Adhyaya 35

Verse 1

नारद उवाच । अथान्यत्तत्र वै लिंगं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन्नृप

Nārada dijo: «Luego, en ese mismo lugar, hay otro liṅga excelentísimo, llamado Kapardīśvara. Habiéndote bañado allí conforme al rito prescrito, oh rey, y habiendo ofrecido tarpaṇa a los antepasados…»

Verse 2

मुच्यते सर्वपापेभ्यो मुक्तिं भुक्तिं च विंदति । पिशाचमोचनं नाम तीर्थमन्यत्ततः स्थितम्

Uno queda libre de todos los pecados y alcanza tanto la liberación (mokṣa) como el goce mundano. Allí se halla otro tīrtha, llamado Piśācamocana, «Liberación de los Piśācas».

Verse 3

तत्राश्चर्यमयो देवो मुक्तिदः सर्वदोषहः । कश्चिद्दैत्यो जगामेदं शार्दूलो घोररूपधृक्

Allí estaba una deidad maravillosa, dadora de liberación y destructora de toda falta. Entonces llegó a aquel lugar un cierto Daitya, como un tigre, portando una forma terrible.

Verse 4

मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । तत्र सा भीतहृदया कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणम्

Para devorar a una cierva, se acercó al excelso Señor Kapardīśvara; allí, con el corazón sobrecogido de temor, lo circunvaló una y otra vez en pradakṣiṇā.

Verse 5

धावमाना सुसंभ्रांता व्याघ्रस्य वशमागता । तां विदार्य नखैस्तीक्ष्णैः शार्दूलः स महाबलः

Corriendo en gran turbación, cayó bajo el dominio del tigre. Entonces aquel leopardo de gran fuerza la desgarró con sus garras afiladas y la acometió.

Verse 6

जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान् । मृतमात्रा च सा बाला कपर्दीशाग्रतो मृगी

Al ver a los señores de los sabios, se dirigió a otro lugar solitario; y aquella joven cierva, como recién muerta, yacía ante Kapardīśa (Śiva).

Verse 7

अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा । त्रिनेत्रा नीलकंठा च शशांकांकित मूर्द्धजा

Entonces apareció en el cielo un gran fulgor ardiente, resplandeciente como el sol: de tres ojos, de garganta azul, y con la luna creciente marcada en su corona.

Verse 8

वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता । पुष्पवृष्टिं विमुंचंति खेचरास्तत्समंततः

Montada sobre un toro y rodeada de varones de la misma estirpe, los moradores del cielo, por todas partes, comenzaron a derramar una lluvia de flores.

Verse 9

गणेश्वरी स्वयं भूत्वा न दृष्टा तत्क्षणात्ततः । दृष्ट्वा तदाश्चर्यवरं प्रशशंसुः सुरादयः

Habiéndose convertido ella misma en Gaṇeśvarī, desapareció en aquel mismo instante. Al ver aquel supremo prodigio, los dioses y los demás lo alabaron.

Verse 10

तन्महेशस्य वै लिंगं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । स्मृत्वैवाशेषपापौघात्क्षिप्रमस्य विमुंचति

Con sólo recordar el liṅga supremo de Mahādeva—Kapardīśvara—uno queda pronto liberado de toda la inundación de pecados.

Verse 11

कामक्रोधादयो दोषा वाराणसी निवासिनाम् । विघ्नाः सर्वे विनश्यंति कपर्दीश्वरपूजनात्

Para los moradores de Vārāṇasī, faltas como el deseo y la ira—y todos los obstáculos—se destruyen mediante la adoración de Kapardīśvara.

Verse 12

तस्मात्सदैव द्रष्टव्यं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैस्तवैः

Por ello, siempre debe buscarse el darśana del supremo Kapardīśvara; ha de ser adorado con empeño y alabado con himnos védicos.

Verse 13

ध्यायतां चात्र नियतं योगिनां शांतचेतसाम् । जायते योगसिद्धिः स्यात्षण्मासेन न संशयः

Para los yoguis de mente serena que aquí meditan con disciplina constante, surge la siddhi del yoga; en seis meses se alcanza, sin duda.

Verse 14

ब्रह्महत्यादयः पापा विनश्यंत्यस्य पूजनात् । पिशाचमोचने कुंडे स्नातः स्यात्प्रशमो यतः

Pecados como el de matar a un brāhmaṇa y otros se destruyen por la adoración de este (tīrtha/deidad). Y al bañarse en el estanque Piśāca-mocana se alcanza la calma, pues es un lugar que otorga apaciguamiento.

