Shloka 7
Sātyaki’s Call for Intervention and Yudhiṣṭhira’s Vow-Bound Restraint (सात्यकिवाक्यं—धर्मराजस्य धैर्यनिश्चयः)
भ्राता च मे य:ः स सखा गुरुश्न जनार्दनस्यात्मसममश्ष पार्थ: । यदर्थमैच्छन् मनुजा: सुपुत्रं शिष्यं गुरुश्नाप्रतिकूलवादम्,जो मेरे भाई, सखा और गुरु हैं, जो भगवान् श्रीकृष्णके आत्मतुल्य सुहृद् हैं, वे कुन्तीकुमार अर्जुन भी अलग रहें। मनुष्य जिस उद्देश्यसे अच्छे पुत्रकी और गुरु प्रतिकूल न बोलनेवाले शिष्यकी कामना करते हैं, उसे सफल करनेका समय आ गया है
bhrātā ca me yaḥ sa sakhā guruś ca janārdanasya ātma-samaḥ pārthaḥ | yad-artham aicchan manujāḥ su-putraṁ śiṣyaṁ guruś cāpratikūla-vādam ||
Dijo Baladeva: «Ese Pārtha (Arjuna)—que es mi hermano, mi amigo y también un mayor digno de veneración, y que es para Janārdana (Kṛṣṇa) tan querido como su propio ser—debe quedar aparte para este propósito. Ha llegado el tiempo de cumplir aquello mismo por lo cual los hombres desean un hijo noble y un discípulo que no contradiga a su maestro: sostener la lealtad, la mesura y la recta conducta cuando el deber llama.»
बलदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical ideals of loyalty and discipline: a ‘good son’ and a ‘disciple who does not speak against the teacher’ symbolize steadfastness and restraint. Baladeva frames Arjuna’s relationship to Kṛṣṇa and to elders as a model of fidelity to dharma when a decisive moment arrives.
Baladeva identifies Arjuna (Pārtha) as intimately connected to both himself and Kṛṣṇa (Janārdana), describing him as Kṛṣṇa’s dearest confidant. He then signals that the present moment is suited to fulfill a long-valued social and moral ideal—acting in a way that confirms proper bonds between kin, friends, and teacher-disciple relations.