शुचि: शीलान्विताचार: शुक्लवासा जितेन्द्रिय: । संस्कृत: सर्वशास्त्रज्ञ: श्रद्दधानोइनसूयक:
śuciḥ śīlānvita-ācāraḥ śukla-vāsā jitendriyaḥ | saṃskṛtaḥ sarva-śāstra-jñaḥ śraddadhāno 'n-asūyakaḥ ||
Vaiśaṃpāyana dijo: «Debe nombrarse como recitador a un hombre sabio, puro por dentro y por fuera, dotado de buen carácter y recta conducta, vestido con ropas blancas y limpias, dueño de sí, bien formado y versado en la esencia de todos los śāstra; fiel y libre de la costumbre de buscar faltas. A tal erudito, honrado y sostenido con dones y respeto, le corresponde transmitir la narración sagrada de un modo que sostenga el dharma».
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that the transmitter of sacred tradition should be ethically qualified: pure, disciplined, learned, faithful, and free from envy or fault-finding; such a person should be honored and supported so the teaching is preserved and conveyed rightly.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśaṃpāyana describes the standards for selecting a competent and morally fit vācaka (reciter) of the epic—emphasizing character and self-mastery alongside scholarship.