नमः श्रीराम भक्ताय अक्षविध्वंसनाय च । नमो रक्षःपुरीदाहकारिणे वज्रधारिणे
namaḥ śrīrāma bhaktāya akṣavidhvaṃsanāya ca | namo rakṣaḥpurīdāhakāriṇe vajradhāriṇe
Saludo al devoto de Śrī Rāma, al destructor de Akṣa. Saludo al que incendió la ciudad de los rākṣasas, al portador de una fuerza como el vajra.
Brāhmaṇas (hymnic salutations within the narrative)
Scene: A devotional tableau: brāhmaṇas chant salutations; behind them, visionary vignettes show Hanumān leaping, slaying Akṣa, and the blazing Laṅkā city; Hanumān appears as vajra-like warrior yet serene devotee.
Devotion to Rāma empowers righteous courage—strength becomes dharmic when used to protect and restore order.
No tīrtha is praised; the verse recalls sacred history (Laṅkā episode) to glorify Hanumān.
Implicitly, stuti (praise) and namaskāra (salutation) as devotional practice.