नारद उवाच । इति सारस्वतप्रोक्तां तथा पद्मभुवेरिताम् । साधुसाध्वित्यमोदंत सुराश्चाहं सुविस्मिताः
nārada uvāca | iti sārasvataproktāṃ tathā padmabhuveritām | sādhusādhvityamodaṃta surāścāhaṃ suvismitāḥ
Dijo Nārada: «Así, al oír lo proclamado por Sārasvata y asimismo confirmado por Padmabhū (Brahmā), los dioses y yo—grandemente asombrados—nos regocijamos, exclamando: “¡Bien dicho! ¡Bien dicho!”».
Nārada
Listener: (Implied) a later audience within the Purāṇic frame (sages/Skanda-context)
Scene: Nārada narrates the moment when devas, astonished, applaud the teaching with ‘sādhu sādhu’, creating a resonant, celebratory sabhā.
True dharma-teachings are validated by realized authorities and celebrated by the divine assembly.
None; the verse is narrative, describing the divine response to a dharma teaching.
No direct ritual is prescribed; it confirms the authority of the teaching on dāna.