Shloka 37
हुत्वा सम्यक् समिद्धाग्निमर्चयित्वा द्विजन्मन: । राज्यं बल च कोशं च सर्वमात्मानमेव च,विवाहकालमें विराटने प्रज्वलित अग्निमें विधिवत् होम कराकर ब्राह्मणोंका पूजन करनेके पश्चात् दहेजमें वरपक्षको वायुके समान वेगवान् सात हजार घोड़े, दो सौ बड़े-बड़े हाथी तथा और भी बहुत-सा धन भेंट किया। साथ ही राजपाट, सेना और खजानेसहित सब कुछ एवं अपने-आपको भी उनकी सेवामें समर्पित कर दिया
hutvā samyak samiddhāgnim arcayitvā dvijanmanāḥ | rājyaṃ balaṃ ca kośaṃ ca sarvam ātmānam eva ca ||
Dijo Vaiśampāyana: Tras ofrecer debidamente oblaciones en el fuego sagrado bien encendido y honrar a los brahmanes, los “dos veces nacidos”, Virāṭa otorgó a la comitiva del novio dones abundantes—caballos veloces como el viento, grandes elefantes y muchas riquezas más. Y más allá de lo material, avanzó en humildad y alianza: puso a su disposición su reino, sus fuerzas, su tesoro e incluso su propia persona, como servicio devoto y como vínculo de parentesco sellado por el matrimonio.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship expressed through ritual propriety (homa and honoring Brahmins) and through dāna (generous gifting). It also presents an ethical ideal of alliance and loyalty: true commitment is shown not only by wealth but by readiness to place one’s power and resources in service of a righteous relationship.
After performing the marriage-related rites—oblations in the sacred fire and honoring Brahmins—King Virāṭa gives lavish gifts (notably horses and elephants) and, in a gesture of complete support, offers his kingdom, army, treasury, and personal service to the allied party formed through the marriage.