Shloka 15
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
(वेगेन महता<<विष्टस्तिष्ठ तिछेति चाब्रवीत् ।) कुम्भकर्णो महेष्वास: प्रगृहीतशिलायुध: । अभिदुद्राव सौमित्रिमुद्यम्य महतीं शिलाम्,इस प्रकार छाती छिद जानेके कारण महाथधनुर्धर कुम्भकर्णने वानरराज सुग्रीवको तो छोड़ दिया और बड़े वेगसे लक्ष्मणकी ओर घूमकर कहा--'अरे! खड़ा रह, खड़ा रह'। तत्पश्चात् एक बहुत बड़ी शिला हाथमें लेकर वह सुमित्रानन्दन लक्ष्मणकी ओर दौड़ा
vegena mahatā viṣṭas tiṣṭha tiṣṭheti cābravīt | kumbhakarṇo maheṣvāsaḥ pragṛhīta-śilāyudhaḥ | abhidadrāva saumitrim udyamya mahatīṃ śilām |
Dijo Mārkaṇḍeya: Herido por un golpe de gran fuerza, el gran arquero Kumbhakarṇa soltó al señor de los monos, Sugrīva. Girando hacia Saumitri (Lakṣmaṇa), clamó: «¡En pie! ¡En pie!». Luego, alzando una roca enorme como arma, se lanzó contra Saumitri.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how anger and wounded pride can abruptly intensify conflict, and how true steadiness in dharma is tested when an opponent escalates—calling for courage without losing self-control.
After being struck and having to release Sugriva, Kumbhakarna turns on Lakshmana, challenges him to stand firm, lifts a massive rock, and charges to attack.