Shloka 120
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
नाय॑ नृत्येद् यथा देव तथा त्वं कर्तुमहसि । त॑ प्रनृत्त समासाद्य हर्षाविष्टेन चेतसा । सुराणां हितकामार्थमृषिं देवो5भ्यभाषत,“देव! आप कोई ऐसा उपाय करें, जिससे इनका यह नृत्य बंद हो जाय।” महादेवजी देवताओंके हितकी इच्छासे हर्षावेशसे नाचते हुए मुनिके पास गये और इस प्रकार बोले --
nāyaṁ nṛtyed yathā deva tathā tvaṁ kartum arhasi | taṁ pranṛttaṁ samāsādya harṣāviṣṭena cetasā | surāṇāṁ hitakāmārtham ṛṣiṁ devo 'bhyabhāṣata— “deva! āp koī aisā upāya kareṁ, jis se in kā yah nṛtya band ho jāya.” mahādeva-jī devatāoṁ ke hit kī icchā se harṣāveś se nācate hue muni ke pās gaye aur is prakār bole —
Dijo Ghūlastya: «No es correcto que bailes de este modo, oh dios; debes obrar de otra manera». Y acercándose al que danzaba, con la mente arrebatada por el júbilo, el dios habló al rishi por el bien de los dioses: «Venerable, concibe algún medio para que este baile de ellos llegue a su fin». Así, deseando el bien de los dioses, Mahādeva fue hacia el sabio mientras danzaba en un arrebato de alegría y habló de este modo.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Even divine power is expected to act with propriety (aucitya) and for loka-hita (the welfare of others). The verse frames action as ethically accountable: one should choose means that restore order and benefit the community (here, the gods), rather than indulging in conduct deemed unfitting.
A speaker reports that Mahādeva, moved by joy and dancing, approaches a sage. The god addresses the sage with a request—seeking a practical means to stop ‘their’ dancing—explicitly motivated by the welfare of the gods.