कुमाराभिषेकवर्णनम् — Description of Kumāra’s Abhiṣeka (Consecration/Installation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम् । अद्भुतं शोभितं शश्वद्विश्वकर्मविनिर्मितम्

Brahmā dijo: Entretanto, allí contempló un carro excelso—maravilloso, espléndidamente adornado, siempre resplandeciente—fabricado por Viśvakarmā.

Verse 2

शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम् । प्रस्थापितं च पार्वत्या वेष्टितं पार्षदैर्वरैः

Un carro espléndido de cien ruedas—vasto, veloz como el pensamiento y sumamente encantador—fue dispuesto por la Diosa Pārvatī, y quedó rodeado por sus nobles asistentes.

Verse 3

समारोहत्ततोऽनंतो हृदयेन विदूयता । कार्त्तिकः परम ज्ञानी परमेशानवीर्यजः

Entonces Ananta subió al vehículo, con el corazón ardiendo de aflicción. Kārttikeya—supremamente sabio—nació del poder divino de Parameśāna (el Señor Śiva).

Verse 4

तदैव कृत्तिकाः प्राप्य मुक्तकेश्यश्शुचाऽऽतुराः । उन्मत्ता इव तत्रैव वक्तुमारेभिरे वचः

En aquel mismo instante, al llegar ante las Kṛttikās, con el cabello suelto y el corazón afligido por el dolor, comenzaron a hablar allí mismo, como si estuvieran fuera de sí.

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कुमाराभिषेकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

Así, en el Śrī Śiva Mahāpurāṇa, en la segunda sección llamada Rudra Saṃhitā, dentro de la cuarta división conocida como Kumāra-khaṇḍa, concluye el quinto capítulo titulado “Descripción de la consagración (Abhiṣeka) de Kumāra”.

Verse 6

स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं च धर्मतः । किं कुर्मः क्व च यास्यामो वयं किं करवाम ह

«Con afecto hemos criado a este hijo, y conforme al dharma, en verdad es nuestro. ¿Qué hemos de hacer ahora? ¿Adónde iremos? Decidnos: ¿qué debemos hacer?»

Verse 7

इत्युक्त्वा कृत्तिकास्सर्वाः कृत्वा वक्षसि कार्त्तिकम् । द्रुतं मूर्च्छामवापुस्तास्सुतविच्छेदकारणात्

Dicho esto, todas las Kṛttikās estrecharon a Kārttikeya contra su pecho. Pero al instante cayeron desvanecidas, abatidas por el dolor que causaba la separación de su hijo.

Verse 8

ताः कुमारो बोधयित्वा अध्यात्मवचनेन वै । ताभिश्च पार्षदैस्सार्द्धमारुरोह रथं मुने

Oh sabio, tras instruir a aquellas mujeres con palabras de sabiduría interior (adhyātma), Kumāra subió al carro junto con ellas y con sus gaṇas asistentes.

Verse 9

दृष्ट्वा श्रुत्वा मंगलानि बहूनि सुखदानि वै । कुमारः पार्षदैस्सार्द्धं जगाम पितृमन्दिरम्

Habiendo visto y oído muchos augurios auspiciosos que otorgan dicha, Kumāra (Skanda) fue con sus asistentes a la morada de su padre, la divina residencia del Señor Śiva.

Verse 10

दक्षेण नंदियुक्तश्च मनोयायिरथेन च । कुमारः प्राप कैलासं न्यग्रोधाऽक्षयमूलके

Acompañado por Dakṣa y unido a Nandin, y viajando en un carro que se movía por el solo pensamiento, Kumāra alcanzó Kailāsa, en el lugar sagrado del nyagrodha de raíz imperecedera.

Verse 11

तत्र तस्थौ कृत्तिकाभिः पार्षदप्रवरैः सह । कुमारश्शांकरिः प्रीतो नानालीलाविशारदः

Allí permaneció Kumāra junto con las Kṛttikās y con los más excelsos asistentes de Śiva. Ese divino Kumāra—nacido por la gracia de Śaṅkara—se mantuvo gozoso, diestro en muchas līlās maravillosas.

