Shloka 20
सगरोपाख्यानम् — कपिलकोपः, अंशुमतः विनयः, तथा भगीरथपरम्परा
Sagara Upākhyāna: Kapila’s Wrath, Aṃśumān’s Reverence, and the Bhāgīratha Line
शैब्या च सुषुवे पुत्र कुमारं देवरूपिणम् । तदालाबुं समुत्स्रष्ठ मनश्नक्रे स पार्थिव:,ऐसा कहकर भगवान् शंकर वहीं अन्तर्धान हो गये। राजा सगर भी अत्यन्त प्रसन्नचित्त हो पत्नियोंसहित अपने निवासस्थानको चले गये। नरश्रेष्ठ! तदनन्तर उनकी वे दोनों कमलनयनी पत्नियाँ वैदर्भी और शैब्या गर्भवती हुईं। फिर समय आनेपर वैदर्भीने अपने गर्भसे एक तूँबी उत्पन्न की और शैब्याने देवताके समान सुन्दर रूपवाले एक पुत्रको जन्म दिया। राजा सगरने उस तूंबीको फेंक देनेका विचार किया
śaibyā ca suṣuve putraṁ kumāraṁ devarūpiṇam | tad-ālābuṁ samutsraṣṭuṁ manaś cakre sa pārthivaḥ ||
Dijo Lomaśa: «Śaibyā dio a luz un hijo, un príncipe joven de hermosura divina. Al ver que la otra reina no había producido sino una masa semejante a una calabaza, el rey Sagara resolvió en su mente arrojar aquella calabaza». El episodio advierte del peligro de juzgar por las apariencias y exige paciencia y contención ante lo que parece infausto.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Do not rush to reject what appears abnormal or inauspicious; dharma in leadership requires patience, self-control, and careful discernment before acting—especially when life and lineage are involved.
One queen, Śaibyā, bears a handsome son, while the other queen’s pregnancy results in a gourd-like mass. King Sagara, reacting to this strange outcome, decides to discard the gourd.