The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)

Verse 1

नारद उवाच । किं तत्स्तोत्रं महाभाग कथं तुष्टो जनार्दनः । उत्तङ्कः पुण्यपुरुषः कीदृशं लब्धवान्वरम् 1. ॥ १ ॥

Nārada dijo: «Oh afortunado, ¿cuál fue aquel himno de alabanza? ¿Cómo quedó complacido Janārdana (Viṣṇu)? ¿Y qué clase de don obtuvo el virtuoso Uttaṅka?»

Verse 2

सनक उवाच । उत्तङ्कस्तु तदा विप्रो हरिध्यानपरायणः । पादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा तुष्टाव भक्तितः ॥ २ ॥

Dijo Sanaka: Entonces el brāhmaṇa Uttanka, entregado por completo a la meditación en Hari, al contemplar la grandeza del pādodaka, el agua que ha lavado los pies del Señor, lo alabó con devoción.

Verse 3

उत्तङ्क उवाच । नतोऽस्मि नारायणमादिदेवं जगन्निवासं जगदेकबन्धुम् । चक्राब्जशार्ङ्गासिधरं महान्तं स्मृतार्तिनिघ्नं शरणं प्रपद्ये ॥ ३ ॥

Uttaṅka dijo: Me inclino ante Nārāyaṇa, el Señor primordial, morada del universo y único pariente de todos los mundos; el Grande que porta el disco, el loto, el arco Śārṅga y la espada. Aquel que destruye la aflicción de quienes lo recuerdan: en Él tomo refugio.

Verse 4

यन्नाभिजाब्जप्रभवो विधाता सृजत्यमुं लोकसमुच्चयं च । यत्क्रोधतो हन्ति जगच्च रुद्र स्तमादिदेवं प्रणतोऽस्मि विष्णुम् ॥ ४ ॥

Me postro ante ese Dios primordial, Viṣṇu: por Él el Creador, Brahmā, nacido del loto surgido de Su ombligo, produce toda esta totalidad de mundos; y por Su ira, Rudra destruye el universo.

Verse 5

पद्मापतिं पद्मदलायताक्षं विचित्रवीर्यं निखिलैकहेतुम् । वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं तेजोनिधिं विष्णुमहं प्रपन्नः ॥ ५ ॥

Me refugio en Viṣṇu: Señor de Padmā (Lakṣmī), de ojos como pétalos de loto, de poder maravilloso, causa única de todo; el Puruṣa primordial, conocido por el Vedānta, tesoro de resplandor divino.

Verse 6

आत्माक्षरः सर्वगतोऽच्युताख्यो ज्ञानात्मको ज्ञानविदां शरण्यः । ज्ञानैकवेद्यो भगवाननादिः प्रसीदतां व्यष्टिसमष्टिरूपः ॥ ६ ॥

Que el Señor llamado Acyuta—el Ser imperecedero, omnipresente, cuya naturaleza es puro conocimiento, refugio de los sabios; cognoscible sólo por la verdadera jñāna, sin comienzo, y manifestado como lo individual y la totalidad cósmica—se muestre propicio con nosotros.

Verse 7

अनन्तवीर्यो गुणजातिहीनो गुणात्मको ज्ञानविदां वरिष्ठः । नित्यः प्रपन्नार्तिहरः परात्मा दयाम्बुधिर्मे वरदस्तु भूयात् ॥ ७ ॥

Que el Ser Supremo—de poder infinito, más allá de toda clasificación de cualidades y nacimientos, y sin embargo esencia misma de todas las virtudes; el más excelso entre los conocedores del verdadero conocimiento; eterno; el que disipa la aflicción de quienes se rinden; océano de compasión—sea siempre mi otorgador de dones.

Verse 8

यः स्थूलसूक्ष्मादिविशेषभेदैर्जगद्यथावत्स्वकृतं प्रविष्टः । त्वमेव तत्सर्वमनन्तसारं त्वत्तः परं नास्ति यतः परात्मन् ॥ ८ ॥

Tú eres Aquel que, habiendo creado este universo, entraste en él tal como es, distinguido por diferencias como lo burdo y lo sutil y otras particularidades. Tú solo eres todo esto, de esencia infinita; más allá de Ti no hay nada, oh Ser Supremo.

