उलूकदूतवाक्यम् / Ulūka’s Message to the Pāṇḍavas
उपजीव्य रणे रुद्रं शक्रं वैश्रवणं यमम् । वरुणं पावकं चैव कृपं द्रोणं च माधवम्
vaiśampāyana uvāca |
upajīvya raṇe rudraṃ śakraṃ vaiśravaṇaṃ yamam |
varuṇaṃ pāvakaṃ caiva kṛpaṃ droṇaṃ ca mādhavam |
Vaiśampāyana dijo: «Para alcanzar el éxito en la batalla he buscado amparo invocando con reverencia a Rudra, a Indra, a Kubera, a Yama, a Varuṇa y a Agni; y también a Kṛpa, a Droṇa y a Mādhava (Kṛṣṇa). Porto el divino arco Gāṇḍīva, firme y resplandeciente; poseo aljabas colmadas de flechas inagotables; y mi fuerza se acrecienta por el conocimiento de las armas celestiales. ¡Oh el mejor de los hombres! ¿Cómo podría alguien como yo—ni siquiera ante Indra mismo, el que empuña el rayo—pronunciar las palabras infames: “Tengo miedo”, que destruyen la gloria ganada?»
वैशम्पायन उवाच
The verse frames fearlessness as an ethical obligation tied to honor: one who has prepared through devotion, discipline, and mastery of weapons should not speak words of fear that destroy reputation and resolve.
In the Udyoga Parva’s war-preparation context, the speaker (as reported by Vaiśampāyana) presents a warrior’s declaration of readiness—invoking divine powers and revered teachers, emphasizing possession of divine arms—and rejects the possibility of admitting fear even before Indra.