Verse 15

तस्मिन्क्षेत्रे पुरा विप्रस्तपस्वी संशितव्रतः । शंकुकर्ण इति ख्यातः पूजयामास शंकरम्

Antaño, en aquella región sagrada vivía un asceta brāhmaṇa, firme en sus votos, célebre con el nombre de Śaṅkukarṇa; él adoró a Śaṅkara, el Señor Śiva.

Verse 16

जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम् । पुष्पधूपादिभिस्तोत्रैः नमस्कारैः प्रदक्षिणैः

Sin cesar recitaba a Rudra, el Señor, junto con el Praṇava (Oṁ), que es de la misma forma de Brahman; adoraba con flores, incienso y demás, con himnos, postraciones y circunvalaciones.

Verse 17

उपासीतात्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम् । कदाचिदागतं प्रेतं पश्यति स्म क्षुधान्वितम्

Allí, el de mente yóguica practicaba devotamente, tras haber asumido una dīkṣā firme. Una vez vio a un preta hambriento, un espíritu de los difuntos, que había llegado allí.

Verse 18

अस्थिचर्म पिनद्धांगं निश्वसंतं मुहुर्मुहुः । तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः कृपया परया युतः

Sus miembros estaban cubiertos sólo de hueso y piel, y una y otra vez respiraba con dificultad. Al verlo así, el más excelso de los sabios se llenó de profunda compasión.

Verse 19

प्रोवाच को भवान्कस्माद्देशाद्देशमिमं श्रितः । तस्मै पिशाचः क्षुधया पीड्यमानोऽब्रवीद्वचः

Le preguntó: «¿Quién eres, y de qué tierra has venido a buscar refugio en este país?» A él, el piśāca, atormentado por el hambre, respondió con estas palabras.

Verse 20

पूर्वजन्मन्यहं विप्रो धनधान्यसमन्वितः । पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुंबभरणोत्सुकः

En un nacimiento anterior fui un brāhmaṇa, provisto de riquezas y abundante grano; rodeado de hijos, nietos y demás, me afanaba por sostener y mantener a mi familia.

Verse 21

न पूजिता महादेवा गावोऽप्यतिथयस्तथा । न कदाचित्कृतं पुण्यमल्पं वानल्पमेव च

No se ha adorado a Mahādeva; tampoco se ha honrado a las vacas ni a los huéspedes. Jamás se realizó acto meritorio alguno, ni pequeño ni grande.

Verse 22

एकदा भगवान्देवो वृषभेश्वरवाहनः । विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टो नमस्कृतः

Una vez, el Señor Bienaventurado—montado en el toro, el Señor de Vṛṣabha—Viśveśvara, fue visto en Vārāṇasī; fue tocado con reverencia y saludado con postración.

Verse 23

तदाचिरेण कालेन पंचत्वमहमागतः । न दृष्टं तन्महाघोरं यमस्य सदनं मुने

Al poco tiempo, llegué a la muerte. Sin embargo, oh sabio, no contemplé la morada sumamente terrible de Yama.

Verse 24

पिपासयाधुनाक्रांतो न जानामि हिताहितम् । यदि कंचित्समुद्धर्तुमुपायं पश्यसि प्रभो

Ahora me abruma la sed; no distingo lo beneficioso de lo dañino. Oh Señor, si ves algún medio para rescatarme, dímelo.

Verse 25

कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः । इत्युक्तः शंकुकर्णोऽथ पिशाचमिदमब्रवीत्

«Haz eso; mis salutaciones a ti. En ti he tomado refugio». Así interpelado, Śaṅkukarṇa habló entonces estas palabras al piśāca.

Verse 26

तादृशो नहि लोकेस्मिन्विद्यते पुण्यकृत्तमः । यत्त्वया भगवान्पूर्वं दृष्टो विश्वेश्वरः शिवः

En este mundo no existe hacedor de mérito más grande que alguien como tú, pues antes has contemplado al Bienaventurado Śiva, Viśveśvara, Señor del universo.

Verse 27

संस्पृष्टो वंदितो भूयः कोऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि । तेन कर्मविपाकेन देशमेतं समागतः

Habiendo sido tocado y honrado una y otra vez, ¿quién más en la tierra es como tú? Por la maduración de ese karma he llegado a este lugar.

