Shloka 10
Brāhmaṇa-māhātmya: Tārkṣya’s instruction on tapas, satya, and svadharma
Chapter 182
तत्र वै मानुषाल्लोकाद् दानादिभिरतन्द्रित: । अहिंसार्थसमायुक्तै: कारणै: स्वर्गमश्लुते,इनमेंसे जो जीव मनुष्ययोनिमें उत्पन्न होता है, पर यदि आलस्य और प्रमादका त्याग करके अहिंसाका पालन करते हुए दान आदि शुभ कर्म करता है, तो उसे इन पुण्य कर्मोंके कारण स्वर्गलोककी प्राप्ति होती है
tatra vai mānuṣāllokād dānādibhir atandritaḥ | ahiṃsārthasamāyuktaiḥ kāraṇaiḥ svargam aśnute ||
En el mundo humano, quien es diligente—dejando la pereza y el descuido—al practicar la ahiṃsā (no violencia) y realizar la caridad y otras obras auspiciosas, alcanza el cielo por la fuerza de esas causas meritorias. Así enseña la serpiente que el nacimiento humano se vuelve fecundo cuando se vive activamente la no violencia y se acumulan méritos que conducen a esferas más altas.
सर्प उवाच
Educational Q&A
Human birth is a decisive opportunity: by abandoning laziness and heedlessness, and by practicing non-violence together with charity and other auspicious deeds, one generates the merit that leads to heaven.
A serpent speaks in a didactic tone, explaining the moral logic of karma: among beings, one who is born human and lives diligently with ahiṃsā and charitable conduct attains svarga as the fruit of those virtuous causes.