मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

Īśvara dijo: «Oh, de bello rostro: el japa realizado sin la autorización del guru, sin las observancias prescritas y sin fe—aunque se repita siempre—queda sin fruto; y asimismo, un rito destinado a cumplir el mandato del maestro, pero hecho sin la debida dakṣiṇā (ofrenda), es estéril. Mas cuando se cumple la autorización, se cumplen las prácticas y se cumple la fe, el mantra se vuelve de Mi propia naturaleza. Y si, de este modo, va acompañado de dakṣiṇā, la perfección del mantra otorga un fruto inmenso»

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

Acercándose al guru—un maestro brāhmaṇa consumado, conocedor de los tattva—debe uno esforzarse por complacerlo: un preceptor firme en el japa, adornado de nobles virtudes y entregado al yoga de la meditación. Con pureza de intención, que el discípulo lo satisfaga diligentemente: con la palabra, con la mente, con el servicio del cuerpo y con ofrendas materiales.

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

Con esfuerzo constante y fervoroso, el dvija (nacido dos veces) debe honrar y venerar al ācārya, el preceptor espiritual. Cuando haya medios, ofrézcase al guru con devoción dones como elefantes, caballos, carros, joyas preciosas, campos y casas, ornamentos y vestiduras, granos y riquezas.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

Si alguien desea la verdadera siddhi del alma, no debe practicar engaño respecto a la riqueza. Después, habiendo ofrecido su propio ser—junto con sus pertenencias—al Gurú, y habiéndolo venerado debidamente según la regla, sin falsear su capacidad, debe recibir entonces del Gurú, en el orden debido, el mantra y el conocimiento liberador.

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

Así complacido, el Gurú—al ver al discípulo que había servido durante un año, dedicado a la adoración, solícito en el servicio, libre de ego, bañado, puro y en ayuno—lo hizo bañarse para su purificación, usando ghee de una vasija ceremonial llena y agua santificada por mantra, mezclada con sustancias sagradas y auspiciosas.

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

Habiéndose adornado con buen porte—ungido con fragancias, enguirnaldado, con vestiduras limpias y ornamentos—debe hacerse recitar el rito auspicioso (puṇyāha) y honrar debidamente a los brāhmaṇas. Luego, en la orilla del mar, junto a un río, en un establo de vacas, o en un templo—o en cualquier lugar puro, incluso en casa—en el tiempo y tithi propicios para la siddhi, debe emprenderse la adoración de Śiva para el logro espiritual.

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

Cuando la constelación y los yogas auspiciosos son favorables y están libres de toda falta, tras haber concedido primero la gracia, debe impartirse—según la regla prescrita—este conocimiento Mío. Con entonación correcta, en retiro, y con la mente sumamente serena, debe recitarse debidamente; y habiéndolo recitado y hecho recitar, debe transmitirse ese mantra supremo que pertenece a ambos (gurú y discípulo).

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“Que sea Śiva; que sea auspicioso; que sea espléndido; que sea amado”—diciendo así, el Gurú debe otorgar el mantra y, después, impartir su instrucción autorizada. Habiendo recibido el mantra y el mandato del Gurú, el aspirante, con la mente recogida, debe formular un voto solemne y recitarlo a diario, comenzando por las disciplinas prescritas del puraścaraṇa. Así, mediante japa regulado bajo la guía del Gurú, el paśu (alma atada) es conducido hacia Śiva, el Pati (Señor), que concede pureza y liberación.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

Mientras dure la vida, debe recitarse cada día el mantra (de Śiva) mil ocho veces. Volviéndose de mente única y enteramente entregado a Él, se alcanza la suprema condición. Además, con reverencia, debe completarse un lakh de sílabas del mantra, multiplicado por cuatro. Quien es disciplinado y come sólo de noche es recordado como aquel que ha cumplido debidamente el puraścaraṇa, la observancia preparatoria plena de la práctica del mantra.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

Quien, tras haber cumplido el puraścaraṇa, vuelve a ser un recitador constante del mantra, no tiene igual en el mundo. Se vuelve siddha, e incluso otorgador de siddhi a otros. Habiéndose bañado y sentado en un lugar puro, afirmando la mente en la claridad, debes meditar en Mí en el corazón; y luego, meditando después, contemplar a tu propio Gurú.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

Mirando al norte o al este, guardando silencio y con la mente unificada, debe purificar los cinco elementos mediante procesos como el “ardor” y la “inundación” interiores. Tras realizar el mantra-nyāsa y los ritos afines, haciendo eficaz la forma sagrada, debe meditar en las dos formas divinas (el adorador y el Señor, unidos en la adoración), regulando a la vez prāṇa y apāna, las corrientes vitales.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

Recordando el asiento del conocimiento sagrado, su propia forma, el vidente, el metro y la deidad regente, junto con su sílaba semilla, su poder y su declaración mántrica, uno debe repetir el mantra de cinco sílabas (Pañcākṣarī). La mejor repetición es la mental; la intermedia es la susurrada; y la inferior es la hablada en voz alta, según declaran los expertos en el significado de los Āgamas.