Verse 28

स्नानं कुरुष्व शीघ्रं त्वमस्मिन्कुंडे समाहितः । येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

«Báñate pronto en este estanque, con la mente recogida; así, muy pronto abandonarás esta condición vergonzosa de nacimiento».

Verse 29

स एवमुक्तो मुनिना पिशाचो दयालुना देववरं त्रिनेत्रम् । स्मृत्वा कपर्दीश्वरमीशितारं चक्रे समाधाय मनोवगाहम्

Así amonestado por el sabio compasivo, el piśāca—recordando al Señor supremo Kapardīśvara, el mejor de los dioses, el soberano de tres ojos—entró en profundo samādhi, sumergiendo su mente en lo interior.

Verse 30

तदावगाढो मुनिसन्निधाने ममार दिव्याभरणोपपन्नः । अदृश्यतार्कप्रतिमो विमाने शशांकचिह्नीकृतचारुमौलि

Habiéndose sumergido en las aguas sagradas ante los munis, allí murió, engalanado con ornamentos divinos. Luego fue visto en un vimāna, resplandeciente como el sol, con la hermosa cabeza marcada por el emblema de la luna.

Verse 31

विभाति रुद्रैः सहितो दिविष्ठैः समाभृतो योगिरिभरप्रमेयैः । स वालखिल्यादिभिरेष देवो यथोदये भानुरशेषदेवः

Él resplandece, acompañado por los Rudras que moran en el cielo, y rodeado por multitudes inconmensurables de rishis y huestes de yoguis. Este mismo dios, asistido por los Vālakhilyas y otros, aparece como el Sol al nacer, eclipsando a todos los devas.

Verse 32

स्तुवंति सिद्धादि विदेवसंघा नृत्यंति दिव्याप्सरसोऽभिरामाः । मुंचंति वृष्टिं कुसुमांबुमिश्रां गंधर्वविद्याधरकिन्नराद्याः

Coros de Siddhas y otros seres divinos entonan alabanzas; las hermosas Apsarās celestiales danzan. Gandharvas, Vidyādharas, Kinnaras y los demás derraman una lluvia mezclada de flores y agua.

Verse 33

संस्तूयमानोऽथ मुनींद्रसंघैरवाप्य बोधं भगवत्प्रसादात् । समाविशन्मंडलमेतदग्र्यं त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

Entonces, alabado por asambleas de grandes munis, y alcanzando el despertar por la gracia del Señor, entró en aquella esfera suprema—hecha de los tres Vedas—donde Rudra resplandece.

Verse 34

दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् । विचिंत्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

Al ver que el ser que se había vuelto un piśāca quedaba liberado, el muni se alegró en su corazón y contempló a Maheśa: Rudra, el vidente-poeta, el Único, el Fuego. Inclinándose, alabó a aquel Kapardin, Śiva.

Verse 35

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे वाराणसीमाहात्म्ये पंचत्रिंशोऽध्यायः

Así concluye el trigésimo quinto capítulo, la “Glorificación de Vārāṇasī”, en el Svarga-khaṇḍa del venerable Padma Mahāpurāṇa.

Verse 36

त्वां ब्रह्मसारं हृदि संनिविष्टं हिरण्मयं योगिनमादिमं तम् । व्रजामि रुद्रं शरणं दिविष्ठं महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

Me refugio en Ti, oh Rudra: esencia misma de Brahman, asentado en el corazón; el yogui primordial, de fulgor dorado; morador del cielo, gran muni, colmado de Brahman y supremamente puro.

Verse 37

सहस्रपादाक्षिशिरोभियुक्तं सहस्ररूपं तमसः परस्तात् । तं ब्रह्मपारं प्रणमामि शंभुं हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

Me inclino ante Śambhu: dotado de mil pies, ojos y cabezas, de mil formas, más allá de la oscuridad; la otra orilla de Brahman; señor de Hiraṇyagarbha y el de los Tres Ojos.

Verse 38

यत्र प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन । तं ब्रह्मपारं भगवंतमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये

En Él están el nacimiento y la disolución del universo; por Él—que es Śiva—todo este mundo es penetrado y envuelto. Habiéndome postrado ante ese Señor, el Bienaventurado más allá de Brahman, en Él tomo refugio sin cesar.

Verse 39

अलिंगमालोकविहीनरूपं स्वयंप्रभुं चित्पतिमेकरूपम् । तं ब्रह्मपारं परमेश्वरं त्वां नमस्करिष्ये न यतोऽन्यदस्ति

Me postro ante Ti, Supremo Señor: sin marca externa, de forma más allá de los sentidos; auto-resplandeciente, soberano de la Conciencia, de naturaleza una e indivisa. Tú estás más allá de Brahman, y no existe nada aparte de Ti.

