अनयोर्हिफलं ग्राह्यं सारता नात्र काचन । अर्धदेही च मनुजस्त्वसंस्पृश्यः सतांमतः
anayorhiphalaṃ grāhyaṃ sāratā nātra kācana | ardhadehī ca manujastvasaṃspṛśyaḥ satāṃmataḥ
De estas dos cosas sólo puede tomarse el “fruto exterior”: aquí no hay esencia verdadera. Y el hombre “de medio cuerpo” es tenido por los virtuosos como alguien a quien no debe tocarse (esto es, evitado en lo ritual y en la corrección social).
Same narrator (duplicate verse as provided) within Sūta’s discourse (deduced)
Scene: A scribe’s palm-leaf manuscript scene: the same line appears twice, while a teacher points to it, indicating ‘repeat for emphasis’; in the background, a ritual boundary at a tīrtha is shown symbolically.
Dharma is evaluated by inner completeness and right conduct, not merely by superficial outcomes.
None is named in this verse.
An implicit rule of avoidance (asaṃspṛśyatā) concerning the ‘ardhadehī’.