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

Declaran, en el orden debido, que el modo más elevado es aquel cuya deidad regente es Rudra; el intermedio es aquel cuya deidad regente es Viṣṇu; y el inferior es aquel cuya deidad regente es Brahmā. Cuando uno pronuncia un mantra en voz alta, usando tonos agudos, graves y circunflejos, con sílabas y palabras pronunciadas clara o indistintamente, esto se recuerda como 'vachika japa'.

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

El japa que se pronuncia apenas—con el solo movimiento de la lengua—de modo que otros no lo oigan y uno mismo lo perciba apenas, se llama upāṃśu (japa murmurado). Pero cuando, en la mente, se sigue la sucesión de sílabas—letra por letra y palabra por palabra—una y otra vez, contemplando el sonido y su sentido, eso se declara mānasa japa (repetición mental).

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

En el japa, el recitado en voz (vācika) cuenta como uno; el susurrado (upāṃśu) se dice que cuenta como cien; y el mental (mānasa) se declara que cuenta como mil. El japa realizado junto con prāṇāyāma se llama sa-garbha (con el mantra ‘sostenido dentro’) y es superior más allá de cien. Incluso el prāṇāyāma a-garbha—hecho al comienzo y al final (del japa)—es alabado.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

Habiendo regulado el aliento vital en cuarenta ciclos medidos, debe uno recordar (al Señor). Siendo inteligente y conociendo el sentido del mantra, aun quien no sea plenamente capaz debe repetirlo según su propia capacidad. Puede practicarse el prāṇāyāma en series de cinco, de tres o incluso de una. Sea el control del aliento sin mantra (agarbha) o con mantra (sagarbha), en este contexto se recomienda especialmente el sagarbha.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

Incluso mil repeticiones hechas con absorción interior (con el mantra ‘sostenido dentro’) se dicen japa acompañado de meditación. Entre estos cinco tipos, debe practicarse uno según la propia capacidad. Así se explica el cómputo del japa: con los dedos es una medida; trazando líneas se entiende que es ocho veces; y con cuentas de putrajīva es diez más que eso.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

Se declara un cómputo de cien cuando (el rosario) es de gemas de concha; con coral se dice que es de mil. Con cristal es de diez mil; con perlas se proclama un lakh (cien mil). Con semillas de loto (padmākṣa) es de diez lakhs; con oro se afirma un crore (diez millones). Pero con un rosario anudado con hierba kuśa y con cuentas de Rudrākṣa, el mérito se multiplica infinitamente—por la gracia de Śiva, el Pati (Soberano) de todos los seres.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

Un rosario de treinta cuentas, usado en el japa, concede riqueza. El de veintisiete cuentas otorga sustento y prosperidad. El de veinticinco cuentas concede la liberación. Pero el de quince cuentas produce los frutos de los ritos de abhicāra (hechicería coercitiva).

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

Sepa uno que el pulgar es dador de liberación, y el índice, destructor de enemigos. El dedo medio concede riqueza, y el anular, en verdad, trae paz. En esta práctica, el rosario de ciento ocho cuentas es el supremo entre los supremos; el de cien es excelente, y el de cincuenta es de grado medio.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

El rosario de cincuenta y cuatro cuentas es proclamado como el mejor, querido al corazón. Con tal mālā debe hacerse el japa, y no mostrarse a cualquiera. El meñique es llamado ‘kṣariṇī’ (el que hace “escurrir” el mérito) y no es apropiado en el japa. Por ello, cuéntese el mantra con el pulgar, junto con los demás dedos (excluyendo el meñique).

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

El japa realizado sin usar el pulgar para contar se vuelve estéril. Sepa que el japa hecho en casa da un fruto ordinario; en el establo de vacas se dice que es cien veces mayor. En un bosque sagrado y asimismo en un huerto santo se declara mil veces mayor. En una montaña meritoria es diez mil veces; y en la orilla o en las aguas de un río se proclama cien mil veces.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

Declaran que en un templo el mérito del japa se vuelve de un crore, y en Mi presencia inmediata, ilimitado. Se alaba el japa cuando se realiza ante el Sol, el Fuego, el Gurú, la Luna, una lámpara y el agua, y también ante los brāhmaṇas y las vacas. (Para ciertos fines inferiores) mirar al este se dice que es para vaśya (subyugación), y mirar al sur para ritos abhicāricos de hechicería dañina.

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

Sepa uno que el occidente otorga prosperidad y el norte concede paz. En presencia del Sol, del Fuego, de los brāhmaṇas, de los Devas y también del Gurú, aun cuando otros estén cerca y ocupados, no debe apartarse ni abandonar el japa del mantra. Que lo recite con la cabeza cubierta, con prenda superior, humilde en porte, con el cabello suelto y la garganta cubierta.

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

Quien es impuro en cuerpo y conducta no debe hacer japa en ningún momento mientras se lamenta. Durante el japa deben evitarse la ira, la embriaguez y el estornudo; asimismo el escupir y el bostezar, y aun la vista o compañía de perros y de los viles. Si algo de ello ocurre, hágase ācamana (sorber agua ritualmente para purificarse) y luego retómese recordándome a Mí—junto contigo, Mi Śakti.

