagración y la recepción del amṛta, néctar semejante a la inmortalidad.”

Verse 31

क्रियतामसुराः श्रेष्ठाः शुभेच्छा किंचिदस्ति वः । श्वेभूते पारणं कुर्याद्व्रतार्चनरतिश्च वः

“Hágase, oh los más excelsos entre los Asuras, si en vosotros hay alguna intención auspiciosa. Cuando llegue el día de mañana, concluid debidamente el ayuno con el pāraṇa, y que vuestro deleite esté en la adoración que acompaña al voto sagrado.”

Verse 32

न्यायोपार्जितवित्तेन दशमांशेन धीमता । कर्तव्यो विनियोगश्च ईशप्रीत्यर्थहेतवे

Con la riqueza adquirida por medios justos, el sabio debe apartar la décima parte y asignarla debidamente, con el fin de complacer al Señor (Īśa); pues ése es el propósito y la causa misma de tal ofrenda.

Verse 33

तथेति मत्वा ते सर्वे यथोक्तं देवमायया । चक्रुस्तथैव दैतेया मोहिता नातिकोविदाः

Pensando: “Así sea”, todos aquellos Daityas—confundidos por el poder divino de la Māyā y poco perspicaces—hicieron exactamente lo que se les había indicado.

Verse 34

मयासुरेण च तदा भवनानि कृतानि वै । मनोज्ञानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च

Entonces, en verdad, el Asura Māyā edificó mansiones espléndidas: gratas a la mente, de altísimo valor, de fulgor radiante y de vasta grandeza.

Verse 35

तेषुपविष्टास्ते सर्वे सुस्नाताः समलंकृताः । स्थापयित्वा सुसंरब्धाः पूर्णं कलशमग्रतः

Sentados allí, todos—bien bañados y engalanados—colocaron con fervor ante sí un kalaśa, una vasija de agua colmada.

Verse 36

रात्रौ जागरणं सर्वैः कृतं परमया मुदा । अथोषसि प्रवृत्ते च प्रातःस्नानयुता भवन्

De noche, todos velaron (jāgaraṇa) con suprema alegría; y cuando despuntó el alba, se dispusieron al baño matutino.

Verse 37

असुरा बलिमुख्याश्च पंक्तिभूता यताक्रमम् । सर्वमावश्यकं कृत्वा तदा पानरता भवन्

Los Asuras, con Bali a la cabeza, se sentaron en hileras según el orden debido; cumplidas todas las formalidades necesarias, se entregaron entonces a la bebida.

Verse 38

बलिश्च वृषपर्वा च नमुचिः शंख एव च । सुदंष्ट्रश्चैव संह्लादी कालनेमिर्विभीषणः

Allí estaban Bali y Vṛṣaparvan, Namuci y Śaṅkha; también Sudaṃṣṭra, Saṃhlāda, Kālanemi y Vibhīṣaṇa: todos presentes.

Verse 39

वातापिरिल्वलः कुम्भो निकुम्भः प्रच्छदस्तथा । तथा सुन्दोपसुन्दौ च निशुम्भः शुम्भ एव च

Vātāpi e Ilvala, Kumbha y Nikumbha, y también Pracchada; asimismo Sunda y Upasunda, Niśumbha y Śumbha—todos estaban presentes.

Verse 40

महिषो महिषाक्षश्च बिडालाक्षः प्रतापवान् । चिक्षुराख्यो महाबाहुर्जृभणोऽथ वृषासुरः

Mahiṣa y Mahiṣākṣa, el poderoso Biḍālākṣa; Cikṣura de nombre, el de grandes brazos; y Jṛbhaṇa, y luego Vṛṣāsura—todos estaban presentes.

Verse 41

विबाहुर्बाहुको घोरस्तथा वै घोरदर्शनः । एते चान्ये च बहवो दैत्यदानवराक्षसाः । यथाक्रमं चोपविष्टा राहुः केतुस्तथैव च

Vibāhu, Bāhuka, Ghōra y, en verdad, Ghōradarśana; éstos y muchos otros Daityas, Dānavas y Rākṣasas se sentaron en el debido orden—junto con Rāhu y Ketu también.