Verse 9

अगोचरं यत्तव शुद्धरूपं मायाविहीनं गुणजातिहीनम् । निरञ्जनं निर्मलमप्रमेयं पश्यन्ति सन्तः परमार्थसंज्ञम् ॥ ९ ॥

Los sabios contemplan Tu forma pura, inaccesible a los sentidos—libre de Māyā, desprovista de las clasificaciones de cualidades y especies; sin mancha, inmaculada e inconmensurable—conocida como la Realidad Suprema.

Verse 10

एकेन हेम्नैव विभूषणानि यातानि भेदत्वमुपाधिभेदात् । तथैव सर्वेश्वर एक एव प्रदृश्यते भिन्न इवाखिलात्मा ॥ १० ॥

Así como los ornamentos hechos de un solo oro parecen distintos por la diferencia de sus formas y de sus upādhis, del mismo modo el Señor supremo es en verdad uno solo, aunque el Alma de todo se perciba como si fuera diversa.

Verse 11

यन्मायया मोहितचेतसस्तं पश्यन्ति नात्मानमपि प्रसिद्धम् । त एव मायारहितास्तदेव पश्यन्ति सर्वात्मकमात्मरूपम् ॥ ११ ॥

Quienes tienen la mente engañada por Māyā perciben Eso, pero no perciben ni siquiera el Ser, aunque sea bien conocido. Mas esos mismos, libres de Māyā, contemplan esa misma Realidad como la forma del Sí mismo, esencia de todo.

Verse 12

विभुं ज्योतिरनौपम्यं विष्णुसंज्ञं नमाम्यहम् । समस्तमेतदुद्भूतं यतो यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२ ॥

Me postro ante la Luz omnipenetrante e incomparable, conocida como Viṣṇu; de Él ha surgido este universo entero, y en Él (y por Él) queda firmemente establecido.

Verse 13

यतश्चैतन्यमायातं यद्रू पं तस्य वै नमः । अप्रमेयमनाधारमाधाराधेयरूपकम् ॥ १३ ॥

Saludo en verdad a Aquello de lo cual ha brotado la conciencia, y cuya forma es esa misma; inconmensurable, sin apoyo externo, y sin embargo manifestándose como el Sustento y lo sustentado.

Verse 14

परमानन्दचिन्मात्रं वासुदेवं नतोऽस्म्यहम् । हृद्गुहानिलयं देवं योगिभिः परिसेवितम् ॥ १४ ॥

Me inclino ante Vāsudeva—pura Conciencia y suprema Bienaventuranza—el Deva que mora en la cueva del corazón, venerado y constantemente servido por los yoguis.

Verse 15

योगानामादिभूतं तं नमामि प्रणवस्थितम् । नादात्मकं नादबीजं प्रणवात्मकमव्ययम् ॥ १५ ॥

Me postro ante Aquel que es la fuente primordial de todos los yogas, establecido como el Praṇava (Oṁ): de naturaleza de Nāda, semilla de Nāda, e imperdurable esencia del Praṇava.

Verse 16

सद्भावं सच्चिदानन्दं तं वन्दे तिग्मचक्रिणम् । अजरं साक्षिणं त्वस्य ह्यवाङ्मनसगोचरम् ॥ १६ ॥

Me postro ante el Señor que porta el disco fulgurante: su verdadera naturaleza es Ser, Conciencia y Bienaventuranza (Sat-Cit-Ānanda). No nacido ni envejecido, es el Testigo interior de todo, y en verdad está más allá del alcance de la palabra y de la mente.

Verse 17

निरञ्जनमनन्ताख्यं विष्णुरूपं नतोऽस्म्यहम् । इन्द्रि याणि मनो बुद्धिः सत्त्वं तेजो बलं धृतिः ॥ १७ ॥

Me postro ante el Inmaculado, llamado Ananta, cuya forma misma es Viṣṇu. Los sentidos, la mente, el intelecto, la pureza (sattva), el resplandor, la fuerza y la firmeza: todo ello procede de Él y en Él reposa.

Verse 18

वासुदेवात्मकान्याहुः क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च । विद्याविद्यात्मकं प्राहुः परात्परतरं तथा ॥ १८ ॥

Declaran que tanto el “campo” (kṣetra) como el “conocedor del campo” (kṣetrajña) son de la misma naturaleza de Vāsudeva. Afirman también que el conocimiento y la ignorancia están constituidos por Él; y que Él es el Supremo, más alto incluso que lo más alto.