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

Debe uno contemplar una luz sagrada (como una lámpara) o practicar el dominio del aliento vital. No se ha de hacer japa sin un asiento adecuado; ni acostado, ni caminando, ni simplemente de pie. No se debe hacer japa en la calle, en un lugar inauspicioso, ni en medio de la oscuridad. Tampoco debe hacerse japa con los pies extendidos, ni sentado en kukkuṭāsana, la «postura del gallo».

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

Ya sea sentado en un vehículo o recostado en un lecho, o aun turbado por pensamientos de ansiedad—si uno es capaz, debe cumplir plenamente todas estas observancias; si no lo es, al menos que realice japa según su capacidad. ¿Para qué muchas palabras? Escucha la enseñanza en síntesis: quien guarda la recta conducta, hace japa puro y medita, alcanza lo auspicioso.

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

La recta conducta es el dharma supremo; la recta conducta es la mayor riqueza. La recta conducta es el conocimiento más alto, y la recta conducta es la meta suprema. El hombre falto de buena conducta es censurado en este mundo, y en el más allá tampoco halla dicha. Por eso, que uno se establezca en la recta conducta.

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

Cualquier deber que para una persona prescriban el Veda y los śāstras enseñados por los videntes védicos: sólo la conducta conforme a ello es el verdadero sadācāra, la recta práctica, y no otra. Porque es practicado por los virtuosos, se le llama sadācāra. Y la causa raíz de ese sadācāra, dicen, es el āstikya: la fe en la autoridad del Veda y del śāstra, y en el Señor que es su sentido interior (Śiva, el Pati).

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

Si un hombre es āstika y, aun por descuido y cosas semejantes, no se aparta del sadācāra, no queda manchado; por eso debe acogerse a la āstikatā, la verdadera convicción teísta. Así como en este mundo la dicha y el dolor nacen de obras meritorias y de faltas, del mismo modo en el más allá ciertamente existen: esta comprensión firme se llama āstikya.

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

Amada, te revelaré otro secreto: esta enseñanza debe guardarse con celo. No ha de decirse a cualquiera, ni al incrédulo (nāstika) ni a quien vive como una bestia; tampoco a quien carece de recta conducta, al caído o al proscrito. En la era de Kali no hay amparo ni liberación más alta que el Mantra de las Cinco Sílabas (Namaḥ Śivāya).

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

Ya sea caminando o de pie, o realizando acciones según la propia voluntad—sea uno impuro o puro—este mantra no se vuelve estéril. Incluso para quienes obran sin recta conducta, cuyos seis senderos (ṣaḍadhvā) aún no están purificados, aunque no haya sido formalmente conferido por el gurú, este mantra no es infructuoso.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

Aun para el más bajo, para el necio, el extraviado y el caído—sí, incluso para el desvergonzado y vil—este mantra jamás es infructuoso. Para cualquiera que haya llegado a cualquier estado, si posee suprema devoción hacia Mí, ciertamente se cumple: no hay duda. Pero para cualquier otro, no prospera.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

Amada, en este asunto no es necesario escrutar el ascendente, el día lunar, la constelación, el día de la semana, los yogas y demás; este gran mantra no está atado en ningún tiempo a esas siete consideraciones. Jamás es enemigo de nadie, en momento alguno. Sea ya perfectamente logrado, logrado, o aún por lograr, ciertamente otorgará éxito.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

Un mantra impartido por un gurú realizado se llama “plenamente consumado”. Aun si lo entrega alguien no realizado, por su propia naturaleza sigue siendo apto para la consumación. Se haya practicado o no, no hay duda de que conduce al logro—sobre todo en quien posee fe intensa en Mí, en el mantra y en el gurú.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

Por ello, el aspirante sabio debe dejar de lado otros mantras—en especial los “defectuosos” o impropios para su cualificación—y refugiarse en el conocimiento supremo: la Pañcākṣarī misma, manifiesta. Aunque otros mantras hayan sido dominados, este mantra no se perfecciona por medio de ellos. Pero cuando este gran mantra se perfecciona, también aquellos otros mantras quedan perfeccionados.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

Oh Maheśvarī, así como Yo no soy alcanzado por medio de los dioses—aunque los dioses sean alcanzados—del mismo modo, cuando Yo soy alcanzado, todos ellos son alcanzados. La regla es la misma respecto de estos mantras. Los defectos que pertenecen a otros mantras no surgen en este, porque este mantra debe practicarse sin depender de la casta y consideraciones semejantes.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

Aun así, un yogui jamás debe emplearlo de improviso para frutos mezquinos. Por ello, esta práctica/mantra posee gran poder. Dijo Upamanyu: Así, directamente a Mahādevī, Mahādeva, el Portador del tridente, enseñó, para el bien de los mundos, el método correcto del mantra de cinco sílabas, tal como debe realizarse.

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

Quien, con devoción, recite esta enseñanza o la escuche con la mente recogida, queda libre de todo pecado y alcanza la suprema condición: la unión con Śiva, Señor que otorga la liberación.