Adhyaya 50 — Mind-Born Progeny, Svayambhuva Manu’s Lineage, and Brahmā’s Ordinance to Duḥsaha (Alakṣmī’s Retinue)
अब्रह्मचारिणाधीतमिज्या चाविदुषा कृता ।
तपोवने ग्राम्यभुजां तथैवानिर्वजितात्मनाम् ॥
abrahmacāriṇādhītam ijyā cāviduṣā kṛtā | tapovane grāmyabhujāṃ tathaivānirvajitātmanām ||
«El saber adquirido por quien no guarda continencia, el sacrificio realizado por un ignorante, y la vida en la arboleda de penitencia del bosque por quienes aún comen alimento “como de aldea” (indulgente), así como por quienes no han purificado su mente—(todo ello es defectuoso).»
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bibhatsa", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Scriptural learning and ritual are not merely technical acts; they require inner discipline (brahmacarya, śuddhi). Ascetic settings (tapovana) do not sanctify a person who retains indulgent habits and an unpurified mind.
Ethical-ritual instruction ancillary to Purāṇic narrative; not a direct instance of the five hallmark topics, but supportive of ‘dharma’ exposition often embedded in vaṃśānucarita narratives.
The verse encodes the principle that mantra/vidyā without containment of desire becomes ‘leaky’—power dissipates. ‘Tapovana + grāmya-bhoga’ is a symbol of mixed (saṅkīrṇa) intention that blocks spiritual fruition.