Shloka 21
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं बुबुधे ततः । निशाचरं विदित्वा तं राधव: प्रतिभानवान्,अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् । मायावी राक्षस मारीच कभी छिप जाता और कभी नेत्रोंके समक्ष प्रकट हो जाता था। इस प्रकार वह श्रीरामचन्द्रजीको आश्रमसे बहुत दूर खींच ले गया। तब श्रीरामचन्द्रजी यह ताड़ गये कि यह कोई मायावी राक्षस है। यह बात ध्यानमें आते ही प्रतिभाशाली श्रीरघुनाथजीने एक अमोघ बाण लेकर उस मृगरूपधारी निशाचरको मार डाला
cakarṣa mahad-adhvānaṁ rāmas taṁ bubudhe tataḥ | niśācaraṁ viditvā taṁ rādhavaḥ pratibhānavān amoghaṁ śaram ādāya jaghāna mṛga-rūpiṇam ||
Marīca, el demonio que merodea en la noche, desaparecía y reaparecía ante los ojos; y con ese engaño arrastró a Rāma muy lejos del eremitorio. Entonces Rāma comprendió que no era una criatura común, sino un rākṣasa hechicero. Al reconocer la verdad, el perspicaz Rāghava tomó una flecha infalible y abatió a aquel ser nocturno que había asumido forma de ciervo—mostrando que, cuando la ilusión se usa para perturbar el dharma, se requieren juicio claro y acción oportuna.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Illusion (māyā) can lure even the vigilant away from their duty; therefore dharma requires clear recognition of deception and decisive, proportionate action to prevent harm to the innocent and to sacred spaces.
A demon (Marīca) assumes a deer-form and repeatedly disappears and reappears to draw Rāma far from the hermitage. Rāma realizes the creature is a rākṣasa and kills it with an unfailing arrow.