Verse 42

तेषां तु कोटिसंख्यानां दैत्यानां पंक्तिरास्थिता

En verdad, de aquellos Daityas que se contaban por crores, se formaron filas y quedaron dispuestas en su lugar.

Verse 43

ततस्तया तदा देव्या अमृतार्थं हि वै द्विजाः । यज्जातं तच्छृणौध्वं हि तया देव्या कृतं महत्

Entonces, oh nacidos dos veces, por causa del néctar (amṛta), la Diosa realizó una hazaña grandiosa. Escuchad ahora lo que aconteció como fruto de su acción.

Verse 44

सर्वे विज्ञापिताः सद्यो गृहीतकलशा तदा । शोभया परया युक्ता साक्षात्सा विष्णुमोहिनी

Todos fueron informados al instante, y entonces ella tomó el cántaro. Adornada con belleza suprema, se manifestaba claramente como Mohinī, la forma encantadora de Viṣṇu.

Verse 45

करस्थेन तदा देवी कलशेन विराजिता । शुशुभे परया कांत्या जगन्मंगलमंगला

Entonces la Diosa, resplandeciente con el cántaro en la mano, brilló. Con fulgor supremo, ella relució: la auspiciosidad de todo lo auspicioso para el mundo.

Verse 46

परिवेषधराः सर्वे सुरास्ते ह्यसुरांतिकम् । आगतास्तत्क्षणादेव यत्र ते ह्यसुरोत्तमाः

Todos aquellos dioses, tomando el disfraz de servidores que reparten comida y bebida, llegaron al instante al lugar cercano a los asuras, donde se hallaban reunidos los más eminentes entre los demonios.

Verse 47

तान्दृष्ट्वा मोहिनी सद्य उवाच प्रमदोत्तमा

Al verlos, Mohinī, la más excelsa entre las mujeres seductoras, habló al instante.

Verse 48

मोहिन्युवाच । एते ह्यतिथयो ज्ञेया धर्म्मसर्वस्वसाधनाः । एभ्यो देयं यताशक्त्या यदि सत्यं वचो मम । प्रमाणं भवतां चाद्य कुरुध्वं मा विलंबथ

Dijo Mohinī: «A éstos debéis reconocerlos como huéspedes; servirles es la esencia misma y el cumplimiento del dharma. Dadles según vuestra capacidad, si mis palabras son verdaderas. Tomadlo hoy como norma firme; no os demoréis».

Verse 49

परेषामुपकारं च ये कुर्वंति स्वशक्तितः । धन्यास्ते चैव विज्ञेयाः पवित्राः लोकपालकाः

Quienes, según su propia capacidad, prestan ayuda a los demás, deben ser tenidos por verdaderamente bienaventurados: de naturaleza purificadora y como protectores del mundo.

Verse 50

केवलात्मोदरार्थाय उद्योगं ये प्रकुर्वते । ते क्लेशभागिनो ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा

Pero quienes se afanan sólo por su propio vientre deben ser tenidos por partícipes del sufrimiento; sobre esto no hay necesidad de más deliberación.

Verse 51

तस्माद्विभजनं कार्यं मयैतस्य शुभव्रताः । देवेभ्यश्च प्रयच्छध्वं यद्धि चात्मप्रियाप्रियम्

Por tanto, oh vosotros de votos santos, esta distribución debe ser realizada por mí. Y también debéis ofrecer una parte a los devas—sea ello grato o ingrato para uno mismo.

Verse 52

इत्युक्ते वचने देव्या तथा चक्रुरतं द्रिताः । आह्वयामासुरसुराः सर्वान्देवान्सवासवान्

Cuando la Diosa habló así, ellos actuaron conforme a ello sin negligencia. Entonces los asuras convocaron a todos los dioses, junto con Indra (Vāsava).

