Sukta 100

Mantra 1

अयं त एमि तन्वा पुरस्ताद्विश्वे देवा अभि मा यन्ति पश्चात् । यदा मह्यं दीधरो भागमिन्द्रादिन्मया कृणवो वीर्याणि ॥

Vengo a ti en mi ser encarnado, al frente; y todos los dioses me siguen detrás. Cuando tú, oh Indra, has fijado para mí mi porción, entonces por mí se cumplen las hazañas heroicas.

Mantra 2

दधामि ते मधुनो भक्षमग्रे हितस्ते भागः सुतो अस्तु सोमः । असश्च त्वं दक्षिणतः सखा मेऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि ॥

Pongo ante ti el sustento meloso; tu porción está dispuesta: que el Soma sea prensado. Y tú, sentado a la derecha como mi compañero, entonces pisoteemos muchas trabas.

Mantra 3

प्र सु स्तोमं भरत वाजयन्त इन्द्राय सत्यं यदि सत्यमस्ति । नेन्द्रो अस्तीति नेम उ त्व आह क ईं ददर्श कमभि ष्टवाम ॥

Traed, pues, el himno, impeliendo hacia la plenitud, para Indra — con verdad, si la Verdad en verdad es. Que nadie diga: «Indra no existe»; ¿quién lo ha visto? ¿a quién, entonces, alabaremos?

Mantra 4

अयमस्मि जरितः पश्य मेह विश्वा जातान्यभ्यस्मि मह्ना । ऋतस्य मा प्रदिशो वर्धयन्त्यादर्दिरो भुवना दर्दरीमि ॥

Aquí estoy, oh cantor—mírame: por mi grandeza abarco todo lo nacido. Las regiones del Ṛta me acrecientan; impulsado por ese ímpetu, hago resonar los mundos y quiebro su fijeza endurecida.

Mantra 5

आ यन्मा वेना अरुहन्नृतस्यँ एकमासीनं हर्यतस्य पृष्ठे । मनश्चिन्मे हृद आ प्रत्यवोचदचिक्रदञ्छिशुमन्तः सखायः ॥

Cuando los videntes, buscadores de visión, me alzaron hacia la Verdad—a mí, sentado en el Uno, sobre el lomo del Radiante—entonces incluso mi mente en el corazón respondió con asentimiento; y los compañeros, colmados de un gozo infantil, recién nacido, clamaron al unísono.

Mantra 6

विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या या चकर्थ मघवन्निन्द्र सुन्वते । पारावतं यत्पुरुसम्भृतं वस्वपावृणोः शरभाय ऋषिबन्धवे ॥

Todas estas hazañas tuyas han de proclamarse en cada prensado, oh Indra el generoso, para quien derrama el Soma: cómo desvelaste la riqueza lejana, largamente atesorada, para Śarabha, pariente del ṛṣi.

Mantra 7

प्र नूनं धावता पृथङ्नेह यो वो अवावरीत् । नि षीं वृत्रस्य मर्मणि वज्रमिन्द्रो अपीपतत् ॥

Ahora, corred hacia delante, cada cual por su propio camino: aquí está aquel que quería reteneros. Indra ha hincado el Vajra, la fuerza del trueno, en el núcleo vulnerable de Vṛtra.

Mantra 8

मनोजवा अयमान आयसीमतरत्पुरम् । दिवं सुपर्णो गत्वाय सोमं वज्रिण आभरत् ॥

Veloz como el pensamiento, avanzando en línea recta, cruzó la fortaleza de hierro; el de bellas alas fue al cielo y trajo el Soma para el Vajrin, portador del Vajra.

Mantra 9

समुद्रे अन्तः शयत उद्ना वज्रो अभीवृतः । भरन्त्यस्मै संयतः पुरःप्रस्रवणा बलिम् ॥

Dentro del océano yace el Vajra, la fuerza del trueno, envuelto por las aguas; las corrientes que fluyen hacia delante, mantenidas en ordenado dominio, le traen su tributo: la ofrenda de poder.

Mantra 10

यद्वाग्वदन्त्यविचेतनानि राष्ट्री देवानां निषसाद मन्द्रा । चतस्र ऊर्जं दुदुहे पयांसि क्व स्विदस्याः परमं जगाम ॥

Cuando la Palabra dice lo no percibido, lo indiscernible, Rāṣṭrī, soberana de los dioses, se sienta en su arrobamiento. Las fuerzas cuádruples ordeñaron la potencia nutritiva y las corrientes de deleite; pero ¿adónde, en verdad, ha ido su asiento supremo?

Mantra 11

देवीं वाचमजनयन्त देवास्तां विश्वरूपाः पशवो वदन्ति । सा नो मन्द्रेषमूर्जं दुहाना धेनुर्वागस्मानुप सुष्टुतैतु ॥

Los dioses engendraron a la diosa Palabra; todos los seres de múltiples formas la pronuncian. Que ella, la Palabra —vaca lechera—, ordeñando para nosotros deleite, inspiración y fuerza nutritiva, se acerque a nosotros, bien alabada.

Mantra 12

सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व द्यौर्देहि लोकं वज्राय विष्कभे । हनाव वृत्रं रिणचाव सिन्धूनिन्द्रस्य यन्तु प्रसवे विसृष्टाः ॥

Amigo Viṣṇu, da un paso más amplio; oh Cielo, concede el espacio: apóyalo para la fuerza del rayo. Matemos a Vṛtra; liberemos los ríos: soltados por el impulso, que fluyan hacia fuera para Indra.