Shloka 10
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
स दृष्टवा फाल्गुनं वीरं चिरस्य प्रियमागतम् । पर्यष्वजत दाशार्ह: पुन: पुनररिंदम:,फिर धौम्य मुनिका पूजन किया। तत्पश्चात् नकुल-सहदेवने आकर उनके चरणोंमें मस्तक झुकाये। इसके बाद निद्राविजयी अर्जुनको हृदयसे लगाकर श्रीकृष्णने द्रौपदीको भलीभाँति सान्त्वना दी। परमप्रिय वीरवर अर्जुनको दीर्घकालके बाद आया देख शत्रुदमन श्रीकृष्णने उन्हें बार-बार हृदयसे लगाया
sa dṛṣṭvā phālgunaṃ vīraṃ cirasya priyam āgatam | paryaṣvajata dāśārhaḥ punaḥ punar arindamaḥ ||
Al ver al heroico Phālguna (Arjuna), su amado amigo, vuelto tras largo tiempo, Dāśārha (Śrī Kṛṣṇa)—domador de enemigos—lo abrazó una y otra vez. La escena subraya la calidez dhármica del parentesco y la amistad: la acogida justa de quien ha soportado la adversidad y la restauración del ánimo y la unidad entre aliados.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic friendship: honoring and strengthening a loved one who returns after hardship. Repeated embrace signifies steadfast loyalty, emotional support, and the ethical duty to restore courage and unity among companions.
Vaiśaṃpāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, on seeing Arjuna (Phālguna) return after a long absence, embraces him repeatedly, expressing deep affection and reaffirming their bond.