Verse 12

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः । विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं समाचख्युस्तदागमम्

Entonces, todas las huestes de los dioses—junto con los ṛṣis, los Siddhas y los Cāraṇas—y acompañadas por Viṣṇu y Brahmā, informaron debidamente de aquel suceso sagrado y de su sentido, tal como había acontecido.

Verse 13

तदा दृष्ट्वा च गांगेयं ययौ प्रमुदितश्शिवः । अन्यैस्समेतो हरिणा ब्रह्मणा च सुरर्षिभिः

Entonces, al ver al hijo del Gaṅgā (Kārttikeya), el Señor Śiva—colmado de júbilo—avanzó, acompañado también por Hari (Viṣṇu), Brahmā y los sabios divinos.

Verse 14

शंखाश्च बहवो नेदुर्भेरी तूर्याण्यनेकशः । उत्सवस्तु महानासीद्देवानां तुष्टचेतसाम्

Resonaron muchas caracolas, y una y otra vez sonaron los tambores y diversos instrumentos. Surgió una gran festividad entre los devas, cuyos corazones estaban colmados de alegría y contento.

Verse 15

तदानीमेव तं सर्वे वीरभद्रादयो गणाः । कुर्वन्तः स्वन्वयुः केलिं नानातालधरस्वराः

En aquel mismo instante, todos los gaṇas—encabezados por Vīrabhadra—comenzaron a hacer resonar sonidos vibrantes. Manteniendo diversos ritmos y tonos, se entregaron con júbilo al juego festivo a su alrededor.

Verse 16

स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्त्तनम् । जयशब्दं नमश्शब्दं कुर्वाणाः प्रीतमानसाः

Con el corazón colmado de devoción, los panegiristas—mientras lo alababan—comenzaron a proclamar sus virtudes. Repetían con gozo los clamores de «¡Victoria!» y «¡Salutación!».

Verse 17

द्रष्टुं ययुस्तं शरजं शिवात्मजमनुत्तमम्

Fueron a contemplar a aquel hijo incomparable de Śiva—nacido de los juncos (Śaraja), el supremamente excelso.

Verse 18

पार्वती मंगलं चक्रे राजमार्गं मनोहरम् । पद्मरागादिमणिभिस्संस्कृतं परितः पुरम्

La Diosa Pārvatī dispuso auspiciosos preparativos: trazó un encantador camino real, y la ciudad entera alrededor fue embellecida y adornada con rubíes y otras gemas preciosas.

Verse 19

पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिः स्त्रीभिरन्विता । लक्ष्म्यादित्रिंशद्देवीश्च पुरः कृत्वा समाययौ

Llegó acompañada por mujeres virtuosas—esposas y madres de hijos—y, poniendo al frente a Lakṣmī y a las treinta diosas que la seguían, avanzó.

Verse 20

रम्भाद्यप्सरसो दिव्यास्स स्मिता वेषसंयुताः । संगीतनर्तनपरा बभूवुश्च शिवाज्ञया

Por mandato de Śiva, las Apsarās celestiales—comenzando por Rambhā—aparecieron sonrientes, ataviadas con espléndidos ornamentos, entregadas por entero al canto y a la danza.

Verse 21

ये तं समीक्षयामासुर्गागेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रये

Cuando contemplaron a aquel hijo de Gaṅgā—semejante al propio Śaṅkara—vieron una inmensa luz divina que se extendía por los tres mundos.

Verse 22

तत्तेजसा वृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । ववंदिरे द्रुतं सर्वे कुमारं सूर्यवर्चसम्

Al contemplar a aquel Niño divino, envuelto en su propia refulgencia—brillante como oro al rojo vivo y fulgurante con el esplendor del sol—todos, al instante, se apresuraron a postrarse ante ese Kumāra.

Verse 23

जहुर्षुर्विनतस्कंधा नमश्शब्दरतास्तदा । परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणमागताः

Entonces, con los hombros inclinados en reverencia y regocijándose en la expresión "Namaḥ", lo rodearon y permanecieron en su presencia, habiendo acudido a su lado izquierdo y derecho.

