प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
अतकिक्रान्तास्तु वेगेन जगामानुसूत: शनै: ततो5मरवरप्रख्यो भीमसेनो महाबल:
Vaiśampāyana uvāca: atikrāntās tu vegena jagāma anusūtaḥ śanaiḥ; tato ’maravaraprakhyo bhīmaseno mahābalaḥ.
Dijo Vaiśampāyana: Las serpientes, empujadas por el miedo más allá de sus límites, huyeron con rapidez; y Bhīmasena las siguió, avanzando despacio pero con firmeza. Entonces aquel poderoso Bhīmasena—radiante como el más excelso de los dioses—prosiguió y vio una pitón colosal, tan terrible que erizaba el cabello, que moraba en un paraje montañoso de difícil acceso, con su enorme cuerpo enroscado alrededor de una vasta caverna.
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights steadiness and fearlessness: Bhīma does not rush blindly but advances with controlled resolve, confronting danger directly. It also frames heroic strength as disciplined action rather than mere speed or aggression.
Bhīma’s lion-roar terrifies the cave-dwelling serpents, who flee at great speed. Bhīma follows them and then comes upon a gigantic python occupying a cavern in a remote, difficult mountain location.