Adhyaya 95

Verse 1

सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्

Subāhu dijo: «Ahora dime las cualidades del cielo, oh el mejor de los nacidos dos veces. Oh el más excelso de los brāhmaṇas, cumpliré todo esto debidamente, conforme a lo que es natural y apropiado».

Verse 2

जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च

Jaimini dijo: «Hay arboledas celestiales deleitosas, como Nandana y otras, múltiples y divinas. Allí también hay jardines sagrados, colmados de todo goce deseado».

Verse 3

सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः

Por doquier había espléndidos vimānas celestiales, rodeados de árboles que otorgan todo fruto deseado, y atendidos por huestes de Apsarās.

Verse 4

सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च

Por doquier había maravillas: cosas que se movían según el deseo, cosas plenamente obedientes, resplandecientes con el color del sol naciente y adornadas con celosías de perlas.

Verse 5

चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः

Tienen lechos y asientos de oro, radiantes como el disco de la luna; colmados en todo deseo, están libres de toda pena.

Verse 6

नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः

En ese reino, los hombres de mérito se desplazan con soltura, como en la tierra. Allí no tienen lugar los que carecen de reverencia por el dharma; tampoco los deshonestos, ni los que no han cultivado el dominio de los sentidos.

Verse 7

न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः

No son crueles, ni calumniadores, ni ingratos, ni soberbios; son veraces, firmes en la austeridad, valientes, compasivos y entregados al perdón.

Verse 8

यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ

Allí van los hombres que celebran yajñas y se inclinan al dāna (caridad). Allí no hay enfermedad, ni vejez ni muerte, ni pena, ni frío ni ardor del sol.

Verse 9

न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते

Allí nadie padece hambre ni sed, y nadie está sujeto al cansancio. Estas y muchas otras cualidades pertenecen al cielo, oh rey.

Verse 10

दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते

Ahora escucha también las faltas que existen allí mismo. El fruto entero de una acción virtuosa se goza allí mismo.

Verse 11

न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्

Y allí no se realiza esfuerzo alguno de nuevo; esto se recuerda como un gran defecto. Y surge el descontento al ver la resplandeciente y suprema prosperidad de otro.

Verse 12

सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते

Quienes tienen la mente inundada de placeres mundanos pueden caer de repente; y cualquier acción que se realice aquí, su fruto se experimenta ciertamente aquí mismo, en esta vida.

Verse 13

कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः

Oh rey, esta es llamada la tierra de la acción (karma-bhūmi), mientras que aquella es recordada como la tierra donde se disfrutan los frutos (phala-bhūmi). Dijo Subāhu: «Estos, en verdad, son los grandes defectos del cielo que has descrito».

Verse 14

निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप

«Oh, dos veces nacido, háblame de esos otros mundos, sin mancha y eternos». Dijo Jaimini: «Oh rey, en verdad hay faltas, incluso hasta la propia morada de Brahmā».

Verse 15

अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्

Por eso los sabios no anhelan alcanzar el cielo; pues más allá incluso de la morada de Brahmā está ese estado supremo: la más alta morada de Viṣṇu.

Verse 16

शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः

Los sabios conocen Eso como la Luz auspiciosa y eterna, en verdad como el Brahman Supremo. Allí no van los hombres engañados, cuya naturaleza está atada a los objetos de los sentidos.

Verse 17

दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः

Acosados por la hipocresía, el engaño, el miedo, la malicia, la ira y la codicia, se liberan del apego posesivo y del ego; trascienden los pares de opuestos y mantienen los sentidos refrenados.

Verse 18

ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि

Y los virtuosos sabios, entregados al yoga de la meditación, van allí. Así te he expuesto todo lo que me preguntaste.

Verse 19

एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्

Habiendo oído así las cualidades del cielo, el rey Subāhu, señor de la tierra, se dirigió al magnánimo Jaimini, el más excelso entre los oradores.

Verse 20

सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्

Subāhu dijo: «No iré al cielo, ni siquiera lo deseo, oh sabio. Puesto que se ha declarado que tal acto conduce a la caída, no realizo esa acción».

Verse 21

दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः

«Oh afortunado, no daré caridad una sola vez—ciertamente no. Pues por el dar movido por la codicia del fruto, el hombre en verdad cae del dharma.»

Verse 22

इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्

Habiendo hablado así, el rey justo Subāhu, señor de la tierra, declaró: «Mediante la disciplina de la meditación, adoraré al Señor de los dioses, el amado de Kamalā (Lakṣmī)».

Verse 23

दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्

«Voy al mundo de Viṣṇu, más allá de la disolución devoradora (pralaya) por el fuego». Jaimini dijo: «Verdad es lo que has dicho, oh rey, colmado de toda suprema bienaventuranza».

Verse 24

राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन

Oh príncipe, los reyes firmes en el dharma celebran grandes yajñas; y en esos sacrificios se otorgan toda clase de dádivas y caridades.

Verse 25

आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च

Al comienzo de los yajñas, ofrecen alimento, vestiduras y betel; también dan oro, donan tierras y conceden vacas en caridad.

Verse 26

सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः

Por yajñas bien realizados, esos mejores de los hombres alcanzan el reino de Viṣṇu. Por el dar, los reyes se colman y permanecen satisfechos.

Verse 27

तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः

Esos ascetas de gran alma, firmes en el tapas, adoran siempre de este modo. Tras pedir abundantes provisiones, regresaron a su propia morada.

Verse 28

भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते

Oh rey, lo reparten en porciones para la limosna; una parte se asigna a un brāhmaṇa, y un bocado se reserva para una vaca, oh sabio.

Verse 29

सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः

Los ascetas ricos en austeridad dan también una sola porción a quienes están cerca; al ofrecer ese alimento, los hombres participan del fruto del mérito.

Verse 30

क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्

Libres de hambre y sed, en verdad van al reino de Viṣṇu. Por eso, oh el mejor de los reyes, tú también da la riqueza ganada con justicia.

Verse 31

दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्

Del dar (dāna) se alcanza el conocimiento; y, obtenido éste, por el conocimiento se llega a la perfección espiritual. Cualquier mortal que escuche este relato sagrado, supremamente meritorio, recibe también tal beneficio.

Verse 32

तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति

Para él se cumplen todos los fines; todo pecado se disuelve. Liberado de toda culpa, va al mundo de Viṣṇu.

Verse 95

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo nonagésimo quinto del Bhūmi-khaṇḍa del Śrī Padma Purāṇa, en el episodio de Vena, acerca de Guru-tīrtha y el relato de Cyavana.