कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः
kṛtajño varadaḥ satyaḥ śaraṇyaḥ sādhuvatsalaḥ | suvrataḥ sūryasaṃkāśo vahnigarbhaḥ kaṇo bhuvaḥ
Tú eres agradecido y no olvidas el servicio; dador de dones; la Verdad misma; refugio de quienes buscan amparo; y amante de los virtuosos. Tú eres firme en los votos sagrados, radiante como el sol; de esencia nacida del fuego; y presente incluso como la sutil partícula que impregna la tierra.
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narration to sages)
Scene: Skanda is praised as truthful refuge and boon-giver, shining like the sun, with an inner fire-glow suggesting agni-born essence and subtle omnipresence across earth.
The hymn links divine grace with ethical living—truth, vows, gratitude, and protection of the virtuous.
No particular sacred place is referenced.
No direct injunction; the verse commends vrata-like discipline (suvrata) as an ideal.