ओंकार-परमेश-लिङ्गकथा — The Narrative of the Oṃkāra Parameśa Liṅga (Gokarṇa–Vindhya Episode)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । त्वया सूत महाभाग श्राविता ह्यद्भुता कथा । महाकालाख्यलिंगस्य निजभक्तसुरक्षिकः

Los sabios dijeron: «Oh Sūta, afortunado en gran medida, en verdad nos has hecho oír un relato maravilloso: cómo el Liṅga llamado Mahākāla permanece como firme protector de sus propios devotos».

Verse 2

ज्योतिर्लिंगं चतुर्थं च कृपया वद वित्तम । ओंकारं परमेशस्य सर्वपातकहारिणः

Oh, el mejor entre los sabios, por compasión dinos acerca del cuarto Jyotirlinga: Oṃkāra, perteneciente al Señor Supremo (Parameśvara), el que destruye todos los pecados.

Verse 4

सूत उवाच । ओंकारे परमेशाख्यं लिंगमासीद्यथा द्विजाः । तथा वक्ष्यामि वः प्रीत्या श्रूयतां परमर्षयः । कस्मिंश्चित्समये चाञ नारदो भगवान्मुनिः । गोकर्णाख्यं शिवं गत्वा सिषेवे परभक्तिमान्

Dijo Sūta: “Oh, nacidos dos veces, tal como el Liṅga llamado Parameśvara se manifestó en Oṃkāra, así os lo narraré con afecto; escuchad, oh grandes sabios. En cierto tiempo, el venerable muni Nārada, colmado de suprema devoción, fue a Śiva en Gokarṇa y lo adoró.”

Verse 5

ततस्स आगतो विन्ध्यं नगेशं मुनिसत्तमः । तत्रैव पूजितस्तेन बहुमानपुरस्सरम्

Después, el más excelso de los sabios llegó a Vindhya, señor de las montañas. Allí mismo fue honrado y venerado por él, con gran estima y reverencia.

Verse 6

मयि सर्वं विद्यते च न न्यूनं हि कदाचन । इति भावं समास्थाय संस्थितो नारदाग्रतः

Aferrado a la convicción: «En mí existe todo, y jamás carezco de nada en ningún momento», permaneció firme, de pie ante Nārada.

Verse 7

तन्मानं तत्तदा श्रुत्वा नारदो मानहा ततः । निश्श्वस्य संस्थितस्तत्र श्रुत्वाविन्ध्योऽब्रवीदिदम्

Al oír en ese mismo instante aquella pretensión orgullosa, Nārada—humillador del orgullo—suspiró hondo y permaneció en silencio allí. Entonces Vindhya, al advertirlo, habló así.

Verse 8

विन्ध्य उवाच । किं न्यूनं च त्वया दृष्टं मयि निश्श्वासकारणम् । तच्छ्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्स महामुनिः

Dijo Vindhya: «¿Qué carencia has visto en mí para que sea causa de tu suspiro?» Al oír esas palabras, el gran sabio Nārada respondió.

Verse 9

नारद उवाच । विद्यते त्वयि सर्वं हि मेरुरुच्चतरः पुनः । देवेष्वपि विभागोऽस्य न तवास्ति कदाचन

Dijo Nārada: «En verdad, todo se halla en ti, y eres aún más elevado que el monte Meru. Incluso entre los dioses hay distinciones y divisiones; pero en ti no existe jamás tal división.»

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा नारदस्तस्माज्जगाम च यथागतम् । विन्ध्यश्च परितप्तो वै धिग्वै मे जीवितादिकम्

Dijo Sūta: Habiendo hablado así, Nārada partió de aquel lugar y se fue tal como había venido. Y Vindhya, abrasado por el remordimiento, exclamó: «¡Maldita sea mi vida y todo lo que a ella pertenece!»

Verse 11

विश्वेश्वरं तथा शंभुमाराध्य च तपाम्यहम् । इति निश्चित्य मनसा शंकर शरणं गतः

Resuelto en su corazón: «Practicaré austeridades y adoraré a Viśveśvara—al propio Śambhu», fue ante Śaṅkara y se refugió en Él.

Verse 12

जगाम तत्र सुप्रीत्या ह्योंकारो यत्र वै स्वयम् । चकार च पुनस्तत्र शिवमूर्तिश्च पार्थिवीम्

Con gran júbilo, Oṃkāra fue a aquel mismo lugar donde él mismo se había manifestado. Y allí, una vez más, modeló una imagen terrenal de Śiva.

Verse 13

आराध्य च तदा शंभुं षण्मासं स निरन्तरम् । न चचाल तपस्थानाच्छिवध्यानपरायणः

Entonces adoró a Śambhu sin interrupción durante seis meses. No se apartó de su lugar de austeridad, pues estaba enteramente entregado a la meditación en Śiva.

Verse 14

एवं विंध्यतपो दृष्ट्वा प्रसन्नः पार्वतीपतिः । स्वरूपं दर्शयामास दुर्ल्लभं योगिनामपि

Al ver la austeridad realizada en Vindhya, el Señor de Pārvatī se mostró complacido; y reveló Su propia forma verdadera, difícil de alcanzar incluso para los yoguis.

