Shloka 115
नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
उन्मत्तरूपा शोकार्ता तथा बत्त्रार्थसंवृता । कृशा विवर्णा मलिना पांसुध्वस्तशिरोरुहा,उसका रूप उन्मत्त स्त्रीका-सा जान पड़ता था, वह शोकसे पीड़ित, दुर्बल, उदास और मलिन हो रही थी। उसने आधे वस्त्रसे अपने शरीरको ढक रखा था और उसके केशोंपर धूल जम गयी थी
unmattarūpā śokārtā tathā vastrārthasaṃvṛtā | kṛśā vivarṇā malinā pāṃsudhvastaśiroruhā ||
Dijo Bṛhadaśva: Parecía una mujer llevada a la locura, abatida por el dolor. Flaca y debilitada, su tez se había apagado; estaba sucia y descuidada. Con apenas medio vestido cubría su cuerpo, y el polvo se había posado en su cabellera.
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense sorrow can overwhelm a person’s outward composure and social dignity, inviting a dharmic response of empathy rather than judgment. It ethically frames suffering as something that calls for compassionate attention and protection.
Bṛhadaśva describes a woman’s pitiable condition: she looks distraught, weakened by grief, poorly clothed, and covered with dust—her disheveled appearance signaling hardship and distress within the ongoing forest narrative.