Shloka 14
अर्जुनस्य निवातकवचवधाय नियोगः
Arjuna’s commissioning for the Nivātakavacas
यदैव धौम्यानुमते महात्मा कृत्वा जटां प्रत्रजित: स जिष्णु: । तदैव तेषां न बभूव हर्ष: कुतो रतिस्तद्वतमानसानाम्,जबसे धौम्य मुनिकी आज्ञा लेकर महामना अर्जुन सिरपर जटा धारण करके तपस्याके लिये प्रस्थित हुए थे, तभीसे उन पाण्डवोंके मनमें रंचमात्र भी हर्ष नहीं रह गया था। उनका मन निरन्तर अर्जुनमें ही लगा रहता था। ऐसी दशामें उन्हें सुख कैसे प्राप्त हो सकता था?
yadaiva dhaumyānumate mahātmā kṛtvā jaṭāṃ pratrajitaḥ sa jiṣṇuḥ | tadaiva teṣāṃ na babhūva harṣaḥ kuto ratis tadvata-mānasānām ||
Dijo Vaiśampāyana: Cuando, con el consentimiento del sabio Dhaumya, Arjuna, el magnánimo (Jiṣṇu), se puso las trenzas enmarañadas y partió a practicar austeridades, desde ese mismo instante los Pāṇḍava no sintieron ya alegría alguna. Sus mentes permanecían fijas en él; y para quienes el corazón está así absorbido, ¿cómo podría nacer placer alguno?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how deep attachment and responsibility within dharma-bound relationships can eclipse ordinary pleasures: when the mind is wholly absorbed in concern for a loved one’s arduous duty, joy and comfort naturally fade.
With Dhaumya’s consent, Arjuna adopts ascetic matted locks and departs to perform austerities. From that moment the remaining Pāṇḍavas lose all cheer, their thoughts continually fixed on Arjuna, making happiness impossible for them.