Shloka 22
Skanda–Svāhā-saṃvāda; Gaṇa-vyutpatti and Śvetaparvata-vaibhava
Chapter 220
यः प्रशान्तेषु भूतेषु मन्युर्भवति पावक: । क्रुद्धस्य तु रसो जज्ञे मन्युतीव्रा च पुत्रिका । स्वाहेति दारुणा क्रूरा सर्वभूतेषु तिषछतति,जिस समय अग्निस्वरूप बृहस्पतिका क्रोध प्रशान्त प्राणियोंपर प्रकट हुआ उस समय उनके शरीरसे जो पसीना निकला, वही उनकी पुत्रीके रूपमें परिणत हो गया। वह पुत्री अधिक क्रोधवाली थी। वह 'स्वाहा' नामसे प्रसिद्ध हुई। वह दारुण एवं क्रूर कन्या सम्पूर्ण भूतोंमें निवास करती है
yaḥ praśānteṣu bhūteṣu manyur bhavati pāvakaḥ | kruddhasya tu raso jajñe manyutīvrā ca putrikā | svāheti dāruṇā krūrā sarvabhūteṣu tiṣṭhati ||
Dijo Mārkaṇḍeya: Cuando la ira ardiente, como fuego, se alzó incluso entre seres por lo demás apacibles, de esa cólera brotó una esencia—como el sudor del airado—que se tornó hija, feroz con furia redoblada. Fue conocida como Svāhā, doncella terrible y cruel, que mora entre todos los seres.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Anger is depicted as fire: even where calm prevails, wrath can arise, generate destructive consequences, and become a pervasive presence. The ethical implication is the necessity of restraint (dama/kṣamā) so that anger does not spread through one’s inner world and society.
Mārkaṇḍeya narrates a mythic origin: from the essence (rasa) produced by intense anger, a fierce daughter is born, named Svāhā, described as dreadful and dwelling among all beings—an image for how wrath can take on an enduring, universal foothold.