Verse 15

प्रसन्नस्स तदोवाच ब्रूहि त्वं मनसेप्सितम् । तपसा ते प्रसन्नोस्मि भक्तानामीप्सितप्रदः

Complacido, Él dijo entonces: «Dime lo que anhela tu corazón. Por tu tapas (austeridad) estoy satisfecho contigo; Yo soy quien concede los deseos más queridos de Mis devotos».

Verse 16

विन्ध्य उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश बुद्धिं देहि यथेप्सिताम् । स्वकार्यसाधिनीं शंभो त्वं सदा भक्तवत्सलः

Vindhya dijo: «Oh Señor de los dioses, si estás complacido, concédeme la comprensión que deseo: una lucidez que cumpla mi propio propósito. Oh Śambhu, Tú eres siempre tierno con Tus devotos».

Verse 17

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवाञ्छंभुश्चिचेत हृदये चिरम् । परोपतापदं विन्ध्यो वरमिच्छति मूढधीः

Sūta dijo: Al oírlo, el Bienaventurado Señor Śambhu reflexionó largo tiempo en Su corazón: «Vindhya, de entendimiento extraviado, desea un don que sería causa de tormento para los demás».

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायामोंकारेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

Así, en el Śrī Śiva Mahāpurāṇa, en la cuarta sección, la Koṭirudra Saṃhitā, concluye el capítulo decimoctavo titulado “Descripción de la grandeza del Jyotirliṅga de Oṃkāreśvara”.

Verse 19

सूत उवाच । तथापि दत्तवाञ् शंभुस्तस्मै तद्वरमुत्तमम् । विध्यपर्वतराज त्वं यथेच्छसि तथा कुरु

Dijo Sūta: Aun así, Śambhu le concedió aquel supremo don, diciendo: «Oh rey del monte Vindhya, haz exactamente como desees».

Verse 20

एवं च समये देवा ऋपयश्चामलाशयाः । संपूज्य शंकरं तत्र स्थातव्यमिति चाबुवन्

En aquel mismo momento, los dioses y los sabios, de corazón puro, tras adorar debidamente a Śaṅkara allí, declararon: «Aquí mismo debemos permanecer».

Verse 21

तच्छुत्वा देववचनं प्रसन्नः परमेश्वरः । तथैव कृतवान्प्रीत्या लोकानां सुखहेतवे

Al oír las palabras de los dioses, Parameśvara (el Señor Śiva) se mostró benévolo y complacido; y, por amorosa gracia, hizo exactamente lo pedido, para la dicha y el bienestar de todos los mundos.

Verse 22

ॐ कारं चैव यल्लिंगमेकं तच्च द्विधा गतम् । प्रणवे चैव ओंकारनामासीत्स सदाशिवः

Aquel único Liṅga, que es la sílaba Oṁ, en verdad se volvió doble. En el Praṇava, el llamado “Oṅkāra” no es otro que el mismo Sadāśiva.

Verse 23

पार्थिवे चैव यज्जातं तदासीत्परमेश्वरः । भक्ताभीष्टप्रदौ चोभौ भुक्तिमुक्तिप्रदौ द्विजाः

Oh brāhmanes, cuanto se manifestó allí en forma terrenal (pārthiva) fue en verdad el mismo Parameśvara. Ambos se hicieron dadores de los anhelos de los devotos, otorgando bhukti (goce mundano) y también mukti (liberación).

Verse 24

तत्पूजां च तदा चक्रुर्देवाश्च ऋषयस्तथा । प्रापुर्वराननेकांश्च संतोष्य वृषभध्वजम्

Entonces los dioses y los sabios realizaron aquella adoración. Habiendo complacido al Señor del estandarte del Toro (Śiva), obtuvieron muchos dones.

Verse 25

स्वस्वस्थानं ययुर्देवा विन्ध्योपि मुदितोऽधिकम् । कार्य्यं साधितवान्स्वीयं परितापं जहौ द्विजाः

Oh, dos veces nacidos, los dioses regresaron cada uno a su morada; aun el monte Vindhya se alegró sobremanera. Habiendo cumplido su propósito, dejó atrás su aflicción.

Verse 26

य एवं पूजयेच्छंभुं मातृगर्भं वसेन्न हि । यदभीष्टफलं तच्च प्राप्नुयान्नात्र संशय

Quien así adore a Śambhu (el Señor Śiva) ciertamente no habrá de morar de nuevo en el vientre materno. Alcanza el fruto mismo que desea—de ello no hay duda.

Verse 27

सूत उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातमोंकारप्रभवे फलम् । अतः परं प्रवक्ष्यामि केदारं लिंगमुत्तमम्

Dijo Sūta: «Te he narrado por completo el fruto que nace de la manifestación del Oṃkāra. Ahora, en adelante, describiré el Liṅga supremo de Kedāra».