Verse 19

अनादिनिधनं शान्तं सर्वधातारमच्युतम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मक्तिर्हि शाश्वती ॥ १९ ॥

Para aquellas grandes almas que se refugian en el No Nacido y Sin Fin—sereno, Sustentador de todo, el Infalible Acyuta—la liberación (mukti) es en verdad eterna.

Verse 20

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं । सनातनं सर्वगतं समस्तम् । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयो । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयः ॥ २० ॥

Me inclino una y otra vez ante ese Purāṇa: el más excelente, el más digno de ser elegido, dador de dones; eterno, omnipresente y pleno en todo. Una y otra vez me postro; una y otra vez me postro.

Verse 21

यत्पादतोयं भवरोगवैद्यो । यत्पादपांसुर्विमलत्वसिद्ध्यै । यन्नाम दुष्कर्मनिवारणाय । तमप्रमेयं पुरुषं भजामि ॥ २१ ॥

Adoro a la Persona Suprema, inconmensurable: el agua de Sus pies es el médico que cura la enfermedad del saṃsāra; el polvo de Sus pies otorga la realización de la pureza; y Su Nombre mismo sirve para apartar las acciones pecaminosas.

Verse 22

सद्रू पं तमसद्रू पं सदसद्रू पमव्ययम् । तत्तद्विलक्षणं श्रेष्ठं श्रेष्ठाच्छ्रेष्ठतरं भजे ॥ २२ ॥

Adoro a la Realidad Suprema e imperecedera: con forma de ser y también más allá del ser; con forma de existencia y no‑existencia; distinta de toda descripción; la Suprema, y aún más alta que lo más alto.

Verse 23

निरञ्जनं निराकारं पूर्णमाकाशमध्यगम् । परं च विद्याविद्याभ्यां हृदम्बुजनिवासिनम् ॥ २३ ॥

Él es inmaculado y sin forma, pleno, que lo penetra todo en el cielo interior (de la conciencia); el Supremo, más allá del saber y de la ignorancia, que mora en el loto del corazón.

Verse 24

स्वप्रकाशमनिर्देश्यं महतां च महत्तरम् । अणोरणीयांसमजं सर्वोपाधिविवर्जितम् ॥ २४ ॥

Auto‑luminoso e indescriptible, más grande que los grandes; más sutil que lo más sutil, no nacido, libre de todo upādhi (limitación añadida): así es Eso, la Suprema Realidad.

Verse 25

यन्नित्यं परमानन्दं परं ब्रह्म सनातनम् । विष्णुसंज्ञं जगद्धाम तमस्मि शरणं गतः ॥ २५ ॥

Me refugio en Aquel que es eterno, dicha suprema, el Brahman más alto y sempiterno; conocido como “Vishnu”, morada y sostén del universo entero.

Verse 26

यं भजन्ति क्रियानिष्ठा यं पश्यन्ति च योगिनः । पूज्यात्पूज्यतरं शान्तं गतोऽस्मि शरणं प्रभुम् ॥ २६ ॥

Me refugio en ese Señor a quien adoran los firmes en la acción ritual y a quien contemplan los yoguis; sereno, y más digno de culto que todo lo que es venerado.

Verse 27

यं न पश्यन्ति विद्वांसो य एतद्व्याप्य तिष्ठति । सर्वस्मादधिकं नित्यं नतोऽस्मि विभुमव्ययम् ॥ २७ ॥

Me postro ante el Señor imperecedero que todo lo penetra: aun los sabios no lo perciben, y sin embargo Él permanece, abarcando este universo entero; eternamente es superior a todo.

Verse 28

अन्तःकरणसंयोगाज्जीव इत्युच्यते च यः । अविद्याकार्यरहितः परमात्मेति गीयते ॥ २८ ॥

Ese mismo Ser, por su unión con el instrumento interno (antaḥkaraṇa), es llamado “jīva”; pero, libre de los efectos de la ignorancia (avidyā), es cantado como el “Paramātman”, el Ser Supremo.

Verse 29

सर्वात्मकं सर्वहेतुं सर्वकर्मफलप्रदम् । वरं वरेण्यमजनं प्रणतोऽस्मि परात्परम् ॥ २९ ॥

Me inclino ante el Supremo, más allá de todo supremo: el Ser de todos, la causa de todo, el dador del fruto de cada acción; el mejor, el más digno de adoración, el no nacido.

