Shloka 29
Sāvitrī’s Report and Nārada’s Prognosis (सावित्र्याख्यान—सत्यवान्-गुणवर्णनं तथा अल्पायुषः पूर्वसूचना)
तमन्वगच्छल्लक्ष्मीवान् धनुष्मॉल्लक्ष्मणस्तदा | सीता च भार्या भद्रं ते वैदेही जनकात्मजा,राजन! तुम्हारा कल्याण हो। श्रीरामचन्द्रजीके वन जाते समय उत्तम शोभासे सम्पन्न उनके भाई बुनर्धर लक्ष्मणने तथा उनकी पत्नी विदेहगाजकुमारी जनकनन्दिनी सीताने भी उनका अनुसरण किया
tam anvagacchal lakṣmīvān dhanuṣmāl lakṣmaṇas tadā | sītā ca bhāryā bhadraṃ te vaidehī janakātmajā rājān ||
Dijo Mārkaṇḍeya: Entonces Lakṣmaṇa—radiante de esplendor auspicioso y portando su arco—lo siguió. Y también Sītā, su esposa, la noble Vaidehī, hija de Janaka, lo acompañó. Oh rey, que el bienestar sea contigo.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
True dharma is upheld through steadfast loyalty and shared responsibility: Lakṣmaṇa’s protective brotherly duty and Sītā’s devoted companionship show commitment to righteousness even when it brings hardship (exile).
Mārkaṇḍeya recounts that when Rāma went to the forest, Lakṣmaṇa, armed with his bow, followed him, and Sītā—Vaidehī, Janaka’s daughter—also accompanied Rāma; the sage addresses the listener as ‘O king’ and offers a blessing.