यान्यापि युवतिर्भूप भर्तुर्वश्यं समाचरेत् । वृथाधर्मा दुराचारा दह्यते ताम्रभ्राष्ट्रके ॥ ३९ ॥
yānyāpi yuvatirbhūpa bharturvaśyaṃ samācaret | vṛthādharmā durācārā dahyate tāmrabhrāṣṭrake || 39 ||
Oh rey, toda joven que actúe para someter a su esposo a su dominio—siguiendo prácticas vanas e injustas y comportándose con inmoralidad—es quemada en una sartén de cobre en Tāmrabhrāṣṭra.
Narada (teaching a king in a dharma/nīti admonition sequence)
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"raudra","secondary_rasa":"bhayanaka","emotional_journey":"A sharp moral denunciation culminates in a frightening, concrete image of punitive burning, meant to shock and restrain wrongdoing."}
It warns that misusing “religious” means for selfish domination and living in durācāra is adharma that leads to severe karmic consequence (naraka), emphasizing inner purity over manipulative practice.
By implication, it contrasts true dharma (aligned with humility and purity) with counterfeit practice; bhakti is not compatible with coercion, deceit, or immoral conduct, and must be grounded in sattva and right behavior.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is dharma-nīti—do not employ ritualistic or pseudo-religious acts for unethical ends.