Shloka 14
Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
ते निकृत्ता: शरैस्ती3णै्न्यपतन् धरणीतले । तमड़दो वालिसुत: श्रीमानुद्यम्प पादपम्,प्रहर्तुमैच्छत् त॑ं चास्य प्रासं चिच्छेद लक्ष्मण: । लक्ष्मणके तीखे बाणोंसे टूक-टूक होकर वे तोमर पृथ्वीपर बिखर गये। तब महावेगशाली वालिपुत्र श्रीमान् अंगदने एक वृक्ष उठा लिया और दौड़कर इन्द्रजित॒के मस्तकपर उसे दे मारा; परंतु इन्द्रजित् इससे तनिक भी विचलित न हुआ। उस पराक्रमी वीरने प्रासद्वारा अंगदकी छातीमें प्रहार करनेका विचार किया, किंतु लक्ष्मणने उसे पहले ही काट गिराया
te nikṛttāḥ śarais tīkṣṇair nyapatan dharaṇītale | tataḥ sa vālisutaḥ śrīmān aṅgada udyamya pādapam prahartum aicchat | taṃ cāsya prāsaṃ ciccheda lakṣmaṇaḥ ||
Dijo Mārkaṇḍeya: Hechas pedazos por flechas agudas, las jabalinas cayeron dispersas sobre la tierra. Entonces el ilustre Angada, hijo de Vāli, alzó un árbol y se lanzó al ataque para asestar el golpe. Pero Lakṣmaṇa cercenó tanto el árbol como la lanza destinada contra Angada, frustrando la embestida antes de que alcanzara su blanco.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even in violent conflict, success depends not only on raw strength but on disciplined alertness and the duty to protect companions; timely intervention can prevent harm and curb reckless escalation.
After javelins are shattered by arrows and fall to the ground, Aṅgada (Vāli’s son) lifts a tree to strike; Lakṣmaṇa preemptively cuts down the threatening weapons—both the raised tree and the spear—thereby stopping the attack before it can injure Aṅgada.