अलकापतेः तपः-लिङ्गप्रतिष्ठा च वरप्राप्तिः / The Lord of Alakā: Austerity, Liṅga-Establishment, and the Receiving of a Boon

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पाद्मे कल्पे मम सुरा ब्रह्मणो मानसात्सुतात् । पुलस्त्याद्विश्रवा जज्ञे तस्य वैश्रवणस्सुतः

Dijo Brahmā: En el Padma-kalpa, de Pulastya, mi hijo nacido de la mente, nació Viśravā; y de él nació su hijo Vaiśravaṇa (Kubera).

Verse 2

तेनेयमलका भुक्ता पुरी विश्वकृता कृता । आराध्य त्र्यंबकं देवमत्युग्रतपसा पुरा

Por él fue disfrutada y gobernada esta Alakā—la ciudad forjada por el Hacedor del universo—después de haber adorado antaño al Señor Tryambaka (Śiva) con austeridades sumamente terribles.

Verse 3

व्यतीते तत्र कल्पे वै प्रवृत्ते मेघवाहने । याज्ञदत्तिरसौ श्रीदस्तपस्तेपे सुदुस्सहम्

Cuando aquel eón hubo pasado y comenzó el nuevo kalpa llamado “Meghavāhana”, el venerable Śrīdāsa—conocido como Yājñadatti—emprendió una austeridad sumamente difícil de soportar.

Verse 4

भक्ति प्रभावं विज्ञाय शंभोस्तद्दीपमात्रतः । पुरा पुरारेस्संप्राप्य काशिकां चित्प्रकाशिकाम्

Habiendo comprendido el poder de la devoción a Śambhu—aun a partir de una señal mínima de culto, como la luz de una lámpara—en tiempos antiguos se alcanzó, por gracia de Purāri (Śiva), enemigo de Pura, la ciudad de Kāśikā, iluminadora de la Conciencia pura.

Verse 5

शिवैकादशमुद्बोध्य चित्तरत्नप्रदीपकैः । अनन्यभक्तिस्नेहाढ्यस्तन्मयो ध्याननिश्चलः

Con las iluminaciones, cual lámparas, de la joya de la mente (la conciencia pura), despertó la presencia undécuple de Śiva; colmado de devoción amorosa exclusiva, hecho uno con Él, permanece firme e inmóvil en la meditación.

Verse 6

शिवैक्यं सुमहापात्रं तपोग्निपरिबृंहितम् । कामक्रोधमहाविघ्नपतंगाघात वर्जितम्

Es la unidad con Shiva, un recipiente excelso fortalecido por el fuego de la austeridad, libre de los ataques de las polillas de los grandes obstáculos como el deseo y la ira.

Verse 7

प्राणसंरोधनिर्वातं निर्मलं निर्मलेक्षणात् । संस्थाप्य शांभवं लिंगं सद्भावकुसुमार्चितम्

Habiendo alcanzado, a través de la quietud nacida del control de la respiración, un estado puro y sin viento (imperturbable), y por el poder de su visión purificada, estableció el Shambhava Linga y lo adoró con las flores de la verdadera devoción interior.

Verse 8

तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् । यावद्बभूव तद्वर्णं वर्षाणामयुतं शतम्

Realizó esa austeridad tan intensamente que solo quedaron piel y huesos, y continuó hasta que esa condición perduró por cien ayutas de años.

Verse 9

ततस्सह विशालाक्ष्या देवो विश्वेश्वररस्वयम् । अलकापतिमालोक्य प्रसन्नेनांतरात्मना

Entonces el Señor mismo, Vishveshvara (Shiva), el Soberano del universo, junto con la diosa de ojos grandes, miró al señor de Alaka; y en su ser más íntimo se volvió misericordioso y complacido.

Verse 10

लिंगे मनस्समाधाय स्थितं स्थाणुस्वरूपिणम् । उवाच वरदोऽस्मीति तदाचक्ष्वालकापते

Fijando la mente en profundo samādhi sobre el Liṅga—donde mora el Inmóvil Señor, Sthāṇu, en su propia forma—dijo: «Yo soy el Dador de dones». Oh Señor de Alakā, relata ese suceso.

