अद्य मे संततिर्नष्टा निराशाः पितरो मम । नापुत्रस्य हि लोकोस्ति लुप्तपिंडादिसंस्कृतेः
adya me saṃtatirnaṣṭā nirāśāḥ pitaro mama | nāputrasya hi lokosti luptapiṃḍādisaṃskṛteḥ
Hoy mi linaje está arruinado; mis antepasados han quedado sin esperanza. Pues para quien no tiene hijo varón no hay mundo seguro, ya que los ritos como la ofrenda de piṇḍa han sido cortados.
Sārasvata
Listener: King (Pārthiva)
Scene: The sage collapses into grief, hands raised toward the sky, evoking unseen ancestors; the court scene becomes a tableau of broken ritual continuity.
It reflects the Purāṇic emphasis on pitṛ-dharma: sustaining ancestral rites is seen as a sacred duty tied to family continuity.
No site is named; the verse focuses on śrāddha/piṇḍa continuity rather than a particular tīrtha.
Piṇḍa-offerings (and related ancestral rites) are referenced as essential duties whose interruption is lamented.