Verse 30

सर्वज्ञं सर्वगं शान्तं सर्वान्तर्यामिणं हरिम् । ज्ञानात्मकं ज्ञाननिधिं ज्ञानसंस्थं विभुं भजे ॥ ३० ॥

Adoro a Hari: omnisciente, omnipresente, sereno, el Morador interior (antaryāmin) en todos; cuya esencia es el conocimiento, tesoro del conocimiento, establecido en el conocimiento, el Señor soberano.

Verse 31

नमाम्यहं वेदनिधिं मुरारिं । वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थम् । सूर्येन्दुवत् प्रोज्ज्वलनेत्रमिन्द्रं । खगस्वरूपं वपतिस्वरूपम् ॥ ३१ ॥

Me postro ante Murāri, tesoro de los Vedas, cuyo sentido queda firmemente determinado por el conocimiento realizado del Vedānta. Me postro ante el soberano Señor, cuyos ojos resplandecen como el sol y la luna; que asume forma de ave, y que Él mismo es el Señor de los seres.

Verse 32

सर्वेश्वरं सर्वगतं महान्तं वेदात्मकं । वेदविदां वरिष्ठम् । तं वाङ्मनोऽचिन्त्यमनन्तशक्तिं । ज्ञानैकवेद्यं पुरुषं भजामि ॥ ३२ ॥

Adoro a ese Purusha supremo—Señor de todo, omnipresente y el Gran Mahān—cuya esencia es el Veda, el más excelso entre los conocedores del Veda; inconcebible para la palabra y la mente, de poder infinito, y cognoscible sólo por el conocimiento verdadero.

Verse 33

इन्द्रा ग्निकालासुरपाशिवायुसोमेशमार्त्तण्डपुरन्दराद्यैः । यः पाति लोकान् परिपूर्णभावस्तमप्रमेयं शरणं प्रपद्ये ॥ ३३ ॥

Me refugio en ese Ser supremo e inconmensurable—cuya naturaleza es la plenitud perfecta—que protege los mundos por medio de Indra, Agni, Kāla, los Asuras, Pāśi (Varuṇa), Vāyu, Soma, Īśa, Mārtaṇḍa (el Sol), Purandara y otros.

Verse 34

सहस्रशीर्षं च सहस्रपादं सहस्राबाहुं च सहस्रनेत्रम् । समस्तयज्ञैः परिजुष्टमाद्यं नतोस्मि तुष्टिप्रदमुग्रवीर्यम् ॥ ३४ ॥

Me inclino ante el Primordial—de mil cabezas, mil pies, mil brazos y mil ojos—plenamente complacido por todos los sacrificios, dador de contento, y de poder formidable.

Verse 35

कालात्मकं कालविभागहेतुं गुणत्रयातीतमहं गुणज्ञम् । गुणप्रियं कामदमस्तसङ्गमतीन्द्रि यं विश्वभुजं वितृष्णम् ॥ ३५ ॥

Medito en Él—esencia misma del Tiempo y causa de sus divisiones; trascendente a las tres guṇas y, sin embargo, conocedor de las guṇas; amante de la virtud, otorgador de deseos justos; libre de todo apego, más allá de los sentidos; sustentador y gozador del universo, y totalmente sin ansia.

Verse 36

निरीहमग्र्यं मनसाप्यगम्यं मनोमयं चान्नमयं निरूढम् । विज्ञानभेदप्रतिपन्नकल्पं न वाङ्मयं प्राणमयं भजामि ॥ ३६ ॥

Adoro esa Realidad suprema, sin acción—inalcanzable incluso para la mente—establecida más allá de la envoltura mental (manomaya) y de la envoltura hecha de alimento (annamaya); concebida mediante las distinciones del conocimiento superior (vijñāna); y no confinada por la palabra ni por la envoltura del aliento vital (prāṇamaya).

Verse 37

न यस्य रूपं न बलप्रभावे न यस्य कर्माणि न यत्प्रमाणम् । जानन्ति देवाः कमलोद्भवाद्याः स्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम् ॥ ३७ ॥

Él no tiene forma, ni fuerza o poder manifiesto que pueda medirse; Sus actos no se alcanzan a comprender, ni existe norma alguna con la cual probarlo. Ni siquiera los dioses—comenzando por Brahmā, nacido del loto—lo conocen en verdad. ¿Cómo, pues, podré alabar a Aquel cuya propia esencia es el Sí mismo?