Verse 53

उपविष्टाश्च ते सर्वे अमृतार्थं च भो द्विजाः । तेषूपविश्यमानेषु ह्युवाच परमं वचः । मोहिनी सर्वधर्म्मज्ञा असुराणां स्मयन्निव

Oh brāhmaṇas, todos se sentaron deseando el amṛta, el néctar de la inmortalidad. Y mientras tomaban asiento, Mohinī—conocedora de todo dharma—pronunció una palabra suprema, como si sonriera a los asuras.

Verse 54

मोहिन्युवाच । आदौ ह्यभ्यागताः पूज्या इति वै वैदिकी श्रुतिः

Dijo Mohinī: «En verdad, la revelación védica proclama que a los huéspedes que llegan se les debe honrar primero»។

Verse 55

तस्माद्यूयं वेदपराः सर्वे देवपरायणाः । ब्रुवंतु त्वरितेनैव आदौ केषां ददाम्यहम् । अमृतं हि महाभागा बलिमुख्या वदंतु भोः

«Por tanto, puesto que todos sois devotos del Veda y entregados a los dioses, decid sin demora: ¿a quién he de dar primero el néctar? Oh afortunados, que los jefes, con Bali a la cabeza, lo declaren.»

Verse 56

बलिनोक्ता तदा देवी यत्ते मनसि रोचते । स्वामिनी त्वं न संदेहो ह्यस्माकं सुंदरानने

Entonces Bali dijo a la diosa: «Haz lo que complazca a tu mente. Sin duda eres nuestra señora, oh de hermoso rostro.»

Verse 57

एवं संमानिता तेन बलिना भावितात्मना । परिवेषणकार्यार्थं कलशं गृह्य सत्वरा

Así, honrada por Bali, de ánimo resuelto, ella tomó con presteza el cántaro para la tarea de servir y distribuir.

Verse 58

तस्मान्नरेन्द्रकरभोरुलसद्दृकूला श्रोणीतटालसगतिर्मविह्वलांगी । सा कूजती कनकनूपुरसिंजितेन कुंभस्तनी कलशपाणिरथाविवेश

Entonces entró aquella hechicera, de miembros sin turbación: brillaban las comisuras de sus ojos y su andar era grácil, mecido por las caderas. Al avanzar, tintineaban sus tobilleras de oro; de seno pleno, llevaba en la mano el cántaro.

Verse 59

तदा तु देवी परिवेषयंती सा मोहिनी देवगणाय साक्षात् । ववर्ष देवेषु सुधारसं पुनः पुनः सुधाहाररसामृतं यथा

Entonces la diosa Mohinī, sirviendo en persona a las huestes de los dioses, derramó sobre los Devas, una y otra vez, la esencia del néctar—como el sabor inmortal del alimento de ambrosía.

Verse 60

पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं तया परया विश्वमूर्त्या । बलिमुख्याः सह लोकपाला गंधर्वयक्षाप्सरसां गणाश्च

Y una vez más las huestes de los dioses recibieron la esencia de amṛta otorgada por ella—la Suprema de forma universal—mientras Bali y sus jefes, junto con los guardianes de los mundos y las compañías de Gandharvas, Yakṣas y Apsaras, contemplaban.

Verse 61

सर्वे दैत्या आसनस्था पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं पीडिताश्च । तूष्णींभूता बलिमुख्या द्विजेंद्रा मनस्विनो ध्यानपरा बभूवुः

Todos los Daityas permanecieron sentados, mientras una vez más a las huestes de los dioses se les daba la esencia de amṛta—y los Daityas quedaron afligidos. Los jefes encabezados por Bali guardaron silencio, oh mejor de los brāhmaṇas, y aquellos de mente firme se absorbieron en sombría contemplación.

Verse 62

ततस्तथाविधान्दृष्ट्वा दैत्यांस्तान्मोहमाश्रितान् । तदा राहुश्च केतुश्च द्वावेतौ दैत्यपुंगवौ

Entonces, al ver a aquellos Daityas caídos en tal engaño, aparecieron Rāhu y Ketu, esos dos preeminentes entre los Daityas.