Verse 11

उन्मील्य नयने यावत्स पश्यति तपोधनः । तावदुद्यत्सहस्रांशु सहस्राधिकतेजसम्

Apenas el asceta, rico en el poder de la austeridad, abrió los ojos y lo contempló, vio un resplandor como el sol naciente, ardiendo con un fulgor mil veces mayor.

Verse 12

पुरो ददर्श श्रीकंठं चन्द्रचूडमुमाधवम् । तत्तेजः परिभूताक्षितेजाः संमील्य लोचने

Ante él vio a Śrīkaṇṭha—Śiva, el Señor de la luna en la frente, amado de Umā. Abrumado por el resplandor de aquel Señor, el brillo de sus propios ojos fue vencido, y cerró los párpados.

Verse 13

उवाच देवदेवेशं मनोरथपदातिगम् । निजांघ्रिदर्शने नाथ दृक्सामर्थ्यं प्रयच्छ मे

Dijo al Señor de los señores, que trasciende todo objeto del deseo: «Oh Nātha, concédeme el poder de la visión para contemplar Tus propios pies sagrados»។

Verse 14

अयमेव वरो नाथ यत्त्वं साक्षान्निरीक्ष्यसे । किमन्येन वरेणेश नमस्ते शशिशेखर

«Éste es el único don, oh Señor: poder contemplarte directamente. ¿Qué necesidad hay de otro don, oh Īśa? Salutaciones a Ti, oh Portador de la Luna en la frente.»

Verse 15

इति तद्वचनं श्रुत्वा देवदेव उमापतिः । ददौ दर्शनसामर्थ्यं स्पृष्ट्वा पाणितलेन तम्

Al oír aquellas palabras, el Dios de los dioses—Umāpati (el Señor Śiva)—lo tocó con la palma de su mano y le otorgó el poder de la visión divina, para contemplar al Señor tal como es en verdad.

Verse 16

प्रसार्य नयने पूर्वमुमामेव व्यलोकयत् । तोऽसौ याज्ञदत्तिस्तु तत्सामर्थ्यमवाप्य च

Al abrir los ojos, primero contempló sólo a Umā. Luego aquel Yājñadatta, al recibir fuerza y capacidad por la gracia de Ella, quedó investido de poder.

Verse 17

शंभोस्समीपे का योषिदेषा सर्वांगसुन्दरी । अनया किं तपस्तप्तं ममापि तपसोऽधिकम्

“¿Quién es esta mujer junto a Śambhu, hermosa en cada miembro? ¿Qué austeridad (tapas) ha practicado—al parecer mayor incluso que la mía—para alcanzar tal cercanía con el Señor?”

Verse 18

अहो रूपमहो प्रेम सौभाग्यं श्रीरहो भृशम् । इत्यवादीदसौ पुत्रो मुहुर्मुहुरतीव हि

“¡Ah, qué hermosura! ¡Ah, qué amor! ¡Qué grande fortuna—qué abundante esplendor!” Así hablaba aquel hijo una y otra vez, repetidamente, sobrecogido de asombro.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे कैलासगमनोपाख्याने कुबेरस्य शिवमित्रत्ववर्णनो नामैकोनविंशोऽध्यायः

Así, en el Śrī Śiva Mahāpurāṇa—en la segunda sección, la Rudra Saṃhitā, en el primer khaṇḍa, en el relato del viaje a Kailāsa—concluye el capítulo decimonoveno, titulado «Descripción de la amistad de Kubera con Śiva».

Verse 20

अथ देव्यब्रवीद्देव किमसौ दुष्टतापसः । असकृद्वीक्ष्य मां वक्ति कुरु त्वं मे तपःप्रभाम्

Entonces la Diosa dijo: «Oh Señor, ¿quién es ese asceta perverso? Una y otra vez me mira y pronuncia palabras impropias. Manifiéstame, pues, el poder y el resplandor nacidos de tu tapas, para que sea contenido».

Verse 21

असकृद्दक्षिणेनाक्ष्णा पुनर्मामेव पश्यति । असूयमानो मे रूपप्रेम सौभाग्यसंपद

Una y otra vez, con su ojo derecho, no deja de mirarme sólo a mí. Libre de envidia, permanece en amorosa atracción por mi forma, y así alcanza buenaventura y prosperidad.

