Adhyaya 136

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा

Dijo Śrī Mārkaṇḍeya: «Luego, oh rey, debe uno ir al excelso santuario de Cāhalyeśvara, donde antaño la muy afortunada asceta Ahalyā alcanzó la perfección (siddhi).»

Verse 2

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत्साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः । सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः

Había un brāhmaṇa llamado Gautama, como si fuera otro Brahmā en persona; dotado de verdad y dharma, entregado al āśrama de vānaprastha.

Verse 3

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता

Su esposa era la muy bienaventurada, célebre con el nombre de Ahalyā; colmada de belleza y juventud, renombrada en los tres mundos.

Verse 4

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः

Hechizado por su extraordinaria hermosura, Indra—rey de los dioses, ejecutor de cien sacrificios—se extravió y procuró seducir a Ahalyā, el vencedor de Bala.

Verse 5

मां भजस्व वरारोहे देवराजमनिन्दिते । क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता

«Elígeme a mí, oh de caderas hermosas, oh dama sin tacha; elige al rey de los dioses. Juega conmigo; serás honrada en los tres mundos.»

Verse 6

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने

«¿Qué harás con un brāhmaṇa, enjuto por la pureza y la estricta conducta, entregado a la austeridad y al estudio védico? Oh de bellos ojos, pareces sufrir en tal vida.»

Verse 7

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात्सुचञ्चला । मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता

Así interpelada, la de hermosas caderas—por la naturaleza humana, inconstante—comenzó a pensar en Śakra en su mente; el deseo la manchó con impureza interior.

Verse 8

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः

Conociendo su inclinación, aquel dios—Pākaśāsana (Indra)—se dispuso a engañar a Gautama, impulsado por una intención perversa.

Verse 9

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके

Al hallar la ocasión, tomó un disfraz excelso y sedujo a Ahalyā, que confiaba en él, junto a la morada.

Verse 10

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः

Pero allí mismo, en un solo instante, oh Bhārata, el más excelso de los sabios volvió apresurado a la morada del rey de los dioses.

Verse 11

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रोऽयमिति चिन्तयन्

Al ver llegar a Gautama, Purandara se estremeció de miedo. Se escabulló; y al verlo, Gautama pensó: «Éste es Śakra».

Verse 12

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । अजितेन्द्रियोऽसि यस्मात्त्वं तस्माद्बहुभगो भव

Entonces Gautama, arrebatado por la ira, maldijo al señor de los dioses: «Porque no has vencido a los sentidos, por eso sé “de muchas marcas”».

Verse 13

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणादेव वेष्टितः

Así reprendido, oh Bhārata, Devendra, en ese mismo instante, quedó cubierto—como cercado—por mil ‘bhagas’, marcas sexuales.

Verse 14

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले

Abandonando su soberanía, perdida ya su gloria, se marchó en compañía de los dioses; y sobre la tierra practicó grandes austeridades ante Gautama, buscando alivio.

Verse 15

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात्त्वं दुष्टचारिणी । प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्मादश्ममयी भव

Entonces Ahalyā también fue maldecida: «Puesto que has obrado con maldad—viéndome a mí y, sin embargo, complaciéndote en Śakra—por eso, conviértete en piedra».

Verse 16

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि

Cuando hayan pasado mil años, al ver al ilustre Rāma, por la ocasión de la peregrinación a los tīrtha, tus pecados serán lavados.

Verse 17

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम्

Así, pasado aquel tiempo, fue vista por el sabio Rāma; y con Viśvāmitra como auxilio, dejó aquel cuerpo semejante a piedra.

Verse 18

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि

Habiendo rendido culto según el rito, libre de pecado y sin envidia, llegó a la orilla del Narmadā; y, tras bañarse en el tīrtha conforme a la norma,

Verse 19

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम्

Cumplió durante un mes la observancia del Cāndrāyaṇa, y después otra severa disciplina de Kṛcchra. Entonces Mahādeva, complacido, le concedió un don insuperable.

Verse 20

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम्

De nuevo se desvaneció de la vista, y el Señor de Umā permaneció en reposo por largo tiempo. Pero cuando el Deva se hubo ido, Ahalyā, tras instalar al Gurú del mundo como santuario,

Verse 21

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

regresó de nuevo a su morada, dándole el nombre de «Ahalyeśvara». Quienquiera que, en ese tīrtha, se bañe y adore a Parameśvara,

Verse 22

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः

al morir alcanza el cielo, allí donde mora el Deva Maheśvara. Habiendo gozado allí según su deseo, ese gran asceta, en aquel mundo,

Verse 23

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः

cuando se cumplen mil años, vuelve a obtener nacimiento humano, provisto de abundancia de riquezas y granos, y acompañado de hijos y nietos.

Verse 24

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रमहल्यातीर्थसेवनात्

Por el servicio al Ahalyā-tīrtha, uno nace sabio en una estirpe pura, amparado en la ciencia védica; dotado de belleza y buena fortuna, libre de toda enfermedad, y vive cien años cumplidos y aún más.

Verse 136

। अध्याय

«Capítulo». (Marca de colofón al final del capítulo.)