Verse 63

देवानां रूपमास्थाय अमृतार्थं त्वरान्वितौ । उपविष्टौ तदा पङ्क्त्यां देवानाममृतार्थिनौ

Asumiendo la forma de los dioses y apresurándose por el amṛta de la inmortalidad, los dos, anhelantes de amṛta, se sentaron entonces en la fila entre los Devas.

Verse 64

यदामृतं पातुकामो राहुः परमदुर्जयः । चन्द्रार्काभ्यां प्रकथितो विष्णोरमिततेजसः

Cuando Rāhu, el invencible, deseó beber el néctar, la Luna y el Sol informaron a Viṣṇu de esplendor inconmensurable.

Verse 65

तदा तस्य शिरश्छिन्नं राहोर्दुर्विग्रहस्य च । शिवरो गगनमापेदे कबंधं च महीतले । भ्रममाणं तदा ह्यद्रींश्चूर्णयामास वै तदा

Entonces la cabeza de ese Rāhu deforme fue cortada; la cabeza se elevó al cielo, mientras que el tronco cayó sobre la tierra. Girando, ese cuerpo trituró las montañas en fragmentos.

Verse 66

साद्रिश्च सर्वभूलोकश्चूर्णितश्च तदाऽभवत् । तया तेन च देहेन चूर्णितं सचराचरम्

Entonces todo el mundo terrenal, junto con sus montañas, fue pulverizado; por ese mismo cuerpo, todo lo que se mueve y todo lo que está quieto fue aplastado.

Verse 67

दृष्ट्वा तदा महादेवस्तस्योपरि तु संस्थितः । निवासः सर्वदेवानां तस्याः पादतलेऽभवत्

Al ver esto, Mahādeva se paró entonces sobre él; y bajo sus pies surgió una morada para todos los dioses.

Verse 68

पीडनं तत्समीपेथ निवास इति नाम वै

Cerca de ese lugar de aplastamiento, de hecho, el lugar es conocido con el nombre de "Nivāsa".

Verse 69

महतामालयं यस्माद्यस्यास्तच्चरणांबुजम् । महालयेति विख्याता जगत्त्रयविमोहिनी

Porque sus pies de loto son morada de los grandes, es celebrada como “Mahālayā”, la encantadora de los tres mundos.

Verse 70

केतुश्च धूमरूपोऽसावाकाशे विलयं गतः । सुधां समर्प्य चंद्राय तिरोधानगतोऽभवत्

Y Ketu, tomando forma de humo, se disolvió en el cielo; tras entregar el néctar a la Luna, desapareció de la vista.

Verse 71

वासुदेवो जगद्योनिर्जगतां कारणं परम् । विष्णोः प्रसादात्तज्जातं सुराणां कार्यसिद्धिदम्

Vāsudeva es el seno del mundo, la causa suprema de toda creación. Por la gracia de Viṣṇu esto llegó a ser, otorgando a los dioses el cumplimiento de su propósito.

Verse 72

असुराणां विनाशाय जातं दैवविपर्ययात् । विना दैवेन जानीध्वमुद्यमो हि निरर्थकः

Esto aconteció para la destrucción de los asuras, por el giro del destino divino. Sabed bien: sin el decreto del destino, el esfuerzo humano es en verdad estéril.

Verse 73

यौगपद्येन तैः सर्वैः क्षीराब्धेर्मंथनं कृतम् । सिद्धिर्जाता हि देवानामसिद्धिरसुरान्प्रति

Entonces todos ellos, en perfecta concordia, batieron el Océano de Leche. El éxito nació para los Devas, mientras que para los Asuras sólo sobrevino el fracaso.

Verse 74

ततश्च ते देववरान्प्रकोपिता दैत्याश्च मायाप्रवि मोहिताः पुनः । अनेकशस्त्रास्त्रयुतास्तदाऽभवन्विष्णौ गते गर्जमानास्तदानीम्

Entonces aquellos Daityas—airados contra los más excelsos Devas y de nuevo extraviados, con la mente presa de la māyā—se armaron con innumerables armas y astra; y cuando Viṣṇu hubo partido, rugieron con estrépito en aquel mismo instante.