The Greatness of Puruṣottama
Aṣṭākṣarī Maṇḍala-Pūjā and Nyāsa
वसुरुवाच । देवान् ऋषीन्पितॄंश्चान्यान्संतर्प्याचम्य वाग्यतः । हस्तमात्रं चतुष्कोणं चतुर्द्वारं सुशोभनम् ॥ १ ॥
vasuruvāca | devān ṛṣīnpitṝṃścānyānsaṃtarpyācamya vāgyataḥ | hastamātraṃ catuṣkoṇaṃ caturdvāraṃ suśobhanam || 1 ||
Dijo Vasu: Habiendo satisfecho debidamente a los devas, a los ṛṣis, a los pitṛs (ancestros) y a los demás, y tras realizar el ācāmana y guardar la palabra disciplinada, debe disponerse un bello cuadrado (altar/diagrama) de la medida de una mano, adornado con cuatro puertas bien trazadas.
Vasu
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"shanta","secondary_rasa":"bhakti","emotional_journey":"From reverent preliminaries (tarpana, ācamana, vāg-yama) into calm, orderly ritual construction."}
It teaches that sacred action begins with purification and gratitude—propitiating devas, ṛṣis, and pitṛs, followed by ācamana and restraint of speech—before constructing the ritual space for worship.
Bhakti here is expressed as reverent preparation: the devotee disciplines body and speech, honors cosmic and ancestral supports, and then creates an orderly, auspicious space to invite divine presence.
It reflects Kalpa (ritual procedure) through saṁtarpana and ācamana, and also shows attention to measured layout (hastamātra) used in altar/mandala construction.