Verse 38

संसारसिन्धौ पतितं कदर्यं मोहाकुलं कामशतेन बद्धम् । अकीर्तिभाजं पिशुनं कृतघ्नं सदाशुचिं पापरतं प्रमन्युम् । दयाम्बुधे पाहि भयाकुलं मां पुनः पुनस्त्वां शरणं प्रपद्ये ॥ ३८ ॥

He caído en el océano del saṃsāra, miserable y vil, turbado por el engaño, atado por cien deseos; cargado de mala fama, malicioso, ingrato, siempre impuro, entregado al pecado y henchido de orgullo. Oh océano de compasión, protege a este que está preso del temor. Una y otra vez me acojo a Ti como refugio.

Verse 39

इति प्रसादितस्तेन दयालुः कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य भगवांस्तेजसां निधिः ॥ ३९ ॥

Así, complacido por él, el compasivo Señor de Lakṣmī se manifestó ante él de manera directa: el Bhagavān, tesoro mismo del esplendor divino.

Verse 40

अतसीपुष्पसङ्काशं फुल्लपङ्कजलोचनम् । किरीटिनं कुण्डलिनं हारकेयूरभूषितम् ॥ ४० ॥

Resplandece como la flor azul del lino, con ojos como lotos plenamente abiertos; coronado, con pendientes, y adornado con collar y brazaletes.

Verse 41

श्रीवत्सकौस्तुभधरं हेमयज्ञोपवीतिनम् । नासाविन्यस्तमुक्ताभवर्धमानतनुच्छविम् ॥ ४१ ॥

Medito en el Señor que porta la marca de Śrīvatsa y la joya Kaustubha, que viste el cordón sagrado de oro; el resplandor de Su cuerpo parece acrecentarse por el adorno de perla colocado sobre Su nariz.

Verse 42

पीताम्बरधरं देवं वनमालाविभूषितम् । तुलसीकोमलदलैरर्चिताङिघ्रं महाद्युतिम् ॥ ४२ ॥

Medito en el Señor divino, vestido con vestiduras amarillas, adornado con una guirnalda del bosque; cuyos pies son venerados con tiernas hojas de tulasī, y que resplandece con gran esplendor.

Verse 43

किङ्किणीनूपुराद्यैश्च शोभितं गरुडध्वजम् । दृष्ट्वा ननाम विप्रेन्द्रो दण्डवत्क्षितिमण्डले ॥ ४३ ॥

Al ver al Señor, cuyo estandarte lleva a Garuḍa y que estaba adornado con ornamentos tintineantes como tobilleras y cascabeles, el más excelso de los brāhmaṇas se postró, tendido como un bastón sobre la faz de la tierra.

Verse 44

अभ्यषिञ्चद्धरेः पादावुत्तङ्को हर्षवारिभिः । मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा ॥ ४४ ॥

Entonces Uttaṅka bañó los pies de Hari con lágrimas de júbilo, repitiendo una y otra vez: “¡Oh Murāri, protégeme—protégeme!”, y en ese momento no pensó en nada más.

Verse 45

तमुत्थाप्य महाविष्णुरालिलिङ्ग दयापरः । वरं वृणीष्व वत्सेति प्रोवाच मुनिपुङ्गवम् ॥ ४५ ॥

Al levantarlo, Mahāviṣṇu, colmado de compasión, abrazó a aquel excelso sabio y dijo: «Hijo querido, elige una gracia».

Verse 46

असाध्यं नास्ति किञ्चित्ते प्रसन्ने मयि सत्तम । इतीरितं समाकर्ण्य ह्युत्तङ्कश्चक्रपाणिना । पुनः प्रणम्य तं प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४६ ॥

«Cuando estoy complacido contigo, oh el mejor de los seres, nada en absoluto es imposible.» Al oír estas palabras del Señor que porta el disco, Uttaṅka volvió a postrarse y luego habló a Janārdana, Dios de los dioses.

Verse 47

किं मां मोहयसीश त्वं किमन्यैर्देव मे वरैः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु जन्मजन्मान्तरेष्वपि ॥ ४७ ॥

¡Oh Señor! ¿Por qué me confundes? ¿De qué me sirven otros dones, oh Dios? Que mi bhakti hacia Ti sea firme, aun de nacimiento en nacimiento.

Verse 48

कीटेषु पक्षिषु मृगेषु सरीसृपेषु रक्षःपिशाचमनुजेष्वपि यत्र तत्र । जातस्य मे भवतु केशव ते प्रसादात्त्वय्येव भक्तिरचलाव्यभिचारिणी च ॥ ४८ ॥

Ya sea que nazca entre insectos, aves, bestias, reptiles, o incluso entre rākṣasas, piśācas o seres humanos—dondequiera y en la forma que sea—por Tu gracia, oh Keśava, que mi bhakti sea sólo para Ti: inquebrantable y sin desviarse.