Verse 24

अहं विष्णुश्च शक्रश्च तथा देवादयोऽखिलाः । दण्डवत्पतिता भूमौ परिवार्य्य कुमारकम्

"Yo, Viṣṇu, Śakra (Indra) y, de hecho, todos los dioses, habiendo rodeado al Divino Kumāra, caímos al suelo en postración total (daṇḍavat), inclinándonos con reverencia".

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे शंभुर्गिरिजा च मुदान्विता । महोत्सवं समागम्य ददर्श तनयं मुदा

Entretanto, Śambhu y Girijā, colmados de gozo, llegaron a la gran festividad y, con deleite, contemplaron a su hijo.

Verse 26

पुत्रं निरीक्ष्य च तदा जगदेकबंधुः प्रीत्यान्वितः परमया परया भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः परेशः

Entonces, al contemplar al hijo, el único verdadero pariente de los mundos—el propio Señor Śiva, el Supremo—se colmó de la más alta dicha junto con Bhavānī. Reboso de amor paternal, adornado con la serpiente como ornamento sagrado y rodeado por sus asistentes Pramatha, el Señor de todo se manifestó con gracia en forma visible.

Verse 27

अथ शक्तिधरः स्कन्दौ दृष्ट्वा तौ पार्वतीशिवौ । अवरुह्य रथात्तूर्णं शिरसा प्रणनाम ह

Entonces Śaktidhara, al ver a Skanda y a aquellos dos—Pārvatī y Śiva—descendió presto de su carro y se postró, inclinando la cabeza con reverencia.

Verse 28

उपगुह्य शिवः प्रीत्या कुमारं मूर्ध्नि शंकरः । जघ्रौ प्रेम्णा परमेशानः प्रसन्नः स्नेहकर्तृकः

Con gozo, Śaṅkara—Śiva, el Señor Supremo—abrazó al divino Kumāra y, con ternura, aspiró (besó) su cabeza. Parameśāna, complacido y movido por dulce amor, lo hizo por pura afección paternal.

Verse 29

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

Allí, Pārvatī, sobrecogida por una súbita emoción, abrazó a Guha y, inundada de amor materno, le dio a beber la leche que manaba de su pecho.

Verse 30

तदा नीराजितो देवैस्सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

Entonces la Deidad fue honrada ritualmente por los dioses—junto con sus consortes—colmados de júbilo; y toda la bóveda del cielo quedó impregnada por un gran clamor de «¡Victoria!».

Verse 31

ऋषयो ब्रह्मघोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च बहवस्तत्रोपतस्थुश्च कुमारकम्

Allí, los ṛṣis elevaron sagradas aclamaciones védicas; los cantores entonaron himnos; y muchos, con instrumentos musicales, se presentaron también: todos permanecieron en servicio ante el divino Niño, Kumāra, rindiendo reverencia mediante el sonido auspicioso.

Verse 32

स्वमंकमारोप्य तदा महेशः कुमारकं तं प्रभया समुज्ज्वलम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रियाऽन्वितः पुत्रवतां वरिष्ठः

Entonces Mahesha, al sentar en su propio regazo a aquel niño resplandeciente, brilló en persona como el Señor de Bhavānī, adornado con gloria divina, supremo entre todos los bendecidos con hijos.

Verse 33

कुमारः स्वगणैः सार्द्धमाजगाम शिवालयम् । शिवाज्ञया महोत्साहैस्सह देवैर्महासुखी

Kumāra (Skanda), acompañado de sus propios séquitos, llegó a la morada de Śiva. Por mandato de Śiva, y con gran ardor junto con los dioses, quedó colmado de suprema dicha.

Verse 34

दंपती तौ तदा तत्रैकपद्येन विरेजतुः । विवंद्यमानावृषिभिरावृतौ सुरसत्तमैः

Entonces, allí mismo, la divina pareja resplandeció con un solo paso, reverentemente alabada por los sabios y rodeada por los más excelsos de los dioses.

Verse 35

कुमारः क्रीडयामास शिवोत्संगे मुदान्वितः । वासुकिं शिवकंठस्थं पाणिभ्यां समपीडयत्

El divino Kumāra, colmado de gozo, jugaba en el regazo de Śiva. Con ambas manos oprimía suavemente a Vāsuki, la serpiente que reposa en el cuello de Śiva.