Verse 40

यं योगिनस्त्यक्तसबीजयोगा लब्ध्वा समाधिं परमात्मभूताः । पश्यंति देवं प्रणतोऽस्मि नित्यं तं ब्रह्मपारं परमस्वरूपम्

Me postro siempre ante aquel Señor divino a quien los yoguis—abandonando el yoga “con semilla” y alcanzando el samādhi—contemplan como el Ser Supremo: el que está más allá de Brahman, de naturaleza suprema y última.

Verse 41

न यत्र नामादिविशेष कॢप्तिर्न संदृशे तिष्ठति यत्स्वरूपम् । तं ब्रह्मपारं प्रणतोऽस्मि नित्यं स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

Allí no se construyen distinciones como «nombre» y demás, ni su verdadera naturaleza puede fijarse como una forma particular. A ese Brahman supremo, más allá de todo, me inclino eternamente; oh Autoengendrado, en Ti me refugio.

Verse 42

यद्वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् । पश्यंत्यनेकं भवतः स्वरूपं तं ब्रह्मपारं प्रणतोऽस्मि नित्यम्

Me inclino siempre ante ese Brahman supremo, más allá de todo, a quien los devotos de la enseñanza védica perciben como la Realidad única, indivisa y sin cuerpo; y, sin embargo, contemplan también tu forma como múltiple y diversa.

Verse 43

यतः प्रधानं पुरुषः पुराणो बिभर्ति तेजः प्रणमंति देवाः । नमामि तं ज्योतिषि सन्निविष्टं कालं बृहंतं भवतः स्वरूपम्

Me inclino ante el Puruṣa antiguo que sostiene el Pradhāna y porta el resplandor divino ante el cual aun los dioses se postran. Él está establecido en la Luz; Él es el Tiempo inmenso: ésta es tu propia forma.

Verse 44

व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । शिवं प्रपद्ये हरिमिंदुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

A Ti acudo siempre en busca de refugio, oh Guheśa, Señor de la cueva. Me amparo en Sthāṇu, el antiguo Giriśa, Señor de las montañas. Me refugio en Śiva, en Hara, el de la luna por corona (Indumauli). Oh portador del arco Pināka, en Ti busco amparo.

Verse 45

स्तुत्वैवं शंकुकर्णोऽपि भगवंतं कपर्दिनम् । पपात दंडवद्भूमौ प्रोच्चरन्प्रणवं परम्

Así, tras alabar al Bienaventurado Señor Kapardin (Śiva), Śaṅkukarṇa también cayó en tierra como un báculo, pronunciando en alta voz el supremo Praṇava (Oṁ).

Verse 46

तत्क्षणात्परमं लिंगं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम् । ज्ञानमानंदमत्यंतं कोटिज्वालाग्निसन्निभम्

En ese mismo instante se manifestó el supremo Liṅga—de la propia esencia de Śiva—sumamente refulgente, de naturaleza de conocimiento y bienaventuranza, semejante al fuego ardiente de millones de llamas.

Verse 47

शंकुकर्णोऽथ मुक्तात्मा तदात्मा सर्वगोऽमलः । निलिल्ये विमले लिंगे तदद्भुतमिवाभवत्

Entonces Śaṅkukarṇa—liberado en el espíritu, identificado con Aquello, omnipenetrante e inmaculado—se fundió en el liṅga puro; y ello pareció como algo prodigioso.

Verse 48

एतद्रहस्यमाख्यातं माहात्म्यं ते कपर्द्दिनः । न कश्चिद्वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

Este secreto—tu grandeza, oh Kaparddin (Śiva)—ha sido declarado. Sin embargo, velado por la oscuridad, nadie lo conoce en verdad; aun los sabios aquí se confunden.

Verse 49

य इमां शृणुयान्नित्यं कथां पापप्रणाशिनीम् । त्यक्तपापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

Quienquiera que escuche regularmente este relato destructor de pecados—habiendo abandonado las faltas y purificado el espíritu—alcanza la cercanía de Rudra (Śiva).

Verse 50

पठेच्च सततं शुद्धो ब्रह्मपारं महास्तवम् । प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात्परम्

Siendo puro, quien recita sin cesar el gran himno llamado “Brahmapāra”, en las horas de la mañana y del mediodía alcanza el Yoga supremo.