Verse 49

एवमस्त्विति लोकेशः शङ्खप्रान्तेन संस्पृशन् । दिव्यज्ञानं ददौ तस्मै योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४९ ॥

“Así sea”, dijo el Señor de los mundos; y, tocándolo con la punta de Su caracola, le otorgó conocimiento divino, difícil de alcanzar incluso para yoguis consumados.

Verse 50

पुनः स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं देवदेवो जनार्दनः । इदमाह स्मितमुखो हस्तं तच्छिरसि न्यसन् ॥ ५० ॥

Mientras el más excelso de los brahmanes seguía alabándolo, Janārdana—Dios de dioses—pronunció estas palabras con una suave sonrisa, poniendo Su mano sobre la cabeza de aquel sabio.

Verse 51

श्री भगवानुवाच । आराधय क्रियायोगैर्मां सदा द्विजसत्तम । नरनारायणस्थानं व्रज मोक्षं गमिष्यसि ॥ ५१ ॥

El Bienaventurado Señor dijo: “Oh el mejor de los nacidos dos veces, adórame siempre mediante las disciplinas del Kriyā-yoga. Ve a la morada sagrada de Nara-Nārāyaṇa; alcanzarás la liberación (mokṣa).”

Verse 52

त्वया कृतमिदं स्तोत्रं यः पठेत्सततं नरः । सर्वान्कामानवाप्यान्ते मोक्षभागी भवेत्ततः ॥ ५२ ॥

Quien recite sin cesar este himno que tú compusiste, alcanzará todos los fines deseados; y al final, llegará a ser partícipe de la liberación (mokṣa).

Verse 53

इत्युक्त्वा माधवो विप्रं तत्रैवान्तर्दधे मुने । नरनारायणस्थानमुत्तङ्कोऽपि ततो ययौ ॥ ५३ ॥

Dicho esto, Mādhava se desvaneció allí mismo, oh sabio. Después, Uttaṅka también partió hacia la morada sagrada de Nara y Nārāyaṇa.

Verse 54

तस्माद्भक्तिः सदा कार्या देवदेवस्य चक्रिणः । हरिभक्तिः परा प्रोक्ता सर्वकामफलप्रदा ॥ ५४ ॥

Por ello, la devoción debe practicarse siempre hacia el Señor de los señores, el Portador del disco. La bhakti a Hari es proclamada suprema, otorgadora de los frutos de todos los deseos justos.

Verse 55

उत्तङ्को भक्तिभावेन क्रियायोगपरो मुने । पूजयन्माधवं नित्यं नरनारायणाश्रमे ॥ ५५ ॥

Oh sabio, Uttaṅka—colmado de sentimiento devocional y dedicado a la disciplina del karma-yoga—adoraba a Mādhava cada día en el āśrama de Nara y Nārāyaṇa.

Verse 56

ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः सञ्च्छिन्नद्वैतसंशयः । अवाप दुरवापं वै तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ५६ ॥

Dotado de conocimiento espiritual y de comprensión realizada, y habiendo cortado todas las dudas nacidas de la dualidad, alcanzó en verdad la difícil de alcanzar morada suprema del Señor Viṣṇu.

Verse 57

पूजितो नमितो वापि संस्मृतो वापि मोक्षदः । नारायणो जगन्नाथो भक्तानां मानवर्द्धनः ॥ ५७ ॥

Sea adorado, reverenciado con una inclinación, o incluso tan solo recordado, Nārāyaṇa—Señor del universo—otorga la liberación y acrecienta la excelencia espiritual de Sus devotos.

Verse 58

तस्मान्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५८ ॥

Por ello, quien anhele dicha aquí y en el más allá debe adorar con bhakti al Señor Nārāyaṇa, el divino, infinito e invencible.

Verse 59

यः पठेदिदमाख्यानं शृणुयाद्वा समाहितः । सोऽपि सर्वाघनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ ५९ ॥

Quien, con mente recogida, recite este relato sagrado —o incluso lo escuche— queda libre de todos los pecados y alcanza la morada de Hari.

Verse 60

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामाष्टत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३८ ॥

Así concluye el capítulo trigésimo octavo, llamado «La Grandeza de Viṣṇu», en el Primer Pāda del Pūrva-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.