Verse 36

प्रहस्य भगवाञ् शंभुश्शशंस गिरिजां तदा । निरीक्ष्य कृपया दृष्ट्या कृपालुर्लीलयाकृतिम्

Sonriendo, el Bienaventurado Śambhu habló entonces a Girijā. El Compasivo, con una mirada de misericordia, contempló su forma divina, juguetona y llena de līlā.

Verse 37

मदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदं च परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा स गद्गदगिरो जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन विभुर्भुवनैकभर्त्ता

Entonces el Bienaventurado Señor Maheśa, acompañado de Girijā, se colmó de gozo supremo; con una sonrisa suave y altiva, y con amor que le hacía temblar la voz, el único pariente verdadero del mundo—el Todopoderoso, el único Señor del universo—no pronunció palabra alguna.

Verse 38

अथ शंभुर्जगन्नाथो हृष्टो लौकिकवृत्तवान् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास कार्त्तिकम्

Luego Śambhu, Señor del universo, gozoso y adoptando un porte amable propio del mundo, sentó a Kārttikeya en un hermoso trono enjoyado.

Verse 39

वेदमंत्राभिपूतैश्च सर्वतीर्थोदपूर्णकैः । सद्रत्नकुंभशतकैः स्नापया मास तं मुदा

Luego, con júbilo, le hizo el baño ritual (abhiṣeka) con cientos de cántaros auspiciosos adornados con gemas, colmados de agua traída de todos los tīrtha sagrados y santificada por mantras védicos, realizando así un abhiṣeka completo, purificado por mantra, conforme al santo rito de Śiva.

Verse 40

सद्रत्नसाररचितकिरीटमुकुटांगदम् । वैजयन्ती स्वमालां च तस्मै चक्रं ददौ हरिः

Entonces Hari (Viṣṇu) le otorgó una corona, un diadema y brazaletes forjados con la esencia de las más excelsas gemas; y también le dio su propia guirnalda Vaijayantī y el disco (Sudarśana).

Verse 41

शूलं पिनाकं परशुं शक्ति पाशुपतं शरम् । संहारास्त्रं च परमां विद्यां तस्मै ददौ शिवः

Śiva le concedió el tridente, el arco Pināka, el hacha, la lanza (śakti), el proyectil Pāśupata, la flecha, el arma de la disolución y también el conocimiento espiritual supremo.

Verse 42

अदामहं यज्ञसूत्रं वेदांश्च वेदमातरम् । कमण्डलुं च ब्रह्मास्त्रं विद्यां चैवाऽरिमर्दिनीम्

«Yo otorgué el cordón sagrado (yajñasūtra), los Vedas y a la Madre de los Vedas; el kamaṇḍalu del asceta, el arma de Brahmā y ese conocimiento victorioso que aplasta a los enemigos.»

Verse 43

गजेन्द्रं चैव वज्रं च ददौ तस्मै सुरेश्वरः । श्वेतच्छत्रं रत्नमालां ददौ वस्तुं जलेश्वरः

Indra, señor de los dioses, le otorgó al elefante soberano Gajendra y también el Vajra. Varuṇa, señor de las aguas, le dio un parasol blanco, una guirnalda de gemas y otros dones preciosos.

Verse 44

मनोयायिरथं सूर्यस्सन्नाहं च महाचयम् । यमदंडं यमश्चैव सुधाकुंभं सुधानिधिः

El Sol otorgó un carro veloz como el pensamiento, y también una gran cota de malla y un poderoso arsenal. Yama dio su vara, y el propio Yama se adelantó en apoyo; y el Señor del amṛta concedió una vasija de ambrosía y un tesoro de néctar.

Verse 45

हुताशनो ददौ प्रीत्या महाशक्तिं स्वसूनवे । ददौ स्वशस्त्रं निरृतिर्वायव्यास्त्रं समीरणः

Agni (Hutāśana), deleitado, otorgó amorosamente la gran lanza (Mahāśakti) a su propio hijo. Nirr̥ti concedió su propia arma, y Samīraṇa (Vāyu) otorgó el misil Vāyavya.