Verse 22

इति देवीगिरं श्रुत्वा प्रहस्य प्राह तां प्रभुः । उमे त्वदीयः पुत्रोऽयं न च क्रूरेण चक्षुषा

Al oír las palabras de la Diosa, el Señor sonrió y le dijo: «Oh Umā, éste es en verdad tu propio hijo; no lo mires con una mirada cruel».

Verse 23

संपश्यति तपोलक्ष्मीं तव किं त्वधिवर्णयेत् । इति देवीं समाभाष्य तमीशः पुनरब्रवीत्

«Se contempla el esplendor nacido de tu tapas: ¿cómo podría alguien describirlo por completo?» Habiéndose dirigido así a la Diosa, el Señor (Śiva) volvió a hablarle.

Verse 24

वरान्ददामि ते वत्स तपसानेन तोषितः । निधीनामथ नाथस्त्वं गुह्यकानां भवेश्वरः

«Oh hijo querido, complacido por tu austeridad (tapas), te concedo dones. Serás señor de los tesoros y soberano de los Guhyakas, los asistentes secretos de Śiva.»

Verse 25

यक्षाणां किन्नराणां च राज्ञां राज च सुव्रतः । पतिः पुण्यजनानां च सर्वेषां धनदो भव

«Oh Suvrata, sé rey de reyes—señor también de los Yakṣas y de los Kinnaras. Sé el amo de los Puṇyajanas y, para todos ellos, sé Dhanada, el dador de riquezas.»

Verse 26

मया सख्यं च ते नित्यं वत्स्यामि च तवांतिके । अलकां निकषा मित्र तव प्रीतिविवृद्धये

«Mantendré contigo una amistad eterna y habitaré cerca de ti. Oh amigo, permaneceré junto a Alakā para acrecentar tu gozo y tu afecto.»

Verse 27

आगच्छ पादयोरस्याः पत ते जननी त्वियम् । याज्ञदत्ते महाभक्त सुप्रसन्नेन चेतसा

«Ven: postráte a sus pies. Ella es tu madre. Oh Yājñadatta, gran devoto, hazlo con la mente plenamente serena y colmada de gracia.»

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इति दत्त्वा वरान्देवः पुनराह शिवां शिवः । प्रसादं कुरु देवेशि तपस्विन्यंगजेऽत्र वै

Dijo Brahmā: Habiendo concedido así los dones, el Señor Śiva habló de nuevo a Śivā: «Oh Diosa, Soberana de los dioses, concédele aquí tu gracia a este asceta Aṅgaja.»

Verse 29

इत्याकर्ण्य वचश्शंभोः पार्वती जगदम्बिका । अब्रवीद्याज्ञदत्तिं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

Al oír estas palabras de Śambhu, Pārvatī—Madre del universo—habló a aquel Yājñadatti con el corazón plenamente sereno y benévolo.

Verse 30

देव्युवाच । वत्स ते निर्मला भक्तिर्भवे भवतु सर्वदा । भवैकपिंगो नेत्रेण वामेन स्फुटितेन ह

La Diosa dijo: «Hijo amado, que tu devoción, pura e inmaculada, permanezca por siempre dirigida a Bhava (el Señor Śiva). Que Bhava—de tono leonado—te contemple con Su ojo izquierdo, claramente abierto».

Verse 31

देवेन दत्ता ये तुभ्यं वरास्संतु तथैव ते । कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत

«Que los dones que el Señor te ha concedido se cumplan en verdad. Serás conocido con el nombre de Kubera—oh hijo nacido de los celos por Mi forma».

Verse 32

इति दत्त्वा वरान्देवो देव्या सह महेश्वरः । धनदायाविवेशाथ धाम वैश्वेश्वराभिधम्

Así, tras conceder los dones, el Señor Maheśvara—junto con la Diosa—entró en la morada de Dhanadā, llamada Vaiśveśvara.

Verse 33

इत्थं सखित्वं श्रीशंभोः प्रापैष धनदः पुरम् । अलकान्निकषा चासीत्कैलासश्शंकरालयः

Así, tras alcanzar la amistad del bienaventurado Śambhu, Dhanadā (Kubera) regresó a su ciudad. Y cerca de Alakā se hallaba Kailāsa, la morada de Śaṅkara.