Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

Kuñjala dijo: Cuando aquel muy afortunado sabio Dattātreya, el gran muni, hubo partido, el rey Āyu regresó a su propia ciudad.

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

Gozoso, entró en la casa de Indumatī, colmada de prosperidad, rica en todo deseo de bienestar y abundancia, semejante al palacio de Indra.

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

Oh el mejor de los brāhmaṇas, aquel sabio estableció su reino, como Purandara (Indra) gobierna en el cielo, junto con Indumatī, hija de Svarbhānu.

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

Y la reina Indumatī concibió un hijo al comer el fruto—por la palabra de Dattātreya—dotado de resplandor divino.

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

Oh noble, Indumatī ha visto un sueño sin igual—de noche, y sin embargo colmado de luz diurna, oh querido—que otorga muchos auspicios.

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

Y (en el sueño) vio a un hombre entrar en lo más interior de la casa, radiante como el sol: un brāhmaṇa adornado con un collar de perlas, espléndido en vestiduras blancas.

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

Una guirnalda de flores blancas brilla en su cuello; sus miembros resplandecen con la belleza de todo adorno, y está ungido con un bálsamo divino y fragante.

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

De cuatro brazos, con la caracola en la mano, portando maza, disco y espada; lo cubría un dosel sostenido sobre él, semejante al orbe de la luna.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

Resplandeciente y de gran fulgor, estaba adornado con ornamentos divinos; brillaba con collares, brazaletes, ajorcas y tobilleras.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

Adornado con un par de pendientes semejantes al disco de la luna, llegó allí cierto hombre, de tal apariencia y de gran sabiduría.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

Entonces, llamando a Indumatī, la radiante dama fue bañada con leche, mediante una caracola llena de leche, blanca como la luna.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

Una y otra vez, lo adornaron por completo con atavíos engarzados en joyas y oro; honrando a la serpiente blanca y hermosa, la excelsa de mil cabezas.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

Resplandeciente y ornado con grandes gemas, colmado del fulgor de la luz—lo arrojó hacia el borde de la boca y, una vez más, otorgó el fruto-perla (muktāphala).

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

Entonces aquel ilustre Señor de los dioses lo colocó en el cuello de Indumatī; y, tras poner un loto en su mano, partió hacia su propia morada.

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

Habiendo visto un sueño tan grande, aquella afortunada dama lo relató por completo a Āyu, soberano señor de la tierra—su excelente hijo.

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

Al oír esto, el gran rey volvió a reflexionar. Luego, convocando a su preceptor, le contó el excelente sueño.

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

Dirigiéndose a Śaunaka—dichosísimo, omnisciente y el primero entre los sabios—dijo el rey: «Oh noble, esta noche, oh muy bendito, oh el mejor de los dvija, mi esposa…».

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

Al ver así la casa del brāhmaṇa, se maravilló: «¿Cuál es la causa de esta apariencia como de sueño?» Dijo Śaunaka: «Antes ya te fue concedida una gracia por el sabio Dattātreya».

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

Y el excelente fruto prescrito para los reyes—destinado a obtener un hijo digno—¿qué has hecho con ese fruto, oh Rey? ¿A quién se lo has ofrecido?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

Al oír las palabras del rey: «Se lo he dado a mi esposa virtuosa», habló el muy sabio Śaunaka, el más excelso entre los nacidos dos veces.

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

Por la gracia de Dattātreya, en tu casa nacerá un hijo excelso, unido a una porción de Viṣṇu; de ello no hay duda.

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

Oh Rey, ya te he dicho la causa del sueño. Tu hijo será igual a Indra y a Upendra, y poseerá poder divino.

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

Tu hijo será justo en toda forma de dharma, continuador y acrecentador de la dinastía lunar; y será consumado tanto en el Dhanurveda como en los Vedas.

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

Dicho esto al rey, Śaunaka se fue a su morada. El rey, junto con su amada, quedó colmado de inmensa alegría.

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

Así, en el Śrī Padma Purāṇa—en el Bhūmi-khaṇḍa, en el relato de Vena, en la glorificación del Guru-tīrtha y en la historia de Cyavana—concluye el capítulo ciento cuatro.