Verse 46

गदां ददौ कुबेरश्च शूलमीशो ददौ मुदा । नानाशस्त्राण्युपायांश्च सर्वे देवा ददुर्मुदा

Kubera otorgó gozosamente una maza, y el Señor (Śiva) dio con gusto su tridente. Asimismo, todos los dioses, regocijándose, ofrecieron diversos tipos de armas y medios.

Verse 47

कामास्त्रं कामदेवोऽथ ददौ तस्मै मुदान्वितः । गदां ददौ स्वविद्याश्च तस्मै च परया मुदा

Entonces Kāma-deva, lleno de alegría, le otorgó el arma de Kāma. Con supremo deleite, también le dio una maza e impartió sus propios conocimientos secretos.

Verse 48

क्षीरोदोऽमूल्यरत्नानि विशिष्टं रत्ननूपुरम् । हिमालयो हि दिव्यानि भूषणान्यंशुकानि च

El Océano de Leche ofreció gemas inestimables y un par excelente de ajorcas enjoyadas; y el Himalaya, en verdad, presentó ornamentos divinos y vestiduras espléndidas también.

Verse 49

चित्रबर्हणनामानं स्वपुत्रं गरुडो ददौ । अरुणस्ताम्रचूडाख्यं बलिनं चरणायुधम्

Garuḍa presentó a su propio hijo, llamado Citrabarhaṇa. Aruṇa ofreció al poderoso llamado Tāmracūḍa, cuya arma eran sus propios pies.

Verse 50

पार्वती सस्मिता हृष्टा परमैश्वर्यमुत्तमम् । ददौ तस्मै महाप्रीत्या चिरंजीवित्वमेव च

Sonriendo y colmada de júbilo, Pārvatī, la suprema Señora de Śiva, le otorgó con gran amor la más alta excelencia del señorío divino, y también la gracia de una larga vida.

Verse 51

लक्ष्मीश्च संपदं दिव्यां महाहारं मनोहरम् । सावित्री सिद्धविद्यां च समस्तां प्रददौ मुदा

Lakṣmī, con alegría, le concedió prosperidad divina y un gran collar espléndido y encantador; y Sāvitrī también, gozosa, otorgó la sagrada ciencia completa que conduce a la perfección (siddhi).

Verse 52

अन्याश्चापि मुने देव्यो यायास्तत्र समागताः । स्वात्मवत्सु ददुस्तस्मै तथैव शिशुपालिकाः

Oh sabio, las demás diosas también—cuantas se habían reunido allí—le ofrecieron igualmente a él a sus propios hijos, tal como lo harían devotas nodrizas y madres adoptivas.

Verse 53

महामहोत्सवस्तत्र बभूव मुनिसत्तम । सर्वे प्रसन्नतां याता विशेषाच्च शिवाशिवौ

Oh el mejor de los sabios, allí tuvo lugar una gran celebración. Todos quedaron colmados de dicha, y de manera especial Śiva y Śivā (Śakti).

Verse 54

एतस्मिन्नंतरे काले प्रोवाच प्रहसन् मुदा । मुने ब्रह्मादिकान् देवान् रुद्रो भर्गः प्रतापवान्

En aquel mismo instante, oh sabio, el glorioso y poderoso Rudra—Bharga, el Señor radiante—habló con una suave sonrisa y gozo, dirigiéndose a Brahmā y a los demás dioses.

Verse 55

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । सर्वथाहं प्रसन्नोस्मि वरान्वृणुत ऐच्छिकान्

Dijo Śiva: “¡Oh Hari, oh Vidhātrā, el Creador, y todos vosotros, dioses: escuchad Mis palabras! En todo estoy plenamente complacido; por ello, escoged los dones que deseéis.”

Verse 56

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्मुनेविष्ण्वादयस्सुराः । सर्वे प्रोचुः प्रसन्नास्या देवं पशुपतिं प्रभुम्

Dijo Brahmā: Al oír las palabras de Śambhu, Viṣṇu y los demás dioses, con rostros serenos y gozosos, se dirigieron todos al Señor Paśupati, el supremo Soberano.

