ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव । एतेषां च गृहे दूतो यस्त्वां शंसतु तारकम्
ye tvāṃ kālaṃ na jānaṃti martyā gṛharatā iva | eteṣāṃ ca gṛhe dūto yastvāṃ śaṃsatu tārakam
«A aquellos mortales que no te reconocen como Kāla, el Tiempo mismo—como dueños de casa absortos en su hogar—envíeseles un mensajero a sus moradas para que te proclame, oh Matador de Tāraka».
Śakra (Indra) (continuation of address)
Scene: Indra’s counsel expands into a symbolic tableau: householders engrossed in domestic life, while a divine messenger prepares to proclaim Skanda as Kāla and as Tāraka-slayer.
Worldly attachment blinds beings to impermanence; remembrance of the divine as Kāla awakens urgency for dharma.
No tīrtha is specified; the verse emphasizes proclamation and awareness rather than sacred geography.
A practical instruction is implied: dispatching a dūta (messenger) to announce Skanda’s coming; no formal rite is stated.