Shloka 12
भीष्म–दुर्योधनसंवादः — शिखण्डिनं न हन्तुं कारणकथनम्
Amba-ākhyāna prologue
योत्स्यन्ते समरे तात संरब्धा इव कुञ्जरा: । जयन्त, अमितौजा और महारथी सत्यजित--ये सभी पांचालशिरोमणि महामनस्वी वीर महारथी ही हैं। तात! ये सब-के-सब क्रोधमें भरे हुए गजराजोंकी भाँति समरभूमिमें युद्ध करेंगे ।।
yotsyante samare tāta saṁrabdhā iva kuñjarāḥ | jayanta amitaujā ca mahārathī satyajit—ete sarve pāñcāla-śiromaṇayaḥ mahāmanasvino vīrā mahārathā eva | tāta! ete sarve krodha-pūrṇā gajarājā iva samara-bhūmau yuddhaṁ kariṣyanti || (11) || ajo bhojaś ca vikrāntau pāṇḍavārthe mahārathau ||
Bhīṣma dijo: «Hijo mío, en la batalla lucharán como elefantes enfurecidos. Jayanta, el poderoso Amitaujā y Satyajit, el gran guerrero de carro, son todos joyas de los Pāñcālas, héroes de alma elevada y verdaderos mahārathas. En verdad, todos ellos, colmados de ira, combatirán en el campo como señores elefantes. Y también Aja y Bhoja, valientes mahārathas, pelearán por la causa de los Pāṇḍavas».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability and intensity of kṣatriya warfare once honor and alliance are engaged: high-souled warriors, committed to a cause, fight with unstoppable force—like enraged elephants—highlighting both the power and the grave moral weight of martial resolve.
Bhīṣma is describing the Pāñcāla champions allied with the Pāṇḍavas, naming key mahārathas and emphasizing their fierce readiness to fight, thereby forecasting the formidable opposition the Kauravas will face in the coming war.