Verse 57

कुमारेण हतो ह्येष तारको भविता प्रभो । तदर्थमेव संजातमिदं चरितमुत्तमम्

¡Oh Señor! Este Tāraka será, sin duda, abatido por el divino Kumāra (Skanda). Precisamente con ese fin ha llegado a manifestarse este episodio sagrado, excelso entre todos.

Verse 58

तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हन्तुमुद्यता । आज्ञां देहि कुमाराय स तं हंतुं सुखाय नः

Por eso, hoy mismo partiremos, dispuestos a dar muerte a Tāraka. Concede tu mandato a Kumāra, para que lo destruya y traiga alivio y bienestar a todos nosotros.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । तथेति मत्वा स विभुर्दत्तवांस्तनयं तदा । देवेभ्यस्तारकं हंतुं कृपया परिभावितः

Dijo Brahmā: «Así sea». Pensándolo así, aquel Señor todopoderoso concedió entonces un hijo, movido por compasión, para que, por el bien de los dioses, Tāraka fuese abatido.

Verse 60

शिवाज्ञया सुरास्सर्वे ब्रह्मविष्णुमुखास्तदा । पुरस्कृत्य गुहं सद्यो निर्जग्मुर्मिलिता गिरेः

Por mandato de Śiva, todos los devas—guiados por Brahmā y Viṣṇu—partieron de inmediato juntos desde la montaña, poniendo a Guha (Kumāra/Kārttikeya) al frente.

Verse 61

बहिर्निस्सृत्य कैलासात्त्वष्टा शासनतो हरेः । विरेचे नगरं रम्यमद्भुतं निकटे गिरेः

Saliendo del Kailāsa, Tvaṣṭṛ—por mandato de Hari (Viṣṇu)—erigió junto al monte una ciudad deleitosa y maravillosa.

Verse 62

तत्र रम्यं गृहं दिव्यमद्भुतं परमो ज्ज्वलम् । गुहार्थं निर्ममे त्वष्टा तत्र सिंहासनं वरम्

Allí, Tvaṣṭā forjó una morada hermosa, divina, maravillosa y de suprema fulgencia, destinada a ser como una cueva sagrada; y en ella dispuso también un trono excelente.

Verse 63

तदा हरिस्सुधीर्भक्त्या कारयामास मंगलम् । कार्त्तिकस्याभिषेकं हि सर्वतीर्थजलैस्सुरैः

Entonces Hari (Viṣṇu), sabio y devoto, hizo que se celebraran los ritos auspiciosos. En verdad, los dioses realizaron el abhiṣeka de Kārttikeya con aguas traídas de todos los tīrthas sagrados.

Verse 64

सर्वथा समलंकृत्य वासयामास संग्रहम् । कार्त्तिकस्य विधिं प्रीत्या कारयामास चोत्सवम्

Habiéndolo adornado todo de todas las maneras, hizo alojar con comodidad a toda la asamblea. Con gozo en el corazón, mandó cumplir los ritos prescritos para Kārttika y dispuso también la celebración festiva.

Verse 65

ब्राह्मांडाधिपतित्वं हि ददौ तस्मै मुदा हरिः । चकार तिलकं तस्य समानर्च सुरैस्सह

Entonces Hari (Viṣṇu), gozoso de corazón, le otorgó la soberanía sobre la esfera cósmica (el Brahmāṇḍa). También le puso el tilaka consagratorio y, junto con los dioses, le rindió culto con la debida reverencia.

Verse 66

प्रणम्य कार्त्तिकं प्रीत्या सर्वदेवर्षिभिस्सह । तुष्टाव विविधस्स्तोत्रैः शिवरूपं सनातनम्

Postrándose con amor ante Kārttikeya, junto con todos los dioses y los sabios, lo alabó con diversos himnos: la forma eterna de Śiva que en él se manifestaba.

Verse 67

वरसिंहासनस्थो हि शुशुभेऽतीव कार्तिकः । स्वामिभावं समापन्नो ब्रह्मांडस्यासि पालकः

Sentado en un excelso trono de león, Kārtikeya resplandecía en extremo. Habiendo alcanzado la dignidad de un verdadero Señor, se convirtió en el protector de todo el cosmos.