Āścarya-kathana: Brāhmaṇa–Nāga Dialogue on Sūrya (Vivasvat) and the ‘Second Sun’ Phenomenon
जगत्स्रष्टमना देवो हरिनारायण: स्वयम् | चिन्तयामास पुरुष॑ जगत्सर्गकरं प्रभुम्
jagat-sraṣṭa-manā devo hari-nārāyaṇaḥ svayam | cintayāmāsa puruṣaṁ jagat-sarga-karaṁ prabhum, sākṣāt bhagavān nārāyaṇaḥ |
Dijo Vaiśampāyana: El propio dios Hari–Nārāyaṇa, con la intención de crear el mundo, meditó en una Persona suprema: un Señor plenamente capaz, que podía hacer brotar directamente la emanación del cosmos. El pasaje presenta la creación no como accidente, sino como un acto deliberado y soberano, fundado en la voluntad y la competencia divinas.
वैशम्पायन उवाच
Creation is presented as a purposeful, conscious act: Nārāyaṇa, as supreme Lord, wills and conceives the agency of cosmic creation, emphasizing divine sovereignty and intentional order rather than randomness.
Vaiśampāyana narrates that Hari-Nārāyaṇa, desiring to create the universe, turns His mind toward (contemplates) a supreme Puruṣa—an empowered Lord capable of bringing forth the world’s creation.